«Τα ζώα είναι τόσο καλόβουλοι φίλοι… δεν ρωτάνε καθόλου ερωτήσεις και δεν κάνουν καθόλου κριτική». Η παραπάνω ρήση ανήκει στην Αγγλίδα συγγραφέα Μαίρη Ανν Έβανς, που έγινε γνωστή με το λογοτεχνικό της ψευδώνυμο Τζωρτζ Έλιοτ.
Είναι λόγια που αποτυπώνουν επακριβώς την προσφορά των τετράποδων φίλων μας στην κοινωνία, αλλά και αναδεικνύουν την ηθική μας υποχρέωση να τα προστατεύσουμε. Αυτό ενστερνίζονται εδώ και δύο δεκαετίες τα μέλη του Φιλοζωικού Συλλόγου Νέας Φιλαδέλφειας, που έχουν προσφέρει τεράστιο έργο στην πόλη, φροντίζοντας και προστατεύοντας τα αδέσποτα. Σήμερα, στεγάζονται σε περίκλειστο χώρο εντός του Άλσους Νέας Φιλαδέλφειας, καμαρώνοντας για το γεγονός ότι όχι μόνο έχουν συμβάλει τα μέγιστα ώστε να μην υπάρχει ούτε ένας αδέσποτος σκύλος στην πόλη, αλλά – το σπουδαιότερο – έχουν ενισχύσει σημαντικά το αίσθημα εθελοντισμού και της ορθής συμπεριφοράς απέναντι στα ζώα.
Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ βρέθηκε στο χώρο, όπου είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με την πρόεδρο του Φιλοζωικού Συλλόγου Νέας Φιλαδέλφειας, Κική Καραθανάση και την αντιδήμαρχο Τεχνικών Υπηρεσιών, Υπηρεσίας Δόμησης, Φιλοζωίας, αυτοτελούς γραφείου Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων και αναπληρώτρια Δημάρχου, Ευτυχία Παπαλουκά, για το έργο που συντελείται εδώ και χρόνια.
Από τον ζωολογικό κήπο… στο καταφύγιο
«Μια χούφτα ανθρώπων που απλώς αγαπούσαμε τα ζώα ήμασταν όταν ξεκινούσαμε. Τότε είχαμε πολλά αδέσποτα σκυλιά στην πόλη. Το σπίτι μου είναι δίπλα στο γήπεδο της ΑΕΚ και κάθε μέρα κατέβαινε από το Άλσος αγέλη 8 σκύλων που έτρωγε στην πόρτα μου. Σκεφτήκαμε ότι, από το να πηγαίνει ο καθένας σε κάποια γειτονιά και να ταΐζει, ας κάνουμε κάτι πιο οργανωμένο μήπως βοηθήσει περισσότερο. Πράγματι, όπως αποδείχθηκε, βοήθησε πολύ», λέει η κα Καραθανάση και συνεχίζει την αφήγησή της: «Μαζευτήκαμε όσοι ζητούσε ο Νόμος για να κάνουμε Σωματείο και πήραμε μπρος. Τον ερχόμενο Μάρτη κλείνουμε πια μια 20ετία. Τι έχουμε καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια; Στη Φιλαδέλφεια να μην υπάρχει αδέσποτο σκυλί. Τον πρώτο καιρό, γιατί τα ζώα ήταν πολλά και ο χώρος ήταν… πρωτόγονος! Στην αρχή μας έδωσαν δυο μεγάλα κλουβιά, που είχαν ξεμείνει από το λιοντάρι και την αρκούδα του παλιού ζωολογικού κήπου. Εκεί ξεκινήσαμε να βάζουμε κάποια ζωάκια που ήθελαν να κάνουν θεραπείες, ήταν χτυπημένα κλπ. Αργότερα, επί δημαρχίας Σταύρου Κόντου, όταν πια είχε εντελώς αδειάσει όλος ο ζωολογικός κήπος, μας έδωσαν όλο το κομμάτι αυτού του χώρου. Υπήρχαν στο κέντρο κάποια κλουβιά για μαϊμούδες, που μας χρησίμευσαν στην αρχή να βάζουμε τα ζώα. Αργότερα εξαπλωθήκαμε και φτιάξαμε και μόνοι μας κάποια στα κρυφά, γιατί δεν επιτρεπόταν να κάνουμε κατασκευές μέσα. Υπήρξε εποχή που μέσα στο καταφύγιο είχαμε περισσότερα από 150 σκυλιά. Όμως, σιγά σιγά και δεδομένου ότι είμαστε πολύ δραστήριοι με τις υιοθεσίες, μίκρυνε ο αριθμός. Αυτή τη στιγμή κινούμαστε περίπου λίγο πάνω, λίγο κάτω από 30».
Οι πρόσφατες πυρκαγιές στην Αττική έφεραν ξανά στην επιφάνεια πολλά ζητήματα, καθώς όπως συνηθίζεται σε αντίστοιχες περιπτώσεις, πολλοί εγκαταλείπουν τα ζώα τους στην τύχη τους, με συνέπεια ο πληθυσμός των αδέσποτων να αυξάνεται δραματικά.
«Εμείς πάντα εμπλεκόμαστε όταν υπάρχει κάτι τέτοιο. Πέρσι, για παράδειγμα, που υπήρχαν πυρκαγιές σε πολλές περιοχές, πέρασαν από εδώ 22 ζώα. Τα οποία τα φιλοξενήσαμε μέχρι να βρεθεί κάπου να πάνε και τα τρία τελευταία έμειναν εδώ μέχρι τις υιοθεσίες τους. Τα υιοθετήσαμε μέσα από δικές μας διαδικασίες. Φέτος, έχουν περάσει τρία ζώα. Ένα έφυγε όταν βρέθηκε η οικογένειά του. Τα άλλα δύο τα έχουμε ακόμα εδώ».
Παρ’ όλα αυτά, στο χώρο βλέπουμε επίσης και άλλα ζώα, όπως χελώνες, ακόμα και ένα κουνέλι!
«Οι χελώνες έχουν μάθει ότι η γυναίκα που περιποιείται τις γάτες φέρνει διάφορα λαχανικά και μαζεύονται εκεί και τρώνε. Οι δε σκαντζόχοιροι που επίσης ευδοκιμούν, τρώνε τη γατοτροφή και κάνουν αποικίες. Μάλιστα, είναι και εκλεκτικοί. Θέλουν την ακριβή. Τη φτηνή δεν την τρώνε! Αυτή τη στιγμή υπάρχει και ένα κουνελάκι. Το είδε κάποιος στο δρόμο, το έφερε, δεν έχει βρεθεί τι να το κάνουμε», λέει κα Καραθανάση.
Οι ανάγκες και ο υπερπληθυσμός των γατών
Όπως εξηγεί, οι αριθμοί στους οποίους αναφέρθηκε νωρίτερα, αφορούν σκυλιά, καθώς οι γάτες είναι μια πραγματικά πολύ δύσκολη περίπτωση για να διαχειριστούν.
«Οι γάτες είναι ένα στοίχημα πάρα πολύ δύσκολο. Δεν ξέρω πώς μπορούμε να το κερδίσουμε. Είναι χιλιάδες μέσα στην πόλη. Γεννιούνται διαρκώς μωρά. Χρειάζεται να αποκρούουμε τηλεφωνήματα όταν έχουν να μας φέρουν. Πόσα μπορείς να διαχειριστείς; Αναγκαστικά, επιλέγεις. Αυτά που έχουν ανάγκη γιατί τους έχουνε πεταχτεί τα μάτια από τις ασθένειες, αυτά που είναι σε πολύ κεντρικά σημεία… γίνεται μια διαλογή. Και πάλι είναι τα πάντα γεμάτα. Όταν λίγο μεγαλώσουν και ανεξαρτητοποιηθούν, εμβολιάζονται, στειρώνονται, μένουν στην περιοχή και γι’ αυτό βλέπουμε όλες αυτές τις γάτες. Αυτό είναι το θέμα. Πολύς κόσμος βλέπει πολλές γάτες εδώ και έρχεται να αφήσει και τη δικιά του που δεν τη θέλει πια. Καθημερινά, ανακαλύπτουμε κάθε λίγο μια γάτα που δεν γνωρίζαμε, ή μέσα σε γατοφόρο, γατάκια σε κλουβάκια. Ο καθένας έρχεται και λέει μια πονεμένη ιστορία που πολλές φορές ανακαλύπτεις ότι δεν είναι αληθινή. Συνήθως είναι τα μωρά της γάτας του που δεν την έχει στειρώσει και λέει ότι βρήκε μια κούτα στα σκουπίδια ή την έβγαλε μέσα από τον κάδο».
Όλη αυτή η δραστηριότητα, δημιουργεί τεράστιες ανάγκες που είναι πολύ δύσκολο να καλυφθούν.
«Οι ανάγκες είναι τεράστιες. Δεν είναι μόνο η τροφή. Ο Δήμος δίνει κατά καιρούς κάποια τροφή, την οποία χρειάζεται να συμπληρώνουμε, όχι μόνο σαν ποσότητα, αλλά και σαν ποιότητα. Υπάρχουν ζώα που πρέπει να πάρουν ειδική τροφή γιατί είναι μωρά, έχουν ασθένειες… είναι ένα έξοδο που είναι το λιγότερο. Κάθε εβδομάδα, φεύγουν χρήματα για αυτές τις ειδικές τροφές, την άμμο που χρειάζονται οι γάτες, τροφές που βάζουμε στα φάρμακα των σκυλιών κλπ Τα εβδομαδιαία έξοδα φτάνουν τα 500-600€. Εκτός αυτού, όμως, είναι τα ιατρικά έξοδα τα οποία είναι πελώρια και προς τους κτηνιάτρους και προς την εταιρεία, από την οποία προμηθευόμαστε εμβόλια, ειδικές τροφές, ειδικά φάρμακα, τα οποία είναι πανάκριβα. Έχουμε συνεργασία με κτηνίατρο που μας κάνει καλές τιμές και έχει μεγάλη ανοχή να περιμένει πότε θα μαζέψουμε τα χρήματα να την πληρώσουμε. Είχαμε μια οικονομική βοήθεια από τον Δήμο ως προς αυτό το κομμάτι, όμως και πάλι, παρόλο που πληρώσαμε πριν λίγες μέρες, ήδη τα χρέη μας εκεί έχουν ξεπεράσει τις 3.000€».
Όπως είναι αναμενόμενο, οι περισσότεροι πόροι έρχονται από δωρεές φιλόζωων. Επιπλέον, υπάρχουν πολλοί τρόπο να έρθουν έσοδα, πάντα, φυσικά, με γνώμονα την αγάπη του κοινού για τους τετράποδους φίλους. «Έχουμε το θεσμό εικονικών υιοθεσιών. Όποιος επιθυμεί, υιοθετεί εικονικά ένα σκυλί και κάθε μήνα δίνει 25€. Αυτή τη στιγμή μόνο δύο από τα σκυλιά μας δεν έχουν εικονική υιοθεσία. Βέβαια, είναι οι εκδηλώσεις και τα παζάρια που κάνουμε. Τον Οκτώβριο πάντα κάνουμε κάτι μεγάλο. Είναι η πιο οικονομικά ισχυρή δράση μας, αλλά και η μεγαλύτερη σε προσέλευση κόσμου. Εκτός από παζάρι, κάνουμε αντάμωμα υιοθετημένων ζώων. Είναι πολύ σημαντικό και για εμάς να βλέπουμε ζώα που μαζέψαμε εξαθλιωμένα από το δρόμο, να είναι τώρα χαλαρά και ευτυχισμένα. Επίσης, κάνουμε το “Wagathon”, (σ.σ. εκ του “Wag”=κουνάω την ουρά μου και του “Marathon”), μια έμπνευση μιας κυρίας από τον Καναδά που παλιά ήταν κοντά μας. Σκοπός δεν είναι ποιος θα φτάσει πρώτος στο τέρμα, αλλά ποιος, χρησιμοποιώντας το περπάτημα αυτό, θα μαζέψει από φίλους και γνωστούς τα περισσότερα χρήματα για τα αδέσποτα. Στη διαδρομή αυτή, μπαίνουν νέα παιδιά μπροστά, κρατώντας ένα πανό που γράφει «Υιοθέτησε ένα αδέσποτο ζώο» και ακολουθούν τα δικά μας τα ζώα, τα οποία φορούν στο λαιμό μια μπαντάνα που γράφει «υιοθέτησέ με». Είναι μια παρέλαση που βοηθάει την πόλη να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν και οι τετράποδοι πολίτες που έχουν ανάγκη από αγάπη και υποστήριξη».
Όση ώρα συζητάμε, στο χώρο πλανώνται δημότες και εθελοντές που… βολτάρουν με τους τετράποδους φίλους μας. Η κα Καραθανάση, μας εξηγεί σχετικά:
«Μία από τις ευλογίες του να έχουμε αυτό το χώρο, είναι ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικό εργαλείο να γίνουν υιοθεσίες, αλλά και εκπαίδευσης. Είναι ευχάριστος χώρος, μέσα στο πράσινο, έρχονται πολλά σχολεία και πρόσκοποι. Έχουν βιωματική εμπειρία με το ζώο. Τους μιλάμε, τα παίρνουν, τα βγάζουν βόλτα, μαθαίνουν πώς να τα χαϊδεύουν σωστά, τι πρέπει να κάνουν αν ένα ζώο γαβγίσει στο δρόμο, γίνεται μια κουβέντα για το πώς μπορούν να βοηθήσουν στο θέμα των αδέσποτων. Είναι ένα πολύ σημαντικό λιθαράκι. Οι αλλαγές στη νοοτροπία γίνονται από τη νεαρή ηλικία. Κάθε νέο παιδί έρχεται και ενώ διστάζει στην αρχή να χαϊδέψει, στη συνέχεια λύνεται, είναι ένα κέρδος. Εμένα μου αρέσει πάρα πολύ».
Ο Δήμος αρωγός σε κάθε προσπάθεια
Για τη συνεργασία του Δήμου με τους εθελοντές του Σωματείου, μίλησε στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ η κα Ευτυχία Παπαλουκά, αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών, Υπηρεσίας Δόμησης, Φιλοζωΐας, αυτοτελούς γραφείου Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων και αναπληρώτρια Δημάρχου, η οποία είχε μόνο θετικά λόγια να πει για την προσφορά τους στην πόλη εδώ και 20 χρόνια.
«Ο Φιλοζωικός Σύλλογος Νέας Φιλαδέλφειας, διαχειρίζεται το καταφύγιο του Δήμου στο Άλσος μας εδώ και πολλά χρόνια. Είναι ένας χώρος που λειτουργεί υποδειγματικά λόγω της μεγάλης προσπάθειας που γίνεται από τους εθελοντές του συλλόγου και την πρόεδρο, κα Καραθανάση. Από την πλευρά μας, ως δημοτική Αρχή, η παράταξη της σημερινής διοίκησης, πριν ακόμα εκλεγούμε, είχαμε σαφείς θέσεις σε σχέση με το πώς πρέπει να διαχειρίζεται ο Δήμος τα αδέσποτα ζώα. Επιδιώκουμε ο συγκεκριμένος χώρος να νομιμοποιηθεί με νομοθετική ρύθμιση που θα επιτρέπει εντός αστικών πάρκων και αλσών να λειτουργούν τέτοιες μικρές μονάδες, προσωρινής παραμονής ζώων. Πέρα από την προσφορά που υπάρχει στα ίδια τα ζώα, τέτοιου είδους καταφύγια, μέσα στον αστικό ιστό, σε σημεία που μπορούν να είναι εύκολα προσβάσιμα από τις οικογένειες, τα παιδιά, από κάθε πολίτη, λειτουργούν και υποδειγματικά ως κέντρα εκπαίδευσης φιλοζωίας», αναφέρει αρχικά η κα Παπαλουκά.
Η εξαιρετική συνεργασία Δήμου και Σωματείου έχει φέρει τρομερά αποτελέσματα στην πόλη, κάτι που δημιουργεί μεν τεράστια ικανοποίηση, αλλά ταυτόχρονα, κρατάει σε εγρήγορση για το πώς πρέπει να υπάρξει ανάλογη συνέχεια.
«Ως Δήμος είναι δική μας αρμοδιότητα η διαχείριση των αδέσποτων ζώων. Φυσικά, έχουμε την τύχη να υπάρχει σύμφωνο συνεργασίας, με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, με το φιλοζωικό σύλλογο και έχουν επωμιστεί όλα τα προηγούμενα χρόνια κυρίως τη φροντίδα των σκύλων. Αν περπατήσει κάποιος στην πόλη, δεν θα βρει ούτε ένα αδέσποτο ζώο εγκαταλελειμμένο, αβοήθητο, απεριποίητο, μη υγιές. Είναι όλα τα ζώα υπό τη φροντίδα του συλλόγου. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Είναι πολύ διαφορετική η κατάσταση από ό,τι σε άλλες περιοχές τόσο της Αθήνας, όσο και της περιφέρειας. Από εκεί και πέρα, το φιλοζωικό έργο συνεχίζεται και με τις γάτες, που είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι και για το δικό μας Δήμο, γιατί εκεί δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτος έλεγχος και παρέμβαση. Η προσπάθεια γίνεται πάλι από κοινού με το φιλοζωικό σύλλογο. Τρέχουμε προγράμματα φροντίδας μέσω συμβάσεων με κτηνιατρεία. Στόχος είναι η καλύτερη περίθαλψη, η αύξηση των στειρώσεων και η παροχή όλων όσων χρειάζονται για να είναι υγιείς οι αποικίες στις γειτονιές. Στόχος ακόμα είναι η ίδρυση ενός δημοτικού κτηνιατρείου, το οποίο σε μεγάλο βαθμό θα μας λύσει όλα τα προβλήματα που υπάρχουν με την ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή των γατών, τα ζητήματα της υγείας, της ασφάλειάς τους και κατ’ επέκταση ό,τι σημαίνει αυτό για τους ανθρώπους που ζουν κοντά τους».
Ένα πολύ σημαντικό ζήτημα είναι, όπως και στους περισσότερους τομείς, η ελλιπής κρατική υποστήριξη σε αντίστοιχα προγράμματα, παρά το γεγονός ότι οι Δήμοι έχουν επωμιστεί και αυτό το δύσκολο έργο.
«Εκ των πραγμάτων, από τη στιγμή που δεν υπάρχει κάποια σοβαρή χρηματοδότηση προς τους Δήμους, στους οποίους το Κράτος έχει μετακυλήσει αυτή την ευθύνη, δεν μπορείς να τα κάνεις όλα όπως θα έπρεπε και θα ήταν σωστό. Το Κράτος, θα έπρεπε να έχει οριζοντίως κάποιες παροχές, όπως υπάρχουν για τους ανθρώπους, για όλα τα ζώα, είτε είναι δεσποζόμενα είτε αδέσποτα και δεν έχουν τη δυνατότητα να πάνε σε ένα πανάκριβο κτηνιατρείο, να πληρώσουν για την περίθαλψη ή τη νοσηλεία. Κάθε Δήμος κάνει ό,τι μπορεί βάσει των δικών του αντιλήψεων, αν το βάζει σε προτεραιότητα ή όχι και από εκεί και πέρα, θα προσπαθήσει να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις».
Ανιδιοτελής αγάπη και προσφορά
Το πλέον ενθαρρυντικό είναι ότι στο Δήμο Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας, υπάρχει έντονο το αίσθημα του εθελοντισμού και αυτό δίνει πολλές λύσεις σε σημαντικά ζητήματα.
«Ο εθελοντισμός είναι πολύ ανεπτυγμένος στην περιοχή μας. Υπάρχουν αρκετοί αφανείς ήρωες που δίνουν τις μάχες τους για να στηρίξουν τα ζωάκια και να εξασφαλίσουν το καλύτερο δυνατό. Η κα Κική (σ.σ. Καραθανάση), η παλαιότερη εθελόντρια όλων, καθημερινά είναι στο καθήκον και προσπαθεί για το καλύτερο. Όλοι γνωρίζουμε ότι αυτά που παρέχει Δήμος, δεν είναι ποτέ αρκετά. Δεν είναι εφικτό οι παροχές του Δήμου να καλύψουν όλες τις ανάγκες. Υπάρχουν και ζώα που έχουν ιδιαιτερότητες, είναι άρρωστα, υπάρχουν κοστοβόρα χειρουργεία, ειδικές απαιτήσεις, που δεν είναι εύκολο να καλυφθούν. Πρέπει να υπάρχει ένα οργανωμένο δίκτυο εθελοντών που εξυπηρετεί αυτές τις ανάγκες, μέσα από την αλληλεγγύη και την καλή διάθεση, χωρίς φυσικά να υπάρχουν απώτερα συμφέροντα», δηλώνει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ η κα Μαρλέν Σβέρκου, εκπαιδευτικός και Εθελόντρια στο πλευρό της κας Παπαλουκά σε πολλά επίπεδα στο Δήμο.
Αυτή την περίοδο, εργάζονται από κοινού για να ετοιμάσουν το πρώτο φιλοζωικό φεστιβάλ του Δήμου, μια διήμερη, ιδιαίτερα φιλόδοξη εκδήλωση, που θα περιλαμβάνει πολλά και ενδιαφέροντα δρώμενα και θα διεξαχθεί στις 5-6 Οκτωβρίου στο θεατράκι του ΠΠΙΕΔ.
«Θα περιλαμβάνει ομιλίες από εξειδικευμένους ανθρώπους που θα έρθουν να ενημερώσουν με το κοινό, να μιλήσουν για τις δράσεις τους, να δείξουν κάποια δύσκολα περιστατικά, καθώς υπάρχουν και πολλά ζωάκια που έχουν φύγει από λάθος διαχείριση, χωρίς να υπάρχει κακή πρόθεση. Θα έρθουν καλλιτέχνες που θα τραγουδήσουν αφιλοκερδώς για να πλαισιώσουν την εκδήλωση. Θα έχουμε επίσης μια πολύ ωραία έκθεση φωτογραφίας από μια καλλιτέχνιδα, η οποία έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος του έργου της στα ζώα. Έχει φωτογραφήσει διάφορα ζωάκια, κυρίως αδέσποτα, τραυματισμένα, με κάποιες ιδιαιτερότητες. Θα υπάρχει ένα μίνι κινηματογραφικό φεστιβάλ, το οποίο έχει επιμεληθεί ο αντιδήμαρχος Παιδείας Αλέκος Γούλας. Θα παρουσιαστεί το έργο του Φιλοζωικού Σωματείου, ενώ μια ομάδα του Ερυθρού Σταυρού θα μας μιλήσει για τις πρώτες βοήθειες που μπορούμε να δώσουμε σε ζώα σε ανάγκη. Πιστεύω ότι θα είναι κάτι πολύ ενδιαφέρον». Αναφέρει η κα Σβέρκου.
Το βλέμμα στα παιδιά
Μια από τις σημαντικές προσπάθειες που κάνει το φιλοζωικό σωματείο είναι να φέρει τα παιδιά στο χώρο και να καλλιεργήσει από νωρίς το αίσθημα της αγάπης και της προσφοράς προς αυτά.
«Ακριβώς, λόγω των αυξημένων κακοποιήσεων, όταν τα παιδιά ευαισθητοποιηθούν από την πρώτη ηλικία, μειώνουμε και την πιθανότητα να γίνουν τα ίδια κακοποιητές στο μέλλον. Κάποιες φορές γίνονται από άγνοια, δεν μπορούν να αντιληφθούν τι υφίσταται ένα ζώο. Δεν μπορούν να το καταλάβουν στην ολότητά του. Ο Σύλλογος και οι εθελοντές δίνουμε πραγματικά μεγάλο αγώνα, προσπαθούμε να εμπλέξουμε τα σχολεία με βιωματικές δράσεις. Σε συνεργασία με τη Σχολή Χατζήβεη, για ένα χρόνο κάναμε μια δράση ευαισθητοποίησης των μικρών μαθητών του Νηπιαγωγείου για τα θέματα σωστής διαχείρισης τρων σκύλων. Τα παιδιά έφτιαξαν αφίσες, τις βάλαμε στο Άλσος, τους μίλησαν οι εθελοντές, φρόντισαν τα γατάκια, κάναμε κάποιες εικονικές υιοθεσίες και στο τέλος της χρονιάς έκαναν ένα παζάρι, όπου συγκεντρώσαμε χρήματα για να αγοράσουμε φάρμακα, τροφές, κλουβάκια μεταφοράς. Ήταν πάρα πολύ ωραίο. Οι γονείς, όταν έρχονταν επίσκεψη στο Άλσος με τα παιδιά και μας έβλεπαν τι κάνουμε, μας έδιναν συγχαρητήρια για το έργο που γίνεται, γιατί το εισέπρατταν μέσα από τα παιδιά τους. Καταλάβαμε ότι το μήνυμα έχει περαστεί» αναφέρει η κα Σβέρκου.
Ωστόσο, όπως ξεκαθαρίζει η κα Καραθανάση, το να γίνει μια υιοθεσία είναι μια πάρα πολύ σοβαρή υπόθεση, την οποία δεν παίρνουν αψήφιστα. Αυτό σημαίνει πως, όσο και να το επιθυμεί κάποιος, αν δεν αποδειχθεί ότι πράγματι επιθυμεί να πάρει ένα αδέσποτο, οι εθελοντές δεν θα το βάλουν να περάσει αυτή την δοκιμασία.
«Πολλά παιδιά θέλουν στην αρχή, το παίρνουν οι γονείς για να τους κάνουν το χατίρι και μετά το βαριέται και τα παρατάει. Θέλεις εκπαίδευση και ο γονιός σε αυτό. Όταν έρθει κάποιος και μας πει ότι το θέλει γιατί το θέλει το παιδί του, δεν το δίνουμε. Προσπαθούμε να εξηγήσουμε ότι το παιδί αυτή τη στιγμή θέλει ένα σκυλάκι, αργότερα θα θέλει άλλα πράγματα και δεν θα γυρνάει να το κοιτάξει. Θα πρέπει να συνειδητοποιηθεί ότι παίρνουν ένα μέλος στην οικογένεια και έτσι να αντιμετωπιστεί το ζώο. Αν καταλάβουμε ότι άνθρωποι που έρχονται εδώ, που δεν έχουν συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ευθύνης, δεν το δίνουμε. Δεν θα τους προσβάλουμε, αλλά θα βρούμε κάποια πρόφαση για να μη ντο δώσουμε», εξηγεί η κα Καραθανάση.
Σε κάθε περίπτωση, η επαφή με ένα ζώο συντροφιάς είναι βάλσαμο για την ψυχή όλων και αυτό είναι που οφείλουμε να αναδείξουμε. Τα παραδείγματα πολλά και η συγκίνηση διάχυτη, ειδικά όταν οι σχέσεις είναι αμφίδρομες και τα ίδια τα ζώα βρίσκουν τρόπου να ανταποδώσουν την αγάπη που εισπράττουν.
«Το σημαντικό είναι ο καθένας που το έχει ανάγκη, να έχει ένα πλάσμα που αγαπάει, χωρίς να κριτικάρει. Είναι εκεί και σου δίνει αγάπη. Είναι ψυχοθεραπευτικό. Δεν είναι τυχαίο ότι οι άνθρωποι που έχουν ζώα, στατιστικά υποφέρουν λιγότερο από ασθένειες που οφείλονται στο στρες. Θα το χαϊδέψεις, θα πάτε μια βόλτα και θα αλλάξει η διάθεση. Όλα αυτά δουλεύουν και βοηθούν. Παιδιά που ήταν δύσκολα στο διάβασμα, επειδή κάθεται δίπλα τους το σκυλί και τους κάνει παρέα, βελτίωσαν τις επιδόσεις τους. Και στους ηλικιωμένους είναι πολύ σημαντικό. Αποκτούν ένα λόγο ύπαρξης. Τελευταία δώσαμε ένα σκύλο σε έναν άνθρωπο, ο οποίος είχε καταρρεύσει από το θάνατο της γυναίκας του. Μας είπε ότι έχει ξανανιώσει, ότι έχει γίνει άνθρωπος, βρήκε ξανά ενδιαφέρον στη ζωή. Είναι σημαντικά αυτά τα πράγματα».
