Βάλτε τα κουστούµια και δέστε τις γραβάτες σας.
Δέστε τις καλά για να µη σας ξεφύγουν
οι αλήθειες από τους λαιµούς σας.
Φορέστε στη χούντα µας τα ράσα της ∆ηµοκρατίας.
Κλείστε µας τα στόµατα µε σιδερένιες µάσκες
και τα αυτιά µε χάλυβα.
Πιείτε από τα χρυσά ποτήρια σας το αίµα µας.
Ανοίξτε τις κάλπες σας και µετρήστε
τους βλάκες αυτής της γης.
Φάτε, φάτε κι άλλο,
µέχρι να σας βγουν από τα ρουθούνια.
Χτύπα, χτύπα κι άλλο, να µατώσουν οι πληγές.
Τρέχε και όπου βγει, και όποιος πεθάνει, πέθανε.
Κοιµηθείτε ήσυχοι τα βράδια στα µεταξωτά σεντόνια,
όµως να είστε σίγουροι πως θα πετάξουν χελιδόνια.
Θα είναι αργά όµως για εσάς να αλλάξετε ζωή
γιατί δεν έχετε νιώσει ποτέ σας µια πληγή.
Θα σας βγάλουµε κάποτε εµείς
γυµνούς στους δρόµους
και θα σας µαστιγώνουµε δυνατά.
Θα σας φάνε κάποτε και εσάς τα κοράκια τα έντερα.
Θα βρεθείτε µια µέρα δεµένοι σε τανκς
και θα σέρνεστε στο τσιµέντο που βάλατε εσείς έξω
από τα µέγαρα που ζείτε για να πεθαίνουµε εµείς.
Θα βρίσκεστε µέσα σε κλουβιά µε κοµµένα κεφάλια. Αλλά ακόµα κι έτσι,
τα κεφάλια σας θα έχουν το θράσος
να γελάνε και να µασουλάνε δυνατά.
Τόσο δυνατά, που κάθε µωρό θα φοβάται,
θα ξυπνάει και θα πεθαίνει,
Γιατί θα το µασουλάτε.
Έτσι, ωµό και ανάλατο.
Γιούλα Καλλιά
Μαθήτρια Γ’ Γυµνασίου στο 1ο Γυµνάσιο Πεύκης
