«Η άγνωστη κυρία, σκηνοθετημένη το 1953 από τον Max Ophuls, είναι μία από τις πιο εξεζητημένες και τεχνικά άρτιες ιστορίες αγάπης που γυρίστηκαν ποτέ. Λάμπει, σε ζαλίζει και κάτω από τα τεχνητά στοιχεία, δημιουργεί μια καρδιά την οποία στη συνέχεια ραγίζει. Η ταινία είναι διάσημη για τον τρόπο με τον οποίο επεξεργάζεται τις κινήσεις της κάμερας, το χαριτωμένο στυλ της, τα σκηνικά, τα κοστούμια και φυσικά τα κοσμήματά της. Οι πρωταγωνιστές Danielle Darrieux, Charles Boyer και Vittorio De Sica, ενσαρκώνουν αβίαστα την κομψότητα. Θα μπορούσε να είναι μια εξεζητημένη σαχλαμάρα. Αντίθετα, θαυμάζουμε την οπτική απεικόνιση που καταφέρνει να αποδώσει ο Ophuls, ρευστή και περίπλοκη και, προς έκπληξή μας, συλλαμβάνουμε τους εαυτούς μας να νοιάζονται». Αυτά έγραφε ο διάσημος κριτικός κινηματογράφου Roger Ebert γι’ αυτή την ταινία που παίζεται από 19 Αυγούστου στη χώρα μας.
Λίγες ταινίες επιτυγχάνουν τόσο πολλά, σε τόσο πολλά επίπεδα, με τόσο οικονομικό τρόπο, όσο η υπέροχη Άγνωστη κυρία του Max Ophuls. Η Λουίζ (Danielle Darrieux) είναι η άγνωστη κυρία, επειδή είναι ανώνυμη, χαρακτηριστική εκπρόσωπος της ανώτερης τάξης.
Η Λουίζ πουλάει τα πανάκριβα σκουλαρίκια που της χάρισε ο σύζυγός της για να καλύψει κάποιο χρέος ισχυριζόμενη ότι κλάπηκαν. Όμως, επιστρέφουν στα χέρια της από ένα θαυμαστή της, τον Βιτόριο ντε Σίκα στο ρόλο του Ντονάτι, και αποκτούν ογκώδη συμβολική αξία. Μετακινούνται, χαρίζονται και μεταπωλούνται από συζύγους, συγγενής, εραστές και ενεχυροδανειστές. Ο Οφίλς καταφέρνει να μετατρέψει ένα άψυχο αντικείμενο σε σύμβολο ενός απόκρυφου ψυχισμού, διαφορετικού για κάθε ήρωα. Η χορευτική ζάλη της κινηματογράφησης του Οφίλς δημιουργεί ένα κομψοτέχνημα ρομαντισμού πλαισιωμένο από βιεννέζικα βαλς.
«Τα σκουλαρίκια της Μαντάμ Ντε…», αποτελούν θρίαμβο του μελοδράματος. Η φόρμα του, αψεγάδιαστη, καταφέρνει να απογειώσει ένα συνηθισμένο ερωτικό τρίγωνο σε ένα λαμπρό και ταυτόχρονα οδυνηρό έργο τέχνης με μεθοδική κομψότητα που ταιριάζει απόλυτα στην επιφανειακή κομψότητα που περιστοιχίζει τους χαρακτήρες.
Η άγνωστη κυρία είναι μια ταινία για την απατηλή λάμψη του ψεύδους και την ερωτική πλάνη· μια κατ επίφαση κωμωδία με τραγική κατάληξη, στην οποία οι πραγματικοί πρωταγωνιστές, τα σκουλαρίκια της ηρωίδας, σέρνουν τον χορό της υποκρισίας, της ανειλικρίνειας, της μικροψυχίας και της εκδίκησης. Χρησιμοποιώντας εκπληκτικά το θεατρικό του οπλοστάσιο, ο ποιητής του ψεύδους Μαξ Οφίλς μ ένα μελοδραματικό, πληθωρικό -σχεδόν μπαρόκ- κινηματογραφικό ύφος, μετατρέπει τον κόσμο των ηρώων του σ ένα τεράστιο παλκοσένικο, πάνω στο οποίο οι ηδονές και οι απολαύσεις της ζωής χορεύουν αγκαλιά με την μοναξιά και τον θάνατο. Να σημειώσουμε ακόμα ότι ο Στάνλεϋ Κιούμπρικ υπήρξε μεγάλος θαυμαστής του έργου του Μαξ Οφίλς.
