Γράφει η Ελένη Κονιαρέλλη – Σιακή
Η κακοκαιρία μας ειδοποίησε με κόκκινη κάρτα, αρκετές ημέρες πριν το πέρασμά της, ότι έρχεται και πρέπει να ετοιμαστούμε. Όχι μόνο με ετοιμασίες στα λόγια, αλλά με υπεύθυνες ετοιμασίες στις πράξεις και στα έργα. Κι εμείς την ακούσαμε και ηρεμήσαμε. Είπαμε: «Έλα… είμαστε έτοιμοι να σε αντιμετωπίσουμε!»
Και ήρθε, και εγκαταστάθηκε για αρκετές ημέρες στον ουρανό μας, χωρίς να δείχνει ότι έχει διάθεση να φύγει. Στόλισε τα σπίτια, τις αυλές, τις βεράντες, τα χωράφια, και τους δρόμους με αφράτο χιόνι που πεταλούδιζε καθώς γλιστρούσε από τον κάτασπρο ουρανό και ακουμπούσε απαλά επάνω σε ό,τι συναντούσε στον δρόμο της. Και όλες αυτές οι κινήσεις της ήταν αθόρυβες και γαλήνιες. Τίποτα δεν ακουγόταν, μόνο κάποιες αστραπές χρύσωναν κάπου – κάπου τον τόπο, και απρόβλεπτες βροντές μας ξυπνούσαν από την αινιγματική ραστώνη που έφερνε το χιόνι.
Με το πρόσωπο κολλημένο στο ιδρωμένο τζάμι, είδαμε τον χορό του χιονιού στο λιγοστό φως της μουντής ημέρας και νιώσαμε τη χιονοθύελλα σαν μια μυσταγωγική περιπλάνηση που χρωμάτιζε αισιόδοξα τη μίζερη καθημερινότητα. Όμως κανείς δεν μπόρεσε να προβλέψει ότι η εξέλιξη της χιονοθύελλας, που ταξίδευε σε όλη την Ελλάδα, θα άφηνε στο πέρασμά της τραγικές καταστάσεις και εφιαλτικές ώρες.
Μετά από συνεχή και γρήγορη χιονόπτωση σε όλη την Αττική, είδαμε μέσα σε ελάχιστο χρόνο, να κυριαρχεί παντού, ένα απρόβλεπτο κομφούζιο, με παγωμένους και ταλαιπωρημένους πεζούς ανθρώπους να ψάχνουν να βρουν ένα τρόπο και έναν ανοιχτό δρόμο για να φτάσουν στην ασφάλεια του σπιτιού τους, που τώρα φάνταζε στην σκέψη σαν ένα ζεστός επίγειος παράδεισος. Μεγάλη η δυσκολία των πεζών να περπατήσουν στα παγωμένα πεζοδρόμια και να παραμείνουν όρθιοι. Το χιόνι πάγωνε γρήγορα και γινόταν ένας επικίνδυνος γλιστερός δρόμος έτοιμος για πατινάζ με πολλά εμπόδια, κυρίως με πολλά αυτοκίνητα ακινητοποιημένα και σκεπασμένα με χοντρές μάζες χιονιού και με βυθισμένες τις ρόδες στο αφράτο χιόνι που τώρα είχε πετρώσει.
Είδαμε λεωφορεία και τρόλεϋ να αγκομαχούν στην προσπάθεια να προχωρήσουν προς τις στάσεις, όπου άνθρωποι ντυμένοι με χοντρά ρούχα και σκουφιά, και με την απαραίτητη μάσκα του κορωνοϊού να αγριεύει περισσότερο την παγωμένη εικόνα τους, με μάτια που γυάλιζαν και δάκρυζαν από το κρύο, να περιμένουν να φανεί κάποιο μέσο για τη μετακίνησή τους.
Όσο περνούσαν οι ώρες το σφυροκόπημα της χιονοθύελλας «Ελπίς» που κάθε άλλο παρά ελπίδα ήταν, γινόταν πιο γρήγορο και επικίνδυνο. Ο χρόνος είχε και αυτός παγώσει απειλητικός. Είδαμε τα συνεργεία να δίνουν κυριολεκτικά μάχη, για να κρατηθεί ανοιχτό το Εθνικό Οδικό Δίκτυο, και μετά από μία νέα επιδείνωση του χιονιά οι αρμόδιες αρχές επέβαλαν στους οδηγούς την χρήση αλυσίδων σε όλα τα οχήματα, και ακολούθησε και γενική αργία στα Σχολεία όλων των βαθμίδων.
Στην πυκνή χιονόπτωση προστέθηκε και δυνατός αγέρας που λύγιζε τα βαρυφορτωμένα, με το παγωμένο χιόνι, κλαδιά των δέντρων. Πολλά δέντρα έσπασαν και πέφτοντας στο οδόστρωμα, στους κήπους, επάνω σε σπίτια, σε σταθμευμένα αυτοκίνητα, στις κολώνες του ηλεκτρικού ρεύματος, κλπ και προκάλεσαν μεγάλες δυσκολίες και καταστροφές. Έτσι, σχεδόν όλες οι περιοχές της Αττικής γνώρισαν την απόγνωση και την αποξένωση, αλλά και τους αμέτρητους κινδύνους, όταν βρέθηκαν χωρίς θέρμανση και άλλες και χωρίς νερό και επικοινωνία, για αρκετά εικοσιτετράωρα ενώ το θερμόμετρο βουτούσε ασυγκράτητο στους μείον βαθμούς όλο και πιο χαμηλά.
Άρρωστοι άνθρωποι, ηλικιωμένοι, μικρά παιδιά και άλλοι πολλοί καθηλωμένοι στα κρεβάτια του πόνου, και άλλοι που χρειάζονταν άμεση ιατρική φροντίδα, κλεισμένοι και φοβισμένοι στα σπίτια τους, έβλεπαν τις ώρες της ημέρας και της νύχτας να περνούν βασανιστικά με παγωνιά και απόγνωση, χωρίς τίποτα ν’ αλλάζει προς το καλύτερο, αντίθετα μάλιστα τα πράγματα γίνονταν όλο και πιο χειρότερα.
Οι ώρες κυλούν δύσκολα και τ’ αυτοκίνητα που συνάντησαν τη χιονοθύελλα στον δρόμο τους, τώρα εγκλωβισμένα όπου βρέθηκαν, μάταια περιμένουν κάποια βοήθεια που δυστυχώς δεν έρχεται. Όμως το χειρότερο απ’ όλα, ήταν η δραματική κατάσταση που επικράτησε -σαν μια θλιβερή κινηματογραφική ταινία- μέσα στην Αττική Οδό. Είπαν οι αρμόδιοι να βάλουν όλα τα οχήματα αλυσίδες. Είπε η ΕΜΥ, να αποφεύγονται οι άσκοπες μετακινήσεις. Είπαν και άλλες πολλές οδηγίες για το κακό που ερχόταν. Τώρα, αν αυτά που ειπώθηκαν ήταν αρκετά και σωστά… θα το κρίνουν τα Δικαστήρια, οι υπεύθυνοι στην Αττική Οδό, οι Ασφαλιστικές Εταιρίες, οι αρμόδιοι της Κυβέρνησης, των Δήμων, των Περιφερειών, και άλλοι πολλοί. Το θέμα είναι ότι στην Αττική Οδό, δημιουργήθηκε πανδαιμόνιο. Τα αυτοκίνητα που πέρασαν την είσοδο της και μπήκαν μέσα -άραγε γιατί τα επέτρεψαν να περάσουν;- αφού είχαν κολλήσει ήδη τα προηγούμενα και όλη η Αττική Οδός ήταν ένα παγωμένο πάρκιγκ με εγκλωβισμένους ανθρώπους; Η αγανάκτηση και ο φόβος μεγάλωνε, καθώς η νύχτα απλώθηκε παντού. Και στο τέλος, αφού τίποτα δεν γινόταν που θα βοηθούσε τη δύσκολη κατάσταση, και οι Αρχές εξακολουθούσαν να συσκέπτονται …άλλοι οδηγοί κλείδωσαν τα αυτοκίνητά τους, τα παράτησαν και έφυγαν, άλλοι έμειναν μέσα περιμένοντας κάποια βοήθεια -μάλλον εξ ουρανού- που δεν έφτασε ποτέ. Άλλοι βρέθηκαν να κοιμούνται στα καθίσματα και στα δάπεδα του αυτοκινήτου. Άλλοι, άνοιγαν με ντροπή τη μισή πόρτα για να κάνουν την ανάγκη τους κομματιάζοντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, που μετά από όλα αυτά τα τρομερά είχε γίνει κουρέλια.
Πολύτιμη ήταν η βοήθεια που ήρθε από τις δυνάμεις του Στρατού και της Πυροσβεστικής, που με φτιάρια προσπαθούσαν να ξεθάψουν τα αυτοκίνητα που είχαν χαθεί στο χιόνι. Οι αφηγήσεις των εγκλωβισμένων συγκινούν και εξοργίζουν. Ακόμα, οι στρατιώτες έφεραν κουβέρτες, νερό και ξηρά τροφή στο απερίγραπτο χάος της Αττικής Οδού, που η διάνοιξή της προχωρά με αργούς ρυθμούς.
Όμως, η χιονοθύελλα «Ελπίς» δεν χτύπησε μόνο την Αττική. Χτύπησε όλη την Ελλάδα . Τριακόσιοι συνάνθρωποί μας, επιβάτες του τρένου, εγκλωβίστηκαν στην Οινόη για 22 ώρες. Εκεί τους κατέβασε χωρίς καμιά βοήθεια για την συνέχιση του ταξιδιού τους. Μόνοι, έβαλαν δικά τους χρήματα και μίσθωσαν πούλμαν που τους μετέφεραν στον προορισμό τους. Αλλά και στο Λιανοκλάδι, με θερμοκρασία μηδέν βαθμούς, λόγω χιονόπτωσης, συγκρούστηκε μηχανή του ΟΣΕ με αμαξοστοιχία με άσχημες συνέπειες για τους 100 επιβάτες που μετέφερε.
Είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για την Οδύσσεια που έζησαν οι εγκλωβισμένοι στο χιόνι όπου και να βρέθηκαν. Σήμερα, μια εβδομάδα μετά από τη σκληρή δοκιμασία στην Αττική Οδό, έγινε τμηματική αποκατάσταση μερικών τμημάτων τα οποία δόθηκαν στην κυκλοφορία, και ακολουθούν και τα υπόλοιπα, αν και η οργή του κόσμου δεν έχει καταλαγιάσει, και οι αποζημιώσεις που ακούγονται ότι θα δοθούν στους ταλαιπωρημένους ανθρώπους μοιάζουν με «αστείο πικρό». Σωρηδόν ετοιμάζονται οι αγωγές και οι μηνύσεις, και τα προβλήματα που προκύπτουν δεν έχουν τέλος.
Η απάντηση του πρωθυπουργού και πολλών άλλων αρμοδίων φορέων, ήταν μια μεγάλη ΣΥΓΓΝΩΜΗ ! Αλλά ποια είναι η έννοια της συγγνώμης; α) Ο Πιττακός ο Μυτιληναίος, ένας από τους 7 σοφούς της αρχαιότητας, είπε ότι: «Η συγγνώμη, είναι καλύτερη από την τιμωρία!» και β) Ο σοφός λαός μας, είπε απλά ότι : « Από τότε που βγήκε η συγγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο!»
Ο κάθε άνθρωπος ας σκεφτεί, ποια από τις δύο αυτές εξηγήσεις υποστηρίζει γιατί νομίζει ότι είναι η πιο σωστή και δίκαια.
