Λίλα Μπακλέση: «Νιώθω τυχερή που δεν ζω μέσα στη φούσκα»

Έχει μια σύντομη αλλά αξιόλογη πορεία στον χώρο της υποκριτικής, καθώς της αρέσει να καταπιάνεται με πολλά και διαφορετικά πράγματα. Από το τηλεοπτικό «Ταμάμ» στην απόλυτη θεατρική επιτυχία του περσινής σεζόν «Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια» -παρουσιάζεται σε ανοικτά θέατρα της Αττικής στο πλαίσιο της καλοκαιρινής περιοδείας –  και την ταινία για τη ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου.

Η Λίλα Μπακλέση μιλάει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ και συστήνει στο κοινό το έργο του Τηλέμαχου Τσαρδάκα «Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια», που θα απολαύσει τις επόμενες ημέρες το θεατρόφιλο κοινό σε Χαλάνδρι, Ηλιούπολη, Βριλήσσια, Παπάγου και Βύρωνα, λέγοντας ότι «είναι η ιστορία δυο παιδιών που ερωτεύονται σε ένα νησί του Αιγαίου στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Είναι ένα έργο πολύ ανθρώπινο με πολλά κωμικά στοιχεία στο οποίο θεωρώ ότι ο κάθε ένας μπορεί να βρει ένα κομμάτι του εαυτού του».

Συνέντευξη: Τάσος Μεργιάννης

Ως Λίλα έχεις κοινά με τη Μένια, την ηρωίδα που υποδύεσαι;

Σίγουρα, διαβάζοντας το έργο βρήκα κάποια κοινά στοιχεία, χωρίς να μπορώ να πω ότι αναγνώρισα κατευθείαν τον εαυτό μου μέσα στη Μένια. «Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια» γνωρίζουν τεράστια απήχηση όπου και αν έχουν παρουσιαστεί, ενώ από τον Νοέμβριο το έργο θα επαναληφθεί στη σκηνή του θεάτρου «Άλφα-Ιδέα».

Τι σας λέει ο κόσμος στα καμαρίνια;

Είναι μια παράσταση που δεν έχει… ηλικία. Την έχουν παρακολουθήσει άνθρωποι από 16 έως 80 ετών. Το ευχάριστο είναι ότι έχουν έρθει πολλά νέα παιδιά να την παρακολουθήσουν καθώς και άνθρωποι που δεν έχουν ξαναδεί θέατρο. Αυτοί, λοιπόν, αφού είδαν την παράσταση, μας είπαν ότι σίγουρα θα συνεχίσουν να επισκέπτονται θεατρικές σκηνές, κάτι που είναι υπέροχο και μας γέμισε χαρά. Έχει τύχει να μας στέλνουν μηνύματα μέρες μετά την επίσκεψή τους στο θέατρο που να λένε «σκέφτομαι ακόμα την παράσταση», ενώ υπάρχουν άνθρωποι που την έχουν παρακολουθήσει 2 και 3 φορές.

Μια ατάκα θεατή που θα θυμάσαι για πάντα;

Δεν είναι ατάκα, αλλά κάτι πολύ ουσιαστικότερο. Εκτός από την Αθήνα έχουμε πραγματοποιήσει παραστάσεις τόσο στην επαρχία όσο και στο εξωτερικό. Όταν παίξαμε στο Λονδίνο, υπήρχε διάχυτη η αίσθηση της νοσταλγίας από τους θεατές. Οι Έλληνες που ζουν μόνιμα εκεί μου είπαν κάποια πράγματα πολύ προσωπικά που φυσικά δεν μπορώ να μοιραστώ. Έχουν να κάνουν με το πώς έχουν βιώσει την ίδια τη ζωή σχετικά με τις απο- φάσεις που έχουν πάρει. Ουσιαστικά, το έργο μιλάει για τις αποφάσεις που καλούμαστε να πάρουμε ή αυτές που δεν παίρνουμε ποτέ. Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχει ένα σημείο καμπής, μια περίοδος κατά την οποία καλείται να πάρει κρίσιμες αποφάσεις.

Προφανώς, η κρίσιμη καμπή της δικής σου ζωής ήρθε στα 25. Τότε που αποφάσισες να ασχοληθείς με το θέατρο, δίνοντας εξετάσεις στο Εθνικό. Πώς κυλούσε η ζωή σου μέχρι τότε;

Σπούδαζα στη Σχολή Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών στην Πάτρα, στην οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα. Παράλληλα ήμουν μέλος μιας ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας. Εκεί έτυχε να με δει ο Παναγιώτης Φαφούτης, ένας Πατρινός σκηνοθέτης, ο οποίος με κάλεσε να παίξω στη μεγάλου μήκους ταινία που έκανε. Στη συνέχεια ακολούθησε άλλη μια. Δεν είχα κάνει τίποτα στον χώρο κι όμως είχα στο ενεργητικό μου δυο ταινίες! Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι η απόφασή μου να σπουδάσω υποκριτική ήταν ουσιαστικά μονόδρομος. Μπορώ να πω ότι ήταν η καλύτερη απόφαση που έχω πάρει στη ζωή μου.

Πήρες το πτυχίο σου από το Πανεπιστήμιο Πατρών;

Όχι και δεν νομίζω ότι θα το κάνω. Χρωστάω πέντε μαθήματα και για να περάσω το ένα απ’ αυτά πρέπει να διαβάζω ένα χρόνο. Η σχολή ήταν πολύ υψηλού επιπέδου. Αυτήν τη στιγμή δεν θυμάμαι ούτε πως λύνεται ένα ολοκλήρωμα, ασκήσεις που αποτελούσαν το… ψωμοτύρι της σχολής.

Τι σκέψεις έκανες τότε για τον επαγγελματικό σου προσανατολισμό;

Ήθελα να ασχοληθώ με την υποκριτική. Απλώς, η λογική του εκπαιδευτικού μας συστήματος μάς οδηγεί σε άλλες κατευθύνσεις. Είναι μεγάλο λάθος η λογική «πάρε το πτυχίο να υπάρχει μια ασφάλεια». Θεωρώ πολύ σημαντικό, βέβαια, το ότι ήμουν εκεί. Στη συγκεκριμένη σχολή άνοιξαν οι ορίζοντές μου και έμαθα όχι μόνο να σκέφτομαι με διαφορετικό τρόπο αλλά και πράγματα για τον εαυτό μου που δεν γνώριζα. Οφείλουμε να ψάχνουμε περισσότερο αυτό που πραγματικά μας ενδιαφέρει. Στα 18, βέβαια, είναι δύσκολο να ξέρεις ακριβώς τι είναι αυτό. Οι περισσότεροι το βρίσκουν από τα 25 μέχρι τα 35. Είναι πραγματικά κρίμα που το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι τόσο περιορισμένο….

Ποιες είναι για σένα οι πιο ενοχλητικές παθογένειες της κοινωνίας μας;

Η απάθεια και ο ωχαδερφισμός με διαλύουν. Όπως και το γεγονός ότι κάνω μια δουλειά και μπορεί να παρακαλάω για να πάρω τα λεφτά μου.

Το ξεκίνημα της καριέρας σου ήρθε λίγο αργότερα από την έναρξη της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Πώς το βιώσες όλο αυτό στην αρχή;

Άρχισα να δουλεύω το 2014 και η κρίση είχε ήδη ξεκινήσει. Αυτοί που γνωρίζουν γύρω από πολιτική και οικονομία είχαν διαγνώσει από το 2008 τη σοβαρότητα του προβλήματος. Από τη στιγμή που στην Ελλάδα δεν είχαν δημιουργηθεί οι βάσεις για να έχουμε ένα κράτος σοβαρό, όλη η προσπάθεια έμοιαζε με κάποιον που ήθελε να χτίσει έναν ουρανοξύστη με θεμέλια διαλυμένα. Στη χώρα μας χρειάζεται μια αλλαγή πολύ σοβαρή και δεν ξέρω κατά πόσο είμαστε έτοιμοι να το διαχειριστούμε αυτό. Δεν θεωρώ ότι υπάρχουν ικανοί άνθρωποι για να οδηγήσουν μια τέτοια αλλαγή σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο.

Νιώθεις άτυχη που δεν προλάβες τα μεγάλα κασέ που απολάμβαναν επί δυο δεκαετίες οι ηθοποιοί της τηλεόρασης;

Νιώθω φοβερά τυχερή που δεν ζω μέσα στη φούσκα! Ξέρω πολύ καλά τι θέλω, ποιούς ανθρώπους θέλω δίπλα μου και δεν με νοιάζει σε ποιο σημείο της γης μένω, αρκεί να είναι ένα μέρος στο οποίο οι άνθρωποι σκέφτονται τον συνάνθρωπό τους. Και αυτό, θεωρώ πως έγινε από τότε που συνειδητοποιήσαμε ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται. Το να βγάζεις πολλά χρήματα δεν σημαίνει τίποτα. Όλα είναι μια φούσκα και μπορεί να καταρρεύσουν ανα πάσα στιγμή. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι από την κρίση και μετά κάποια πράγματα φαίνεται να αλλάζουν προς το καλύτερο. Μερικές φορές μέσα στην καταστροφή υπάρχει και μια ηρεμία σκέψης.

Πολύ αισιόδοξο ακούγεται αυτό. Είσαι αισιόδοξη;

Όχι, είμαι κυκλοθυμική. Υπάρχουν ημέρες που προσπαθώ να μένω αισιόδοξη, αλλά η αλήθεια είναι πως δυσκολεύομαι.

Κάνοντας έναν απολογισμό της πορείας σου μέχρι σήμερα, σκέφτεσαι «καλά τα κατάφερα έως εδώ» ή «μπορούσα και καλύτερα»;

Προσπαθώ να χαίρομαι για ότι μου έχει συμβεί στο παρελθόν και να κοιτάζω μπροστά. Να διαβάζω όσο περισσότερο μπορώ, να δοκιμάζω καινούργια πράγματα, να κάνω λάθη… Και να προχωρώ με ανθρώπους που εκτιμώ και σέβομαι σε καλλιτεχνικό επίπεδο.

Στη μικρή και μεγάλη οθόνη

Έγινες ευρέως γνωστή με την τηλεοπτική σειρά «Ταμάμ». Μια δουλειά που μιλούσε για τη συνύπαρξη διαφορετικών θρησκειών και πολιτισμών. Πόσο εύκολο είναι να «περάσει» στο κοινό ένα δύσκολο θέμα υπό την οπτική μιας κωμικής σειράς;

Είναι χρέος μας να περνάμε τέτοια υπέροχα μηνύματα και μέσω της κωμωδίας. Δεν χρειάζεται να δίνουμε «μασημένη τροφή», ούτε να περνάμε το ίδιο μήνυμα σε όλους, δίκην διδακτισμού. Το τι σημαίνει για τον καθένα ένα μήνυμα είναι προσωπική υπόθεση και αυτό είναι το όμορφο στην Τέχνη.

Το «Ταμάμ» πήγε τρεις σεζόν. Τι θυμάσαι από εκείνη την περίοδο της ζωής σου;

Μια υπέροχη περίοδος, μια καταπληκτική εμπειρία. Οι συνθήκες στο γύρισμα ήταν πολύ καλές και οι συνεργάτες πολύ υψηλού επιπέδου. Ήταν σαν να παρακολουθούσα μαθήματα σε σχολή υποκριτικής για κινηματογράφο, κάτι που -επειδή στην Ελλάδα οι ηθοποιοί λαμβάνουμε κατά βάση θεατρική εκπαίδευση – είναι υπέροχο.

Πρωταγωνίστησες σε τρία επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς του Πάνου Κοκκινό- πουλου «Ου φονεύσεις». Τι το διαφορετικό έχουν οι δουλειές του Κοκκινόπουλου;

Είναι πολύ προσεγμένες σε όλα τα επίπεδα (μοντάζ, φωτογραφία, σενάριο). Ο Πάνος Κοκκινόπουλος έχει έναν μοναδικό τρόπο να σε ηρεμεί και να σε κάνει να νιώθεις προστατευμένος. Μάλιστα, στην τηλεόραση δεν έχω κάνει τίποτα άλλο σε σεναριακό επίπεδο πέραν του Βασίλη Ρίσβα και της Δήμητρας Σακαλή, που υπέγραφαν και το «Ταμάμ» και το «Ου φονεύσεις». Νιώθω μεγάλη ασφάλεια έχοντας στα χέρια μου σενά- ριά τους.

Ετοιμάζεσαι για τα γυρίσματα της ταινίας για τη ζωή της μεγάλης Ελληνίδας στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Μελετώντας τη ζωή της, τι ανακάλυψες;

«Οι Κάτω απ’τ’  αστέρια» σε καλοκαιρινή περιοδεία