Βραδάκι Πέμπτη 14 Απριλίου στο Μαρούσι. Καφέ – Ολύμπιον και μια διαφορετική βραδιά. Με μια θεατρο-μουσική παράσταση, προσπαθήσαμε να ζεστάνουμε λίγο τον κόσμο που ήρθε και όσους βέβαια είχαν την διάθεση να καθίσουν να μας δουν.
Αφορμή και «γενεσιουργός αιτία» αυτής της διαφορετικής βραδιάς ήταν η λογοτέχνης φιλόλογος, κάτοικος Αμαρουσίου Βίκυ Ζαγκαβιέρου – Βούρβουλη, που κατ΄ επανάληψη διοργανώνει και παρουσιάζει άψογα πολιτιστικές δραστηριότητες.
Η ευαισθησία του χαρακτήρα της, η καλλιέργειά της και η αγάπη της για τις τέχνες και τα γράμματα, την οδηγούν σε χρήσιμα και ψυχωφελή δημιουργήματα για τον άνθρωπο – αφιλοκερδώς.
Την ευχαριστούμε πολύ και γιατί μας έφερε σε επαφή με το Μαρούσι και τον πνευματικό του κόσμο, αλλά και γιατί αυτές οι πρωτοβουλίες ξυπνούν τα ωραία μας αισθήματα από τη βουβή σιωπή που όλοι -θέλουν ή δεν θέλουν- έχουν μάθει να βιώνουν με μια νέα κακή αντίληψη ζωής που τους έχει επιβάλει η τηλεόραση, καθισμένοι άνετα στον καναπέ. Εγώ προσωπικά ως εμψυχώτρια και ως ηθοποιός αυτής της εκδήλωσης χάρηκα που μπόρεσα να προσφέρω την ελάχιστη χαρά στο κοινό με την κλασική κωμωδία του Α.Τσέχωφ «Αρκούδα» από τη ρωσική λογοτεχνία, με το μουσικό κομμάτι -στη συνέχεια- των μουσικών – ηθοποιών «Αναφορά στο παραδοσιακό προπολεμικό ρεμπέτικο» και τέλος με τις σατιρικές ζακυνθινές παρλάτες για λίγη διασκέδαση.
Εκτός από τη Βίκυ Ζαγκαβιέρου που πράγματι μάς στάθηκε ηθικά στην προσπάθειά μας αυτή και που έκανε στην αρχή της παράστασης μια σύντομη αναφορά στο βιογραφικό του Α.Τσέχωφ και στο έργο του, τονίζοντας πόσο επίκαιρος είναι ο Τσέχωφ στις μέρες μας αλλά και ο κ. Τάσος Ζόμπολας, ιδιοκτήτης του καφέ-Ολύμπιον, Δήμητρος και Διονύσου 36, υποδέχτηκε με χαρά και αισιοδοξία αυτό το νέο που κάναμε στο Μαρούσι και μας ζήτησε να επαναληφθεί γιατί ο κόσμος το αγκάλιασε. Ας ελπίσουμε πως κι άλλοι θα παρακινηθούν, θα το μάθουν και θα έρθουν να χαρούμε μαζί αυτή τη βραδιά. Γιατί η τέχνη δεν είναι χρήμα, δεν είναι προβολή. δεν είναι ξιπασιά, όπως έλεγε και ο Γκαρθία Λόρκα στους φοιτητές του ηθοποιούς.
Τότε είναι εμπόριο και λέγεται κάπως αλλιώς…
Τέχνη είναι το αγλάισμα ψυχής, το δόσιμο απ’ τους ηθοποιούς στον κόσμο, είναι η καταφυγή του ανθρώπου στις δύσκολες στιγμές του και ο αντικατοπτρισμός της ίδιας του της ζωής. Ούτως ώστε, βλέποντας στο «κάτοπτρο» τον ίδιο του τον εαυτό με τις καλοσύνες ή τις ατέλειές του, να διορθώνεται ή να ακουμπάει ψυχολογικά στον συγγραφέα που θέλει κάτι να του πει…
Βάσω Κουβελά
Ηθοποιός
