Στις πρόσφατες ομιλίες σας έχετε δώσει ιδιαίτερη έμφαση στο θέμα των αποδοχών των δημάρχων και των αιρετών, κάνοντας λόγο για αναντιστοιχία καθηκόντων και αντιμισθίας. Θεωρείτε τους δημάρχους και τους αιρετούς υποτιμημένους μισθολογικά από το κράτος;
Και μόνο το γεγονός ότι ο μισθός του δημάρχου καθορίζεται με βάση τον μισθό γενικού γραμματέα υπουργείου, είναι από μόνο του άδικο. Μέτρο σύγκρισης θα έπρεπε να είναι ο μισθός υπουργού. Κάποιοι δεν έχουν καταλάβει ποιες είναι, πλέον, οι αρμοδιότητες του δημάρχου και οι απαιτήσεις που δημιουργούνται στη διακυβέρνηση των σύγχρονων Δήμων. Τους καλώ, λοιπόν, να έρθουν μια μέρα μαζί μου από τις 5:00 τα χαράματα ως τις 12:00 τα μεσάνυχτα, για να δουν τι ακριβώς κάνει ένας δήμαρχος και να καταλάβουν πόσο πολύ έχουν απαξιώσει τον θεσμό.
Όποιος εφηύρε να είναι οι τοπικοί αντιδήμαρχοι άμισθοι… μπράβο του! Αν είναι δυνατόν οι άνθρωποι που ουσιαστικά διοικούν ολόκληρες πόλεις, να μην έχουν την παραμικρή αποδοχή! Αν είναι δυνατόν να έχει πέσει στα 30 ευρώ η συμμετοχή των δημοτικών συμβούλων στις συνεδριάσεις του κορυφαίου και πιο άμεσα δημοκρατικού θεσμικού οργάνου που διαθέτει το πολίτευμά μας, του Δημοτικού Συμβουλίου. Είναι ανάγκη επιβεβλημένη να επανέλθουν όσα ίσχυαν τα προηγούμενα χρόνια. Και δυστυχώς, δεν είδα ούτε την ΚΕΔΕ ούτε την ΠΕΔΑ να πολεμούν την κατάργηση της χορηγίας του δημάρχου. Αν την καταργούν για τους αυτοδιοικητικούς, τότε να την καταργήσουν και για τους βουλευτές. Ο δήμαρχος οδηγείται καθημερινά στα δικαστήρια για να στηρίξει τα αυτονόητα, επειδή η τρίχα γίνεται τριχιά, ενώ την τριχιά την κρύβουν. Βλέπουμε σοβαρές υποθέσεις δημάρχων να χρονίζουν και άλλες, πολύ λιγότερο σημαντικές, να εκδικάζονται αμέσως. Η ΠΕΔΑ οφείλει για όλα αυτά να βρίσκεται δίπλα στον συνάδελφο δήμαρχο, να τον στηρίζει στους καθημερινούς αγώνες και τις θυσίες που κάνει σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο, προκειμένου να διοικήσει την πόλη του.
Ωστόσο, Δήμος δεν είναι μόνο ο δήμαρχος και οι αιρετοί, αλλά και οι εργαζόμενοι. Μιας και η κουβέντα αυτή έχει ‘‘ανάψει’’ για τα καλά τελευταία, ποια είναι η θέση σας κ. Στεργίου ως προς την αξιολόγηση του προσωπικού; Συμμερίζεστε την άποψη ότι οδηγεί σε μαζικές απολύσεις που με την σειρά τους θα οδηγήσουν τις υπηρεσίες των Δήμων σε υπολειτουργία και κατ’ επέκταση σε ιδιωτικοποίησή τους;
Πρέπει αρχικά να ξεκαθαρίσω ότι είμαι κάθετα αντίθετος σε οποιαδήποτε ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών των Δήμων. Οι ΟΤΑ είναι κομμάτι του κράτους, με συγκεκριμένες υπηρεσίες προς τον πολίτη, είναι το καλύτερο όργανο για εκτέλεση υπηρεσιών όπως η καθαριότητα, το πράσινο και η εσωτερική διοικητική λειτουργία των πόλεων. Αν κάπου υστερεί αυτό το σύστημα, είναι ότι διέρρευσε και σε αυτό ο άκρατος ψηφοθηρικός κομματοκεντρισμός, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν πολλές κατηγορίες υπαλλήλων: Οι ευσυνείδητοι που πολλές φορές υπερβάλλουν εαυτό στη δουλειά τους, εκείνοι που κάνουν το ελάχιστο προκειμένου να λαμβάνουν τον μισθό τους και οι απαράδεκτοι που υπεκφεύγουν από την δουλειά τους και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να πάρουν τα χρήματά τους και να φύγουν. Για μένα, λοιπόν, η αξιολόγηση του προσωπικού δεν είναι απλώς απαραίτητη. Είναι επιβεβλημένη και πρέπει να προχωρήσει.
Είστε σύμφωνος, δηλαδή, και με το μέτρο του 15%; (σ.σ. η αξιολόγηση προβλέπει ότι υποχρεωτικά σε κάθε δημόσια υπηρεσία θα πρέπει να κριθεί ένα 15% του προσωπικού ως ‘‘μη επαρκές’’ και να απολυθεί).
Το ποσοστό του 15% δεν με αντιπροσωπεύει, διότι δεν μπορεί να ισχύσει σε όλες τις περιπτώσεις. Μπορεί κάποια υπηρεσία να έχει πολύ λιγότερους ανεπαρκείς υπαλλήλους από το 15% του προσωπικού, όπως μπορεί και κάποια άλλη να έχει πολύ περισσότερους ανεπαρκείς υπαλλήλους από το 15% του έμψυχου δυναμικού της. Σε κάθε περίπτωση, όμως, προσωπικά είμαι λάτρης της αξιολόγησης και πιστεύω ότι οι αυτοδιοικητικοί θα πρέπει να τη στηρίξουν. Σκέφτομαι, μάλιστα, ότι θα μπορούσε να θεσπιστεί κι ένα οικονομικό bonus για τους υπαλλήλους που είναι καλοί και παραγωγικοί στην δουλειά τους, όπως και διαδικασίες άμεσης απόλυσης για εκείνους που αποδεδειγμένα δεν προσφέρουν τίποτα στην υπηρεσία τους. Οι Δήμοι πρέπει, πλέον, να λειτουργούν σε επαγγελματικά πρότυπα, με συνεχή επιμόρφωση των υπαλλήλων. Οι απαιτήσεις είναι αυξημένες, σήμερα αποτελεί… ποινικό αδίκημα αν ο Δήμος δεν διεκδικεί τα έσοδά του. Πριν δεν υπήρχε προγραμματισμός, δεν υπήρχε καθηκοντολόγιο για τους υπαλλήλους, οι προϋπολογισμοί ήταν εικονικοί και ‘‘φουσκωμένοι’’ σε σχέση με τα πραγματικά δεδομένα. Πρέπει να εισάγουμε στην αυτοδιοίκηση συγκεκριμένο μοντέλο διοίκησης, στηριγμένο στο υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο: Ο υπάλληλος υπογράφει, ο τμηματάρχης, ο διευθυντής και τέλος ο αντιδήμαρχος εγκρίνουν και ο δήμαρχος υλοποιεί. Διαφάνεια, λειτουργικότητα, επιμόρφωση, αξιολόγηση, οργανόγραμμα χρειάζονται οι Δήμοι για να προχωρήσουν μπροστά.
Ολοκληρώνοντας, τι σημαίνει για σας η ΕΝΩΜΕΝΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΑΤΤΙΚΗΣ;
Είναι ο συνδυασμός που διεκδικεί την προεδρία της ΠΕΔΑ με βάσει τις παραπάνω αυτοδιοικητικές αρχές και σκέψεις, προκειμένου να αλλάξει όλο αυτό το κακό που υπέστη η Τοπική Αυτοδιοίκηση, να σταματήσει η απαξίωσή της, να ενισχυθεί η λειτουργία της και να αποκατασταθεί ηθικά η εικόνα της στην κοινωνία. Πρέπει να ‘‘ξεπλύνουμε’’ όλες αυτές τις μομφές, επειδή ορισμένοι δήμαρχοι τα προηγούμενα χρόνια λειτούργησαν άσχημα. Προσωπικά με ενοχλούν αυτές οι μομφές και προκαλώ όποιον επιθυμεί να με ελέγξει προσωπικά μετά από 20 χρόνια στο αξίωμα του δημάρχου. Το ‘‘πόθεν έσχες’’ μου βρίσκεται στο διαδίκτυο, τα πάντα είναι ανοιχτά προς έλεγχο, δεν δέχομαι να υπάρχουν σκιές για όλους. Είναι άδικο να έχει απομυθοποιηθεί με αυτόν τον τρόπο το λειτούργημα του δημάρχου, ο οποίος έχει φτάσει στο σημείο να τρέχει ασταμάτητα και με προσωπικό κόστος για την πόλη του δίχως στοιχειώδη υλική ικανοποίηση από την κεντρική εξουσία. Μόνη ικανοποίησή μας, και σίγουρα η μεγαλύτερη από όλες, είναι το χαμόγελο του πολίτη. Είναι η επιβράβευση του κοινωνικού ρόλου που έχουν αναλάβει οι Δήμοι στα χρόνια της κρίσης, υποκαθιστώντας το κράτος πρόνοιας, μοιράζοντας τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα σε όσους συμπολίτες μας δοκιμάζονται σκληρά στις μέρες μας. Έχει φτάσει η Τοπική Αυτοδιοίκηση να ζητιανεύει, και αυτό πρέπει να το τονίσω, να ζητιανεύει για να βρει αγαθά από όσους τους περισσεύουν, ώστε να τα διαθέσει στους χειμαζόμενους συνανθρώπους μας. Αυτός ο τεράστιος κοινωνικός ρόλος της αυτοδιοίκησης δεν έχει γίνει αντιληπτός από την κεντρική εξουσία, καθώς ένα μεγάλο μέρος των λειτουργών της έχει, δυστυχώς, μεγάλη απόσταση από την κοινωνία και τα πραγματικά προβλήματά της.
