H Κινηματογραφική Λέσχη Βριλησσίων Cine– Δράση ξεκινάει τις θερινές προβολές της την Πέμπτη 19 Ιουνίου στις 21.00, στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Βριλησσίων (25ης Μαρτίου και Μακεδονίας) με την ταινία «Η Αρπαγή», ντεμπούτο της Γαλλίδας Iris Kaltenbäck.
Η σκηνοθέτης βασισμένη σε ένα αριστοτεχνικά δομημένο σενάριο και φόντο ένα Παρίσι-μελαγχολική μεγαλούπολη παραδίδει μια βαθιά ανθρώπινη, καθηλωτική ταινία που διατηρώντας το ρομαντισμό της φλερτάρει εντυπωσιακά με το ψυχολογικό θρίλερ και το φιλμ νουάρ και η οποία καταλήγει αισιόδοξα σε ένα λυτρωτικό φινάλε. Θέμα της οι μοναχικοί άνθρωποι που αναζητούν απεγνωσμένα ανθρώπινη επικοινωνία και η επιθυμία της μητρότητας ως επιταγή κανονικότητας και απάντηση στη μοναξιά των σύγχρονων κοινωνιών.
H σκηνοθέτης Iris Kaltenbäck μιλάει για την ταινία της
Η Γαλλίδα σκηνοθέτης Iris Kaltenbäck μιλώντας στο «La Semaine de La Critique» για την ταινία που αποτέλεσε το ντεμπούτο της τόνισε:
«Όταν η καλύτερή μου φίλη έγινε μητέρα, μου άλλαξε τη ζωή. Νομίζω ότι μιλάμε πολύ για το πώς ένα μωρό επηρεάζει μια ρομαντική σχέση, όχι τόσο για το πώς επηρεάζει τη φιλία. Η μία φίλη συγκλονίζεται βαθιά και η άλλη πρέπει να το αντιμετωπίσει. Σε πολύ στενές σχέσεις, περνάτε από πολλά βήματα στη ζωή μαζί και, ξαφνικά, δεν ξέρετε πλέον πώς να είστε μέρος αυτής της φιλίας. Μια είδηση τράβηξε πραγματικά την προσοχή μου: μια νεαρή γυναίκα δανείστηκε το παιδί της καλύτερής της φίλης και έκανε έναν άντρα να πιστέψει ότι το παιδί ήταν δικό της. Πάντα με συγκινούσαν πολύ οι διαστρεβλωμένες ή προβληματικές ιστορίες για τη μητρότητα, είτε πρόκειται για την ιστορία μιας γυναίκας που γίνεται μητέρα, μιας που γέννησε ένα παιδί ή μιας που δεν είναι. Μπορείς κάλλιστα να είσαι μητέρα και να μην νιώθεις κανένα από τα αναμενόμενα συναισθήματα, και αντίστροφα, μια γυναίκα που δεν έχει παιδί μπορεί να πέσει θύμα του μύθου της μητρότητας και να γίνει μητέρα χωρίς ποτέ να θέλει πραγματικά να είναι. Η ουσία αυτού του ζητήματος έθεσε ενδιαφέροντα ζητήματα για τη γυναικεία φύση. Είτε είσαι μητέρα είτε όχι, είτε θέλεις να είσαι είτε όχι, νιώθω ότι υπάρχει πάντα μια στιγμή στη ζωή όταν πρέπει να αντιμετωπίσεις τον μύθο. Και αυτή η ιστορία αντηχεί με όλα αυτά τα ζητήματα. Το «The Ravishing of Lol Stein», γραμμένο από τη Marguerite Duras, αποτέλεσε έμπνευση για την ταινία. Ως έφηβη, αυτό το βιβλίο με συγκίνησε πολύ βαθιά. Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που βλέπει τον αρραβωνιαστικό της να ερωτεύεται παράφορα μια άλλη γυναίκα μπροστά στα μάτια της. Μου άρεσε η σιωπηλή αφήγηση του τραύματος και η άρνηση της πρωταγωνίστριας να την αποδεχτεί, γεγονός που την καταδιώκει σε όλο το βιβλίο και την οποία πρέπει να επανεξετάσει. Μου άγγιξε μια πολύ προσωπική χορδή και μου έδωσε μια εικόνα για το πώς σχετιζόμαστε με τα δύσκολα γεγονότα στη ζωή μας. Μου φάνηκε πολύ αληθινό. Πώς τα τραυματικά γεγονότα μπορούν να σου έρθουν σιγά σιγά στο μυαλό, εντελώς ξαφνικά.
Λατρεύω την προσωπική προσέγγιση της Kelly Reichardt, της Lucrecia Martel και του Ryusuke Hamaguchi στην εμπειρία των γυναικών. Πιστεύω ότι είναι πρωτότυπη και πολύ λεπτή. Όσο για τη σχέση μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας, άντλησα μεγάλη έμπνευση από αμερικανικά δράματα της δεκαετίας του ’70 – όπως το «Taxi Driver» και το «The Panic in Needle Park» – και Ταϊβανέζικες ταινίες της δεκαετίας του 2000. Ταινίες όπως το «Yi Yi» του Edward Yang ή το «Millenium Mambo» του Hou Hsiao Hsien, οι οποίες ασχολούνται με τη μοναξιά, τον τρόπο που σχετιζόμαστε με την πόλη και τον τρόπο που αφηγούνται μια σύγχρονη ιστορία που διαδραματίζεται σε μια πόλη. Ήθελα να αποστασιοποιηθώ από την είδηση και να επινοήσω χαρακτήρες. Ήθελα να αφοσιωθώ στην ιστορία και το σενάριο, ενώ ταυτόχρονα να ενσταλάξω όσο το δυνατόν περισσότερη πραγματικότητα στην αφήγηση.
Μία από τις πρώτες δύσκολες ανησυχίες που αντιμετωπίσαμε με τον κινηματογραφιστή μου, Marine Atlan, είναι πώς να αντιμετωπίσουμε τη μητρότητα στον κινηματογράφο στην εποχή μας: πώς θέλαμε να την κινηματογραφήσουμε; Αν και έχουμε δει συχνά το θέμα στις ταινίες, δεν έχει πραγματικά αντιμετωπιστεί. Μπορεί πράγματι να τρομάξει τους ανθρώπους επειδή είναι γεμάτο παγίδες. Γρήγορα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ήθελα να κινηματογραφήσω πραγματικές γεννήσεις, ήθελα να κινηματογραφήσω αυτό το σωματικό κατόρθωμα και να αμφισβητήσω αυτή την έκσταση, αυτή την πρώτη ματιά, να την καταγράψω. Το ήθελα ακριβώς εκεί, με την ακρίβεια ενός ντοκιμαντέρ, χωρίς να χρειάζεται κανένας διάλογος. Πέρασα χρόνο με μαίες, ειδικά όταν γυρίζαμε αυτό το ντοκιμαντέρ της ταινίας, και μείναμε μαζί τους σε όλες τις βάρδιές τους, χωρίς να ξέρουμε τι θα βλέπαμε. Και αργότερα ήρθε το ζήτημα της συναίνεσης, αυτό των μητέρων και των μαιών. Ήταν μια μακρά, επίπονη διαδικασία, συνειδητοποιήσαμε τις εξαντλητικές συνθήκες εργασίας τους και τις τρελές ώρες που συσσωρεύανε. Ένιωσα ότι ο πιο κινηματογραφικός τρόπος για να μεταδώσω πώς είναι αυτό το επάγγελμα ήταν μέσα από τις κινήσεις τους.
Γαλλία, Δραματική 2023. Διάρκεια: 107’. Σενάριο-Σκηνοθεσία: Iris Kaltenbäck. Πρωταγωνιστούν: Alexis Manenti, Ana Blagojevič, Hafsia Herzi, Nina Meurisse, Radmila Karabatic, Younès Boucif
