Ο υπεύθυνος της κινηματογραφικής ομάδας του Πολιτιστικού & Επιστημονικού Συλλόγου Χαλανδρίου Αργώ, Νικόλας Καϊμάκης κάνει μέσω της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ τη δική του απονομή Όσκαρ.
«Βραβεία με άρωμα Ελλάδας
Βρισκόμαστε λίγες μόλις ώρες μετά το κλείσιμο αυτού που ονομάζουν οι Αμερικάνοι “award season” του σινεμά, δηλαδή τους δυόμισι μήνες που οι διάφορες Αμερικάνικες Ενώσεις Κινηματογράφου απονέμουν τα βραβεία τους. Πριν λίγες ώρες το Dolby Theater του Λος Άντζελες είχε κατακλυστεί από τους μεγαλύτερους σταρ του Χόλυγουντ, οι οποίοι περπάτησαν στο κόκκινο χαλί με τα κουστούμια και τις τουαλέτες τους, έδωσαν συνεντεύξεις σε δεκάδες δίκτυα, προώθησαν τωρινές και μελλοντικές ταινίες τους, χαιρέτισαν εκατοντάδες πιστών θεατών και καθήλωσαν εκατομμύρια τηλεθεατών στις οθόνες, σε μία γιορτινή παραγωγή από αυτές που μόνο το Χόλυγουντ μπορεί να προσφέρει.
Μικρού ή μεγάλου μήκους, 34 ταινίες μυθοπλασίας, 10 ντοκιμαντέρ και 10 animation, διαγωνίζονται σε 24 κατηγορίες που καλύπτουν το σύνολο της δημιουργίας μίας ταινίας. Η 91η Τελετή των Βραβείων Όσκαρ ήρθε και πέρασε και πολλοί από εμάς είχαμε οργανώσει τις σινεφιλικές μας ολονυχτίες. Μία τελετή κατά γενική ομολογία αρκετά βαρετή και απογοητευτική, με στιγμές παρόλα αυτά που ικανοποίησαν τους φαν του θεσμού.
Διαβάστε: Όσκαρ 2019: Νικητές και ηττημένοι
Τα Όσκαρ είναι κάτι παραπάνω από μία γιορτή του κινηματογράφου. Πρόκειται να την ύψιστη τιμή και αναγνώριση των υποψηφίων και των βραβευθέντων, αλλά κυρίως για την απόδειξη ισχύος των μεγάλων στούντιο και εταιριών παραγωγής, που βλέπουν τις επενδύσεις εκατομμυρίων τους να αποδίδουν. Έτσι κι αλλιώς, τα βραβεία και τα έσοδα του box office είναι οι οδηγοί για τα μελλοντικά σχέδια των μυαλών που ρυθμίζουν τις τύχες του χώρου του κινηματογράφου. Η πολιτική είναι αναπόσπαστο κομμάτι των Όσκαρ, οι συμμαχίες και η προώθηση κάθε χρονιά συγκεκριμένων στούντιο, η τάση να διαμοιράζονται τα βραβεία με στόχο την αποφυγή μεγάλης δυσαρέσκειας, όλα αυτά συνθέτουν ένα περιβάλλον όπου η αξία και οι δημόσιες σχέσεις επιβραβεύονται σχεδόν ισοδύναμα. Ποιος μπορεί άλλωστε να ξεχάσει μεγάλες “εκπλήξεις” του θεσμού, όπως η επικράτηση του “Ρόκι” έναντι του “Ταξιτζή” ή του “Crash” έναντι του “Μυστικού του Brokeback Mountain”, λίστα στην οποία προστέθηκε ήδη το χθεσινό αποτέλεσμα.
Ένα πρόσθετο στοιχείο που διαμορφώνει, θέλοντας και μη, το σκηνικό στα Όσκαρ είναι η εισαγωγή τους στο στοίχημα. Ήδη από την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων οι στοιχηματικές εταιρίες, με τις αποδόσεις και το τζίρο που κάνουν, επηρεάζουν κατά πολύ τα αποτελέσματα. Έχει παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια να φτάνουμε στις απονομές με ακλόνητα φαβορί στις περισσότερες από τις “μεγάλες” κατηγορίες, ενώ συνήθως γίνεται και μία μεγάλη ανατροπή που κάνει αίσθηση και χαρίζει σημαντικά κέρδη σε όσους την έχουν προβλέψει. Τη Δευτέρα, μάλιστα, οι ανατροπές ήταν 4-5, αποτυπωμένες στις πιέσεις των αποδόσεων των τελευταίων ημερών, διαθέσιμες για το έμπειρο στοιχηματικά μάτι να αποκρυπτογραφήσει ορισμένες από αυτές.
Αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι μειώνεται το ενδιαφέρον μας για τα Όσκαρ, πολύ περισσότερο δε φέτος που εκτός από τηλεθεατές είμαστε αναπόφευκτα και λίγο οπαδοί. Κι αυτό γιατί έχουμε ως έναν από τους βασικούς πρωταγωνιστές ένα δικό μας παιδί, το Γιώργο Λάνθιμο! Αυτό που έχει καταφέρει ο Λάνθιμος τα τελευταία χρόνια και μετά τον “Κυνόδοντα” είναι πραγματικά πολύ δύσκολο και σημαντικό. Κατάφερε, με σωστές κινήσεις, να εκμεταλλευτεί με τον καλύτερο τρόπο τη διεθνή αναγνώριση, να καθιερώσει το λεγόμενο “Greek weird wave” στο εξωτερικό, να γίνει αποδεκτός και να ενταχθεί σε ένα σκληρό και συχνά άδικο σύστημα, όπως αυτό του Χόλυγουντ και μάλιστα να το κάνει διατηρώντας τη δημιουργική του ακεραιότητα. Το απέδειξε περίτρανα φέτος με την “Ευνοούμενη”, όχι μόνο για τις 10 υποψηφιότητες που απέσπασε, αλλά γιατί για πρώτη φορά καταπιάστηκε με ταινία που δεν ήταν απολύτως προσωπική του υπόθεση και κατάφερε να την φέρει ακριβώς στα μέτρα του.
Μπορεί προσωπικά να θεωρώ τον “Αστακό” ως την καλύτερη δουλειά του, με την “Ευνοούμενη” όμως παρουσίασε την πιο άρτια ταινία του, με σκηνοθεσία που αγγίζει την πρωτοτυπία και επιμέρους στοιχεία αψεγάδιαστα. Μεγαλύτερο παράσημό του, βέβαια, είναι η σταδιακή καθιέρωσή του ως “σκηνοθέτης των ηθοποιών”, με τους πρωτοκλασάτους πρωταγωνιστές να τον εμπιστεύονται και να τον ακολουθούν στο ιδιαίτερο σκηνοθετικό του όραμα. Αν θα καταφέρει να πάρει περισσότερα βραβεία στο μέλλον; Σίγουρα, ίσως και κάποια από τα μεγάλα. Αξίζει να έχει την υποστήριξή μας. Και μιας και αναφερθήκαμε στα βραβεία, ας επιδιώξουμε μια αποτίμηση για τις σημαντικότερες κατηγορίες:
–Τραγούδι: Όταν έχεις μία ερμηνεύτρια του βεληνεκούς της Lady Gaga, με παρτενέρ στη φωνή και τη σύνθεση έναν από τους γοητευτικότερους ηθοποιούς του Χόλυγουντ, στο τραγούδι που εδώ και λίγους μήνες παίζεται ανελλιπώς στα ραδιόφωνα όλου του κόσμου, τότε δε χάνεις. Κι αυτό ακριβώς συνέβη με το “Shallow” από το “Ένα αστέρι γεννιέται” να κερδίζει ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο τη συγκεκριμένη κατηγορία.
-Μοντάζ: που δικαίως θεωρούνταν φαβορί για τη δουλειά του στην “Ευνοούμενη”. Ως μεγάλος του αντίπαλος και τελικός νικητής ήταν ο πολύπειρος John Ottman για το “Bohemian Rhapsody”, σε μία από τις αρνητικές για την Ελλάδα εκπλήξεις, ειδικά από τη στιγμή που η βράβευση του Μαυροψαρίδη από την Αμερικάνικη Ένωση Μοντέρ λίγες βδομάδες πριν έδειχνε να του εξασφαλίζει το χρυσό αγαλματίδιο.
–Ξένη ταινία: Εδώ τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Μπορεί οι “Κλέφτες καταστημάτων” του Hirokazu Kore-eda να πήραν το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, αλλά στην πραγματικότητα ο Alfonso Cuaron δεν είχε αντίπαλο και το εξαιρετικό “Roma” πήρε ίσως το πιο σίγουρο Όσκαρ της βραδιάς.
–Πρωτότυπο σενάριο: Όπως στις περισσότερες κατηγορίες εδώ έχουμε την τριπλή μάχη μεταξύ “Ευνοούμενης”, “Ρόμα” και “Πράσινου βιβλίου”, με την ταινία του Cuaron να φαινόταν να κερδίζει στα σημεία, τελικά όμως να χάνει από την τριάδα του “Πράσινου βιβλίου”.
–Διασκευασμένο σενάριο: Μιας και η ιστορία του “Ένα αστέρι γεννιέται” έχει ήδη γνωρίσει αρκετές κινηματογραφικές παραλλαγές, λογικά η κατηγορία κρίθηκε ανάμεσα στην “Παρείσφρηση” του Spike Lee και το “Αν η οδός Μπιλ μπορούσε να μιλήσει”, του Barry Jenkins, με την πρώτη να κατακτά τελικά το Όσκαρ.
–Β΄γυναικείος ρόλος: Αυτή είναι μία κατηγορία που ο Λάνθιμος φαινόταν να έχει στο τσεπάκι του, καθώς οι δύο ηθοποιοί της “Ευνοούμενης” ήταν τα φαβορί, με τη Rachel Weisz λογικά να επικρατεί της Emma Stone. Η μεγάλη έκπληξη έγινε και η Regina King του “Αν η οδός Μπηλ μπορούσε να μιλήσει” έφυγε με το πρώτο της Όσκαρ.
–Β΄αντρικός ρόλος: Μεγάλο φαβορί ήταν ο Mahershala Ali, εξαιρετικός στο “Πράσινο βιβλίο”, θα καλοδεχόμασταν όμως ως ευχάριστη έκπληξη τη βράβευση του Richard E.Grant, ενός φοβερού καρατερίστα ηθοποιού, η ερμηνεία του οποίου στο “Θα μπορούσες ποτέ να με συγχωρέσεις;” έχει εκθειαστεί από όλους. Εδώ το φαβορί επικράτησε.
–Α΄γυναικείος ρόλος: Όλα έδειχναν πως η “Σύζυγος” της Glenn Close θα κατακτήσει το χρυσό αγαλματάκι, λέγαμε όμως πως δε θα μας πείραζε καθόλου αν η εκπληκτική δουλειά της Olivia Colman στην “Ευνοούμενη” της χάριζε το βραβείο. Και σε μία στιγμή πολύ σημαντική και για το Ελληνικό σινεμά, η Colman μας επιβεβαίωσε και ευχαριστώντας τον Yorgos, τον καλύτερο σκηνοθέτη της όπως δήλωσε με το Όσκαρ στο χέρι, αποτέλεσε την πιο αυθόρμητη και ζωντανή παρουσία σε ολόκληρη την τελετή.
–Α΄αντρικός ρόλος: Άλλη μία κατηγορία όπου τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα, καθώς η απόλυτη αφοσίωση του Rami Malek να ερμηνεύσει το μεγάλο Freddie Mercury στο “Bohemian Rhapsody” ήταν αρκετή να κερδίσει τους πάντα εξαιρετικούς Willem Defoe και Christian Bale.
–Σκηνοθεσία: Το μεγάλο στοίχημα του Λάνθιμου, η ατομική επιβεβαίωση για κάθε σκηνοθέτη. Η “Ευνοούμενη” και το “Ρόμα” είναι δύο τέλειες σκηνοθετικά ταινίες. Μάλιστα, και οι δύο προσφέρουν νέες οπτικές και ιδέες κινηματογράφησης στο είδος τους. Και πάλι στις λεπτομέρειες κερδισμένος βγαίνει ο Cuaron, έχοντας ήδη πάρει και το αντίστοιχο βραβείο της Ένωσης Σκηνοθετών, διατηρώντας έτσι μία παράδοση Μεξικανών δημιουργών, μαζί με τους Guillermo del Toro και Alejandro Gonzales Inarritu, που έχουν κάνει δική τους τη συγκεκριμένη κατηγορία.
–Καλύτερη ταινία: Το Μεγάλο Βραβείο. Η κατηγορία στην οποία οι ταινίες βραβεύονται ως συνολικές κατηγορίες, με το Όσκαρ να απονέμεται στους παραγωγούς. Είναι το βραβείο που εποφθαλμιούν όλα τα μεγάλα στούντιο. Και το λέμε αυτό, γιατί το μεγάλο φετινό φαβορί “Ρόμα” είναι η πρώτη παραγωγή της συνδρομητικής πλατφόρμας του Netflix που κερδίζει υποψηφιότητα. Παρόλο που το Netflix είναι πλέον ισότιμος παίκτης στα διεθνή φεστιβάλ, δεν θεωρούσα καθόλου βέβαιο ότι η Ακαδημία θα του δώσει το ύψιστο βραβείο της, ειδικά αν έχει προηγηθεί η βράβευσή του στην Ξενόγλωσση ταινία. Είτε επιβεβαίωση αυτού του “σεναρίου συνομωσίας” είτε απλά μία αμφισβητούμενη επιλογή της Ακαδημίας, πρώτοι επιλαχόντες να επωφεληθούν από την ανατροπή ήταν η “Ευνοούμενη” και το “Πράσινο βιβλίο”. Λόγω θέματος και mainstream προσέγγισης προκρίθηκε η ταινία του Peter Farrelly. Μεταξύ μας, το “Ρόμα” το άξιζε… Και του χρόνου με υγεία».
