Είναι αυτή που από το 1965 κιόλας κλέβει ένα ολόκληρο αεροπλάνο με πυρηνικό οπλισμό στην «Επιχείρηση κεραυνός», έχοντας ως στόχο την διεθνή αστάθεια και το κέρδος από την πώληση της τεχνολογίας του συγκεκριμένου αεροσκάφους σε μια υπερδύναμη, που εκείνη επιλέγει.
Είναι η ίδια επίσης, που αναγκάζει τον Μποντ 13 χρόνια μετά από τον Δόκτορα Νο, να γίνει μέχρι αστροναύτης, στην «Επιχείρηση Moonraker» (1979), σε μια προσπάθειά της να κυριαρχήσει στο διάστημα.
Εκτός όμως από αυτή την οργάνωση, στην οποία από τις πρώτες ταινίες αφήνεται να εννοηθεί ότι είναι μάλλον σοβιετική με πιθανούς κινέζους που τη χρηματοδοτούν, υπάρχουν και άλλες μικρότερες, αλλά εξ ίσου επικίνδυνες οργανώσεις.
Μία από αυτές θέλει να ελέγξει το παγκόσμιο εμπόριο διαμαντιών, στην ταινία τα «Διαμάντια είναι παντοτινά» (του 1971), ενώ μια άλλη το εμπόριο όπλων για τα οποία ο Μποντ, «με το δάκτυλο στη σκανδάλη» (το 1987), φτάνει μέχρι το Αφγανιστάν.
Υπάρχει όμως και άλλη μια οργάνωση, που θέλει να ελέγξει την παγκόσμια αγορά ναρκωτικών, στην περιπέτεια «Προσωπική εκ-
δίκηση» (1989). Έτσι, ο Μποντ φτάνει μέχρι την Κεντρική Αμερική και βρίσκεται αντιμέτωπος με τα καρτέλ των ναρκωτικών. Μη θεωρηθεί δε, ότι απ’ όλες αυτές τις επιχειρήσεις θα εξαιρείτο η διεθνής αγορά πετρελαίου. Για τα πετρέλαια, ο Μποντ έφτασε μέχρι τη Σιβηρία, στην «Επιχείρηση Χρυσά Μάτια» (1995).
Ίσως είναι κουραστικό, να επαναλαμβάνονται οι χρονολογίες της παραγωγής των ταινιών που αναφέρονται, αλλά είναι χρήσιμες για να γίνει αντιληπτό ότι πολλά από τα χαρακτηριστικά της παγκοσμιοποίησης, είχαν εμφανισθεί πολύ πριν τη δεκαετία του ’90, που άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως ο όρος.
Η παγκόσμια αστυνόμευση
Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό των περιπετειών του 007, στην αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος είναι ότι τα προβλήματα, που καλείται να αντιμετωπίσει ο ήρωας, είναι πάντοτε παγκόσμια, οικουμενικά και δεν περιορίζονται στη χώρα από την οποία κατάγεται και χάριν της οποίας εργάζεται. Με λίγα λόγια, δεν υπάρχουν κακοί μόνον στη χώρα του. Οι κακοί βρίσκονται παντού.
Εκτός αυτού όμως, και οι κυβερνήσεις όλων των άλλων χωρών, σε όλες αυτές τις ταινίες εμφανίζονται αδύναμες για την επίλυση αυτών των παγκόσμιων προβλημάτων. Για την αντιμετώπιση αυτής της «παγκόσμιας τρομοκρατίας».
Έτσι, πάντοτε καλείται ο Μποντ να εξαλείψει τις εντάσεις εξολοθρεύοντας τους κακούς, είτε αυτοί δρουν ατομικά, είτε συλλογικά.
Αυτό πολλές φορές δεν το επιτυγχάνει πάντοτε μόνος του, αλλά συνήθως με τη βοήθεια και ενός άλλου πράκτορα, ο οποίος δεν ανήκει στη βρετανική μυστική υπηρεσία, αλλά στην αμερικανική CIA.
Αυτός είναι ο Φέλιξ Λάιτερ, που κάνει την εμφάνισή του από την πρώτη κιόλας ταινία, χαράσσοντας έτσι το δρόμο στην διακρατική συνεργασία, για την αντιμετώπιση του παγκοσμιοποιημένου εγκλήματος. Επισημαίνεται ότι αυτό συμβαίνει από το 1962, όταν ακόμα στην Ευρώπη δεν είχαν καν σκεφτεί τη συνθήκη Σέγκεν.
Σε όλες σχεδόν τις ταινίες, η ελευθερία του εμπορίου και ο διεθνής ανταγωνισμός, επιτρέπουν σε εγκληματικούς χαρακτήρες ή οργανισμούς να δρουν ανεξέλεγκτα και να επωφελούνται, να εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες των κρατών, τα οποία όταν έχουν διαφορετικά συμφέροντα σε κάποιες περιοχές του πλανήτη, δεν μπορούν να συνεργαστούν απέναντι στο διαπραττόμενο έγκλημα και να χρειάζονται κάποιον να τους συντονίζει.
Η συνεργασία του βρετανού Μποντ με τον αμερικανό Λάιτερ θέτουν τις βάσεις για την από κοινού αντιμετώπιση του παγκόσμιου εγκλήματος και προφητεύουν -ή προετοιμάζουν τον θεατή- για μια παγκόσμια υπερδύναμη που θα πρέπει να αστυνομεύει τον πλανήτη.
Το «παγκοσμιοποιημένο έγκλημα», όπως το ονομάσαμε πρόσφατα μετά το χτύπημα των Δίδυμων Πύργων, πρέπει να έχει απέναντί του την «παγκόσμια αστυνόμευση» και αυτό το στοιχείο υπάρχει από τις πρώτες κιόλας ταινίες του Μποντ. Όταν ο πράκτορας έχει βρεθεί, πλέον μόνος του μέσα στο άντρο του αντιπάλου του και βρίσκεται λίγα μόνο βήματα, λίγες μόνον στιγμές, πριν από την οριστική εκκαθάριση, τότε καταφθάνει η βοήθεια από τον αμερικανό Λάιτερ, ο οποίος μέσα από τη CIA, έχει ειδοποιήσει τον αμερικανικό στρατό, το ναυτικό ή την αεροπορία να καταφέρουν το τελειωτικό χτύπημα. Όπως το ιππικό, που έφτανε πάντοτε στην κρίσιμη στιγμή στις παλιές ταινίες γουέστερν.
Οι επεμβάσεις αυτού του είδους εμφανίζονται από τις πρώτες ταινίες του Μποντ της δεκαετίας του ’60 και είναι εκπληκτικό πόσο προφητικές είναι.
(Στις επόμενες δύο συνέχειες θα αναλυθούν οι συνήθειες του 007 και πως συνέβαλαν στις καταναλωτικές συνήθειες του κοινού σε ευρεία κλίμακα).
