H Σχολή Οδηγών RACE στο Μαρούσι, δημιουργήθηκε με σκοπό να προσφέρει ολοκληρωμένη εκπαίδευση υψηλού επιπέδου, με πρόγραμμα μαθημάτων που περιλαμβάνει όλες τις πιθανές συνθήκες οδήγησης. Από τις πιο εύκολες έως τις πιο δύσκολες!
Ο δάσκαλος και ιδιοκτήτης Γιάννης Καρέας, παραδίδει μαθήματα οδήγησης πέρα από τα συνηθισμένα. Και προτρέπει: Οδήγησε σε εθνικούς αυτοκινητόδρομους, μάθε να αλλάζεις λωρίδες και να κάνεις προσπεράσεις με ασφάλεια, οδήγησε σε επαρχιακούς δρόμους με στροφές αλλά και στο κέντρο της πόλης σε ώρες αιχμής. Μάθε να φρενάρεις και να αντιδράς σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης!
Πώς ερμηνεύετε την πολύ στενή σχέση των Ελλήνων με το αυτοκίνητο και τη μοτοσικλέτα; Είναι διαφορετική σε άλλες χώρες;
Οι Έλληνες έχουμε μια ιδιαίτερη σχέση με το αυτοκίνητο και τη μοτοσικλέτα, σχεδόν συναισθηματική. Δεν τα βλέπουμε απλώς ως μέσα μεταφοράς, τα συνδέουμε με ελευθερία, ανεξαρτησία, ακόμα και με το ποιοι είμαστε, την προσωπικότητά μας. Αυτό δεν το συναντάς στον ίδιο βαθμό σε άλλες χώρες, όπου το όχημα είναι απλώς η μετάβαση «από το σημείο Α στο σημείο Β». Στην Ελλάδα, είναι και εργαλείο και παρέα και πολλές φορές, κομμάτι του χαρακτήρα μας. Το σημαντικό είναι αυτή η αγάπη να μεταφράζεται σε υπεύθυνη οδήγηση και όχι σε υπερβολές.
Πόσο σωστά γνωρίζουμε και ακολουθούμε τους κανόνες οδήγησης; Ζήτημα κανόνων ή παιδείας; Ποιος φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη;
Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα γνωρίζουμε τους κανόνες οδήγησης, αλλά δεν τους ακολουθούμε με την πειθαρχία που θα έπρεπε. Και αυτό δεν είναι μόνο θέμα κανόνων, είναι κυρίως θέμα παιδείας.
Υπάρχουν τρία βασικά προβλήματα που μας κρατούν πίσω:
Πρώτον, η εκπαίδευση ξεκινάει αργά. Στα σχολεία δεν υπάρχει ολοκληρωμένη και συστηματική εκμάθηση κυκλοφοριακής αγωγής. Τα παιδιά θα έπρεπε να μαθαίνουν πρώτα πώς να κινούνται σωστά ως πεζοί και ποδηλάτες, και στη συνέχεια να προετοιμάζονται σωστά για τη στιγμή που θα γίνουν οδηγοί. Αν δεν βάλουμε γερά θεμέλια από μικρή ηλικία, μετά προσπαθούμε να «χτίσουμε» πάνω στο κενό.
Δεύτερον, οι εξετάσεις οδήγησης δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα. Οι μαθητές εξετάζονται μόνο σε ήπιες συνθήκες κυκλοφορίας, σε σχετικά εύκολες διαδρομές. Δεν δοκιμάζονται ποτέ σε κεντρικούς δρόμους ή αυτοκινητόδρομους, που είναι το πεδίο όπου τελικά θα οδηγήσουν. Αυτό αφήνει την ευθύνη στον κάθε εκπαιδευτή. Δηλαδή αν είναι σωστός και σέβεται τη δουλειά του, θα βγάλει τον μαθητή σε πραγματικές συνθήκες, αν όχι, ο μαθητής μπορεί να πάρει δίπλωμα χωρίς να έχει μάθει όσα πραγματικά χρειάζεται.
Και τρίτον, υπήρχε για χρόνια μια ανοχή στη συμπεριφορά των οδηγών από την Τροχαία, που ευτυχώς αυτό βελτιώνεται. Έχουν αυξηθεί οι έλεγχοι, έχουν μπει κάποιες κάμερες ελέγχου κυκλοφορίας, αλλά χρειάζονται ακόμα πιο συχνοί και αυστηροί έλεγχοι για να εμπεδωθεί η αντίληψη ότι οι κανόνες δεν είναι προαιρετικοί.
Συμπερασματικά, η ευθύνη είναι συλλογική. Πολιτεία, εκπαιδευτές, αλλά και οι ίδιοι οι οδηγοί. Αν θέλουμε ασφαλείς δρόμους, πρέπει όλοι να τηρούμε τις υποχρεώσεις μας.
Παρατηρείται μεγάλη αύξηση των τροχαίων δυστυχημάτων καθώς και δυστυχώς, παράσυρσης με εγκατάλειψη. Ως δάσκαλοι οδήγησης έχετε καταθέσει προτάσεις;
Βεβαίως, ως εκπαιδευτές οδήγησης έχουμε καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις και δεν είναι θεωρητικές μόνο. Κάποιες έχουν ήδη συζητηθεί σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας καθώς και νομοθετικής πρωτοβουλίας.
Μια από τις πάγιες βασικές προτάσεις μας είναι η υποχρεωτική κυκλοφοριακή αγωγή στα σχολεία. Τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν από μικρά να σέβονται τον πεζό, τα σήματα, την ασφάλεια. Δεν μπορεί η συμπεριφορά στον δρόμο να θεωρείται κάτι που θα μάθεις αργότερα.
Επίσης έχουμε ζητήσει να αυξηθούν οι έλεγχοι, όχι μόνο με ένταση αλλά και με διάρκεια, ιδιαίτερα όσον αφορά την οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ και την υπερβολική ταχύτητα.
Πιστεύω πως η κυβέρνηση σε αυτό το θέμα κινείται στη σωστή κατεύθυνση και με τη ψήφιση του νέου, αυστηρότερου, Κ.Ο.Κ.
Επιπροσθέτως, πρέπει να «επιστρέφουν» κάποια έσοδα από πρόστιμα ή τέλη σε εκπαιδευτικά προγράμματα οδικής ασφάλειας, κάτι που έχουμε προτείνει και σε κοινοβουλευτικές διαβουλεύσεις.
Τέλος, θεωρώ κρίσιμο να αλλάξει η στάση της Πολιτείας και της κοινωνίας απέναντι στην εγκατάλειψη θύματος τροχαίου, και να γίνει ξεκάθαρο ότι δεν είναι απλώς ποινικό αδίκημα, αλλά θέμα ηθικής και σεβασμού στη ζωή.
Πόσο σημαντικό είναι το «καλό παράδειγμα» των γονιών σε σχέση με τη μετέπειτα οδηγική συμπεριφορά των νέων;
Το καλό παράδειγμα των γονιών είναι ίσως πιο σημαντικό κι από την εκπαίδευση στις σχολές οδηγών. Τα παιδιά μιμούνται τους γονείς τους από μικρά. Πώς δένουν τη ζώνη, αν σέβονται τον ΚΟΚ, αν μιλάνε στο κινητό ή αν βρίζουν στον δρόμο. Όταν μεγαλώνουν και παίρνουν το τιμόνι, αυτές οι εικόνες βγαίνουν αυτόματα.
Αν ένας γονιός είναι συνεπής, ήρεμος και σέβεται τον δρόμο, τότε το παιδί θα θεωρήσει αυτή τη συμπεριφορά «φυσιολογική». Αντίστοιχα, αν βλέπει επικίνδυνες συνήθειες, θα τις υιοθετήσει χωρίς δεύτερη σκέψη.
Με λίγα λόγια: οι νέοι μαθαίνουν από εμάς πολύ πριν μπουν στο πρώτο μάθημα οδήγησης. Γι’ αυτό λέμε ότι η οδική παιδεία ξεκινάει στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, όταν το παιδί κοιτάζει πώς οδηγεί ο μπαμπάς ή η μαμά.
Πώς προτείνετε να διαχειριστούν οι γονείς το γεγονός ότι πολλοί έφηβοι θέλουν να οδηγήσουν μοτοσικλέτα ή και αυτοκίνητο;
Είναι απολύτως φυσιολογικό οι έφηβοι να ανυπομονούν να οδηγήσουν! Το αυτοκίνητο και η μοτοσικλέτα συμβολίζουν ελευθερία και ανεξαρτησία. Το ζήτημα είναι πώς το διαχειρίζονται οι γονείς.
Πρώτα απ’ όλα χρειάζεται διάλογος, χωρίς απαγορεύσεις που γεννούν αντίδραση. Οι γονείς πρέπει να εξηγήσουν καθαρά τους κινδύνους, αλλά και να δείξουν εμπιστοσύνη όταν το παιδί είναι ώριμο να μάθει.
Δεύτερον, είναι κρίσιμο να επενδύσουν στη σωστή και ολοκληρωμένη εκπαίδευση των παιδιών τους, θεωρητική και πρακτική, και όχι να απλά να αναζητήσουν το φθηνότερο πακέτο διπλώματος, που δυστυχώς ίσως αργότερα «πληρώσουν ακριβά».
