Ο ασθενής με τη νόσο του Parkinson επιβάλλεται να ακολουθεί πρόγραμμα διατήρησης ενός ικανοποιητικού επιπέδου κινητικότητας προκειμένου να αποφευχθεί η πλήρης ακινησία με τις καταστρεπτικές συνέπειες της για την υγεία και την ποιότητα ζωής του. Η φυσικοθεραπεία δεν θα ανατρέψει τις οργανικές αλλοιώσεις που έχουν γίνει στο ΚΝΣ σαν αποτέλεσμα της νόσου. Θα τον βοηθήσει όμως ελαττώνοντας το μέγεθος της συμπτωματολογίας του.
Η βάδιση του παρκινσονικού είναι χαρακτηριστική, με δύσκολο ξεκίνημα και προοδευτική επιτάχυνση που είναι δύσκολο να αναχαιτιστεί. Βαδίζει με μικρά και γρήγορα βήματα λόγω της μετακίνησης του κέντρου βάρους του προς τα εμπρός και με τα χέρια του ακίνητα προς τον κορμό του.
Διόρθωση κακής στάσης και βάδισης του ασθενούς με τη νόσο Parkinson
1. Κράτημα ψηλά της κεφαλής.
2. Διατήρηση κορμού σε ίσια θέση.
3. Συγκράτηση των χεριών πίσω από τον κορμό του.
4. Διατήρηση απόστασης 40 εκατ. μεταξύ των ποδιών για καλύτερη ισορροπία.
5. Παπούτσια με ψηλό τακούνι.
6. Ανασήκωμα δακτύλων και επαφή με την πτέρνα στο έδαφος (1η φάση του κύκλου της βάδισης).
7. Κατά τη φάση στήριξης εφαρμογή πίεσης σε όλη την επιφάνεια του πέλματος και η προώθηση να γίνεται από τα δάκτυλα.
8. Κατά την αιώρηση το ισχίο να κάμπτεται και το γόνατο να βρίσκεται σε έκταση.
9. Η αναχαίτηση του προωθούμενου σκέλους να γίνεται με την επάφη της πτέρνας στο έδαφος.
Η επανεκπαίδευση βάδισης πρέπει να γίνεται μπροστά σε καθρέπτη
10. Το «πάγωμα» του βηματισμού μπορεί να αποφευχθεί με τους παρακάτω τρόπους:
α. Με τη χρήση οπτικών στόχων κατά τη διάρκεια της βάδισης σε στενούς
διαδρόμους.
β. Με το ρυθμικό μέτρημα.
γ. Ανασήκωμα στις πτέρνες και απότομες κινήσεις απαγωγής των χεριών.
Θα πρέπει επίσης να διευκολύνεται η βάδιση με,
- την απομάκρυνση χαλιών,
- την αποφυγή ολισθηρών πατωμάτων,
- την ύπαρξη μιας σειράς από μπάρες στο λουτρό, στους διαδρόμους και στη σκάλα.
Η κινησιοθεραπεία του ασθενούς με τη νόσο Parkinson
Οι δυσκαμπτικοί μύες επηρεάζονται περισσότερο και αποτελεσματικότερα με τις παθητικές κινήσεις. Η τοπική εφαρμογή θερμών (70- 80 οC) επιθεμάτων για 20- 30 λεπτά μπορεί να συνεισφέρει στην ανακούφιση και στη μυϊκή χαλάρωση. Οι αρθρώσεις πρέπει να εκτελούν την πλήρη τροχιά τους.
Βασικές διατάσεις σε ασθενείς με τη νόσο του Parkinson
Η διάρκεια των διατάσεων είναι 15-20 δευτερόλεπτα και πρέπει να επεναλαμβανόνται τουλάχιστον 2 φορές ημερησίως.
Μυϊκή ενδυνάμωση σε ασθενείς με τη νόσο του Parkinson
Πρέπει να ακολουθηθεί πρόγραμμα ασκήσεων με αυξανόμενη αντίσταση το οποίο θα εστιάζει στους εκτείνοντες μύες. Οι ασκήσεις αυτές θα πρέπει να γίνονται κάθε πρωί και βράδυ για 10 λεπτά.
Προκειμένου να αποφευχθεί η επιφανειακή αναπνοή που συχνά εμφανίζεται λόγω της ακαμψίας του θώρακα πρέπει να ακολουθήθει εκπαίδευση σε αναπνευστικές ασκήσεις όπως και σε ασκήσεις κινητικότητας του διαφράγματος και του θώρακα.
Οι ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης όπως και οι αναπνευστικές ασκήσεις πρέπει να διδαχθούν από έμπειρο φυσικοθεραπευτή.
Επιμέλεια:
Δρ Γ.Ι.Βασιλειάδης, Ιατρός Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης,
Επ. Επιμελητής Β’, Τμήμα Φ.Ι.Απ. Π.Γ.Ν. «ΑΤΤΙΚΟΝ»
