Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος
*ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΡΚΕΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ
Αφορµή για αυτό το άρθρο, στάθηκε ένα πρωτοφανές περιστατικό ανθρωπιάς και ύψιστης ανθρώπινης ευαισθησίας και ευσυνειδησίας από έναν γιατρό, τον Ιωάννη Καράλη, στο Νοσοκοµείο «Ερυθρός Σταυρός», χάριν του οποίου, εξήλθα µόλις χθες, µε µια εντελώς ανανεωµένη καρδιά.
Το γεγονός αυτό, όπως θα το περιγράψω αµέσως πιο κάτω, προσδοκώ να τύχω της επιδοκιµασίας όλων όσων µε τιµήσουν µε την ανάγνωση αυτού του σηµειώµατος, εκτός από τον ίδιο τον Γιατρό φοβάµαι, λόγω της ταπεινοφροσύνης του, όπως κάθε Μεγάλος Ανήρ στην ιδιότητά του αντιδρά.
Εισήλθα εκτάκτως στις 4 η ώρα τη νύχτα της περασµένης Παρασκευής προς Σάββατο 4.10.2025 στο εφηµερεύον νοσοκοµείο «Ερυθρός Σταυρός, µε υποψία εµφράγµατος. Με οδήγησαν αµέσως στο καρδιολογικό χώρο, χωρίς τις όποιες τυπικές διαδικασίες, τις οποίες τακτοποίησε η σύζυγός µου αργότερα, όπου ο νεαρός παρών γιατρός, ο Στέλιος το µικρό του όνοµα, µε µεγάλο ενδιαφέρον, µε υψηλό επαγγελµατισµό και υπευθυνότητα, αν η ιατρική υπάγεται στα επαγγέλµατα και όχι στα λειτουργήµατα, διαπίστωσε γρήγορα ότι έχω υποστεί πράγµατι έµφραγµα µυοκαρδίου και κινητοποίησε επειγόντως την διαδικασία του αιµοδυναµικού εργαστηρίου, όπου οδηγήθηκα αµέσως, όπου ο επεµβατικός ιατρός Ιωάννης Καράλης, επιµελήθηκε επεµβατικά και έτσι αντιµετωπίσθηκε λίαν εγκαίρως και επιτυχώς το έµφραγµα του µυοκαρδίου, το οποίο ευτυχώς υποψιάστηκα εγκαίρως, στις 2 η ώρα τη νύχτα µε έναν ελαφρό πόνο στο στήθος πριν κοιµηθώ και µε βρουν το πρωί θεραπευµένο οριστικά ακίνητο, αν κοιµόµουν τον βαθύ ύπνο της νύχτας.
Ανέφερα την αρχική ταχεία και υπεύθυνη διαδικασία, για να εξάρω την άψογη και αποτελεσµατική λειτουργία του Νοσοκοµείου, όπως και τρία άλλα νοσοκοµεία, τα οποία µε περιέθαλψαν πρόσφατα για διάφορες αιτίες.
Αφού πέρασα δύο µέρες στην εντατική της καρδιολογίας, δύο ακόµη µέρες σε απλό θάλαµο και ετοιµαζόµουν να πάρω εξιτήριο, µε επισκέφθηκε στο δωµάτιό µου ο γιατρός Ιωάννης Καράλης, ένας καλοβαλµένος εµφανίσιµος άνδρας περί τα 50, τον οποίον έβλεπα για πρώτη φορά, διότι κατά την επέµβαση δεν δίνεται η ευκαιρία να δεις τον γιατρό, και µου λέει τα εξής, όσο µπορώ να τα αναπαράγω αυτολεξεί:
«Κύριε Αναγνωστάτε, λέγοµαι Ιωάννης Καράλης και είµαι εγώ που σας τοποθέτησα τα στεν στην στεφανιαία αρτηρία σας. Να σας ενηµερώσω ότι όσον αφορά την αρτηρία αυτή, δεν έχουµε πρόβληµα, αλλά η άλλη αρτηρία, εκ των τριών κυρίων που αιµατώνουν το µυοκάρδιο, είναι στα χάλια της, µε πολλαπλές και µεγάλες στενώσεις. Είστε 90 ετών και αν είσαστε ένας γέρος που σέρνει τα πόδια του, θα έλεγα άστον και όσο κρατήσει. Επειδή όµως εσείς είστε ζωντανός και κινητικός άνθρωπος, πιστεύω ότι πρέπει να διορθώσουµε αυτήν την αρτηρία.
Έµεινα έκπληκτος, ενεός που λέµε, µε την ευαισθησία και την ενσυναίσθηση του γιατρού να µου προτείνει να φτιάξουµε την αρτηρία που βρίσκεται σε άθλια κατάσταση, κάτι που είναι µάλλον πρωτοφανές, σε µένα τουλάχιστον, ένας γιατρός ενός δηµόσιου νοσοκοµείου να προβαίνει σε µία τόσο σηµαντική πρωτοβουλία, που αποδεικνύει το ενδιαφέρον του και την ευαισθησία για την υγεία του ασθενούς του, σε τέτοιο υπέρµετρο βαθµό, που ξεπερνάει, λέω εγώ, τα ανθρώπινα όρια ανθρωπιάς και αγγίζει τα θεϊκά χωρία.
Πότε; Κατόρθωσα να ρωτήσω. «Μπορούµε να το κάνουµε αύριο κατά το µεσηµέρι», µου απάντησε. Παρόλο που είχα µια πολύ σηµαντική κοινωνική υποχρέωση το βραδάκι εκείνης της Τετάρτης 8/10, θα ήταν ηλιθιότητα τουλάχιστον να µην σπεύσω να συµφωνήσω µε τον ξεχωριστό, πανάξιο και σπάνιο αυτόν Γιατρό.
Την άλλη µέρα, Πέµπτη, 9 Οκτωβρίου 2025, εισήλθα στο αιµοδυναµικό εργαστήριο και ο, πέραν πάσης αµφιβολίας, πανάξιος γιατρός, επιµελήθηκε στην αντιµετώπιση όλων των βλαβών των στεφανιαίων αρτηριών και περαίνοντας ο ξεχωριστός αυτός γιατρός, µου λέει µε καµάρι και ικανοποίηση: «Τα φτιάξαµε όλα και έχεις µια καρδιά για είκοσι χρόνια! Αύριο φεύγεις!»
Παρέλκει να εκφράσω τις αυτονοήτως θερµότερες ευχαριστίες µου, αλλά και την χαρά και απόλυτη ικανοποίησή µου, αλλά να επιβεβαιώσω όλα όσα ανέφερα πιο πάνω για την ιατρική και ανθρωπιστική αξία του ξεχωριστού αυτού γιατρού. Αξίζει να σηµειωθεί ότι, όντας βέβαιος για την επιτυχία των επεµβάσεών του και την καλή µου υγεία, ο κατά πάσα βεβαιότητα και ηθικός αυτός γιατρός, δεν ήρθε ούτε να µε αποχαιρετήσει, για να µην θεωρηθεί, κατά την γνώµη µου, ως έµµεσο αίτηµα ανταµοιβής.
Θεώρησα λοιπόν, καλώς ή κακώς, ότι ώφειλα να δηµοσιοποιήσω όλα τα πιο πάνω, ως ελάχιστο καθήκον και υποχρέωση στον µοναδικό αυτόν γιατρό, αλλά και ως παράδειγµα για κάθε γιατρό δηµόσιου νοσοκοµείου, και όχι µόνο, αλλά και συγχρόνως να κάνω γνωστό στην κοινωνία, ότι τα δηµόσια νοσοκοµεία λειτουργούν άψογα και µε υπευθυνότητα και µπορούµε να τα εµπιστευόµαστε απόλυτα.
Προσδοκώ η πρωτοβουλία µου αυτή, να τύχει της επιδοκιµασίας και από τον ελληνικό τύπο, όπου να δηµοσιευτεί από όλες τις εφηµερίδες, αλλά και από τους τηλεοπτικούς σταθµούς να ανακοινωθεί, ανωνύµως έστω, όπου κοινοποιείται το παρόν, ως ελάχιστη προσφορά του ΤΥΠΟΥ στην ενηµέρωση της κοινωνίας.
