Τον τελευταίο καιρό κεραυνοί αυλακώνουν το στερέωμα της Ελλάδας. Κατήφεια επικρατεί παντού. Μας κόπηκε το γέλιο και η αισιοδοξία για το μέλλον μας αλλά και το μέλλον των παιδιών μας. Πάψαμε να είμαστε αμέτοχοι στο οικονομικό μας γίγνεσθαι, αλλά και οι συζητήσεις μας και τα μέσα ενημέρωσης -έντυπα, εφημερίδες, περιοδικά- αλλά και οι τηλεοράσεις και το ραδιόφωνο, θαρρείς πως κάνουν διαγωνισμό πως θα μας ανεβάσουν το στρες και θα αυξήσουν τη μελαγχολία μας.
Δεν υπάρχει οδός διαφυγής, μας λένε. Ότι είμαστε στον πάτο του βαρελιού και σκάβουμε για να πάμε πιο κάτω. Το γκρίζο μας περιβάλλον, διαδέχεται η μαυρίλα τού αύριο. Μας έχουν κάνει να πιστέψουμε ότι αυτό είναι το πεπρωμένο μας.
Παντού σκοτάδι και πουθενά βαλβίδα εκτόνωσης. Φως στο βάθος του τούνελ πουθενά. Όλα τα περιμένουμε από τους ξένους, που θέλουν με τον τρόπο τους να θίξουν το γόητρο, τη δύναμη της ελληνικής ψυχής. Να μας ξεζουμίσουν, να μας ξεματώσουν.
Φτάνει πια. Χρειάζεται η δική μας επανάσταση. Μας θέλουνε μεμψίμοιρους και αμέτοχους, αδιάφορους ή ικέτες.
Καιρός είναι να τους δείξουμε τον άλλον εαυτό μας, που υπάρχει και μεγαλουργεί. Αρκεί μια θρυαλλίδα φιλότιμο να μας ξεσηκώσει.
Τέρμα το ραχάτι, εμπρός στ’ άλμπουρα: στον τουρισμό, στη γεωργία, στη βιοτεχνία, στο εργοστάσιο. Ας ξεκινήσουμε τη δική μας επανάσταση. Με το δικό μας ασθενικό βαλάντιο, ας υποστηρίξουμε το δικό μας προϊόν. Ας είναι αδύνατο το προϊόν μας, θέλει τη στήριξή μας. Είναι στο χέρι μας να βγάλουμε από το αγκάθι ρόδο. Και μπορούμε. Αν στηρίξουμε τα δικά μας προϊόντα, τα λεφτά μας γυρίζουν στη τσέπη μας. Έτσι θα δώσουμε αντίδωρο στην οικονομική μας μελαγχολία και θλίψη.
Ας αντιδράσουμε στο δόγμα του οικονομικού σοκ.
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.
Π. Χελάς
