Ανεκτίμητη η διαχρονική προσφορά της στα παιδιά της πόλης του Αμαρουσίου
Γράφει ο Παναγιώτης Τζανίκος
Πρώην δήμαρχος Αμαρουσίου
Μας έφυγε η Λίτσα Δαβάκη. Έγινε ότι φοβόμαστε όσοι τη γνωρίζαμε καλά, δηλαδή ότι δεν άντεχε να ζει μακριά από τον Σωτήρη της.
Αυτό το κείμενο γράφεται από έναν άνθρωπο που την έζησε από κοντά και συνεργάστηκε μαζί της για πάνω από 40 χρόνια και με το άρθρο αυτό την αποχαιρετά.
Δεν την αποχαιρετώ ως στενός οικογενειακός φίλος, ως την πρώτη δασκάλα των παιδιών μου, ως συνεργάτης για 16 ολόκληρα χρόνια στον Δήμο, ως παλιός δήμαρχος Αμαρουσίου. Την αποχαιρετώ ως εκπρόσωπος των πάνω από δέκα χιλιάδων οικογενειών της πόλης μας των οποίων τα παιδιά πέρασαν από τα χέρια της στα δεκαέξι χρόνια που ήταν υπεύθυνη των Παιδικών Σταθμών του Δήμου μας.
Είναι εκπληκτικό. Σχεδόν οι μισές οικογένειες της πόλης μας είδαν τα παιδιά τους να περνάνε από τους Δημοτικούς Παιδικούς Σταθμούς την περίοδο 1991-2006, που δημιουργήθηκαν και λειτούργησαν με άψογο τρόπο χάρη στη Λίτσα Δαβάκη.
Λίγοι άνθρωποι είχαν την ευλογία να είναι τόσο επιδραστικοί και δημιουργικοί στην πόλη μας και στους κατοίκους της.
Συνεργαστήκαμε από το μακρινό 1983 μέχρι το 2006 όταν και οι δυο φύγαμε από τον Δήμο. Από τότε μέχρι που έφυγαν από τη ζωή η ίδια αλλά και ο σύζυγός της, ο αξέχαστος Σωτήρης Νικολάου, με τιμούσαν με τη φιλία τους.
Είναι ένα μεγάλο διάστημα ώστε να μπορώ να καταθέσω αντικειμενικά τη μαρτυρία μου για το ποια ήταν η Λίτσα Δαβάκη. Ήταν ένας άνθρωπος με βαθιά επιστημονική γνώση του επαγγέλματός της, με πάθος για τη δουλειά της, με αρχές και αξίες, με αγάπη για τα παιδιά και τον άνθρωπο γενικότερα. Ήταν ο άνθρωπος της ευθύνης και της δημιουργίας.
Μερικές σκηνές από αυτές που δεν θα ξεχάσω ποτέ, δίνουν καλύτερα την πορεία της Λίτσας στην πόλη μας.
Τη γνώρισα το μακρινό 1983. Τότε ως αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου ορίσθηκα προέδρος του (μοναδικού) Κρατικού Παιδικού Σταθμού που υπήρχε στο Μαρούσι. Διευθύντρια του Σταθμού ήταν η Λίτσα Δαβάκη.
Κάποιοι «καλοθελητές» είχαν φροντίσει να με «ενημερώσουν» σχετικά ότι «η διευθύντρια του Σταθμού σαμποτάρει την κυβέρνηση».
Φόρεσα λοιπόν το αυστηρό μου ύφος και την πράσινη γραβάτα μου και πήγα στην πρώτη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Σταθμού. Δεν μπόρεσα να καταλάβω κάτι που να υπέκρυπτε σαμποτάζ στην κυβέρνηση, το αντίθετο μάλιστα.
Η έκπληξη όμως ήλθε μετά από λίγες εβδομάδες, όταν η Δαβάκη ήλθε και μου είπε: «Κύριε Πρόεδρε, ο Σταθμός μας έχει δυναμικότητα για εκατό παιδιά, με υπεράνθρωπες προσπάθειες καταφέρνουμε να εξυπηρετήσουμε εκατόν πενήντα, φέτος όμως έχουμε πάνω από διακόσιες αιτήσεις. Τι θα κάνουμε;»
Και τότε διερωτήθηκα αν αυτή η γυναίκα -με βάση την άποψη των συνηθισμένων «καλοθελητών»- έκανε σαμποτάζ στην κυβέρνηση…
Μια στενή φιλία και αλληλοεκτίμηση είχε ξεκινήσει.
Όταν το 1991 ανέλαβα τον Δήμο, μετά από λίγους μήνες κάλεσα τη Λίτσα. Είχε φύγει από τον Κρατικό Σταθμό και είχε αναλάβει υψηλή διοικητική θέση στο Υπουργείο.
«Λίτσα, πρέπει να κάνουμε ένα Δημοτικό Παιδικό Σταθμό μέχρι το τέλος του χρόνου» της είπα.
Η απάντησή της ήταν: «Δήμαρχε, η χρονιά για τους Παιδικούς Σταθμούς αρχίζει τον Σεπτέμβρη». Έμεινα έκπληκτος, όμως τον Σεπτέμβρη του 1991 ξεκινούσε ο πρώτος Δημοτικός Παιδικός Σταθμός.
Από τότε κάθε χρόνο είχαμε την παρακάτω σκηνή: η Δαβάκη ερχόταν και μου έλεγε «Δήμαρχε θα έχουμε τη νέα περίοδο 150-200 νέες αιτήσεις, οι Σταθμοί δεν φτάνουν. Τι θα κάνουμε;» και η απάντησή μου ήταν πάντα η ίδια: «Ξεκίνα να φτιάξεις ένα νέο Σταθμό».
Και πάντα η Λίτσα τα κατάφερνε.
Πώς έβρισκε κτίρια, τα νοίκιαζε, τα άλλαζε, τα επίπλωνε, δεν μπορούσα να το εξηγήσω· όμως κάθε Σεπτέμβρη ένας νέος Δημοτικός Σταθμός λειτουργούσε.
Όταν φύγαμε από τον Δήμο το 2006 είχε δημιουργήσει δέκα τρεις Δημοτικούς Παιδικούς Σταθμούς με χωρητικότητα πάνω από 1.500 παιδιά. Γι’ αυτό αναφέρθηκα σε τουλάχιστον 10.000 οικογένειες που εξυπηρετήθηκαν χάρη στην προσπάθεια και το έργο της Λίτσας.
Αν όμως το έργο της Λίτσας Δαβάκη ήταν ορατό, στον Δήμο είχαμε και ένα άλλο μέλος της οικογένειας που το έργο του δεν ήταν γνωστό στους κατοίκους του Αμαρουσίου. Όλα όσα είπα για τη Λίτσα ισχύουν στο ακέραιο για τον σύντροφο της ζωής της τον αξέχαστο Σωτήρη Νικολάου που και αυτός ως ειδικός σύμβουλος και γενικός γραμματέας του Δήμου προσέφερε στην πόλη μας ανεκτίμητες υπηρεσίες.
Και οι δυο τους ήταν υπόδειγμα δημοσίου υπαλλήλου με εξαιρετική πορεία στην Υπηρεσία τους και έφτασαν στα ανώτατα διοικητικά αξιώματα.
Πέρα από την τεράστια προσφορά τους προσωπικά με δίδαξαν πολλά. Μπήκα στον Δήμο με μια αντίληψη που έχουν πολλοί για τους δημοσίους υπαλλήλους, όχι καλή. Έφυγα με τελείως διαφορετική εικόνα. Στο Δημόσιο υπάρχουν πολλοί εργαζόμενοι που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Είναι καθήκον της κάθε ηγεσίας να τους ανακαλύπτει και να τους δίνει χώρο να δουλέψουν. Όλα τα άλλα είναι υπεραπλουστεύσεις και προφάσεις που κρύβουν άλλες σκοπιμότητες.
Ο Δήμος μας, η πόλη μας πρέπει να τιμήσει και τους δυο για την τεράστια προσφορά τους στο Μαρούσι.
Ήταν και οι δυο άνθρωποι σεμνοί, άνθρωποι του καθήκοντος και της δημιουργίας, έτσι όπως είναι οι δημιουργικοί άνθρωποι. Δημιουργία και προσωπική προβολή είναι έννοιες ασύμβατες και σπάνια μπορούν να συνυπάρξουν.
Αν μπορούσαν τώρα να μιλήσουν και οι δυο θα μου έλεγαν να σταματήσω· η άποψή τους ήταν ότι έκαναν απλά το καθήκον τους. Πραγματικά όπου υπάρχει έργο τα πολλά λόγια δεν χρειάζονται. Ο χρόνος σβήνει τις εφήμερες και ψεύτικες εικόνες, αφήνει όμως τα εργα.
Ως παλιός δήμαρχος της πόλης θέλω να κλείσω με ένα μεγάλο ευχαριστώ για όσα και οι δυο προσέφεραν στην πόλη μας, για τη συνεργασία μας, για όσα μου δίδαξαν με το παράδειγμά τους. Για μένα ήταν τιμή μου που δουλέψαμε μαζί.
