Γράφει ο Δημήτριος Γ. Σουλιώτης.
Μέσα στον ορυμαγδό των ειδήσεων για το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, όπου χάθηκαν τόσοι νέοι άνθρωποι, διάβασα και την πληροφορία ότι ο μοιραίος σταθμάρχης ήταν «προϊόν» του δεξιόστροφου πελατειακού κράτους. Η εργασιακή εξέλιξή του από την πρόσληψη ως αχθοφόρου μέχρι την τοποθέτησή του στη συγκεκριμένη νευραλγική θέση, κινήθηκε στο πλαίσιο πελατειακών σχέσεων αλληλεξάρτησης και ιδιοτελών εμπρόσωπων δεσμών. Το πράγμα παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις για την τραγική κατάσταση της χώρας, αν η τοποθέτησή του εγκρίθηκε από επιτροπή του ΑΣΕΠ… Και έτσι «σκοντάφτουμε» και πάλι στο βασικό αίτιο της κακοδαιμονίας μας: «βόλεμα» ημών και ημετέρων και γαία πυρί μυχθήτω… Έχω την άποψη ότι το «βόλεμα» ως φιλοσοφία ζωής και πολιτική στρατηγική χαρακτηρίζει σε μεγαλύτερο βαθμό τη συντηρητική παράταξη. Συγκεκριμένα αυτή αναπαράγει την εξουσιαστική δυναμική της μέσω του «βολέματος» σε δύο επίπεδα: στο κατώτερο της λαϊκής Δεξιάς (εκεί κινήθηκε ο σταθμάρχης) και στο ανώτερο των ελίτ.
Τα τελευταία οικονομικά σκάνδαλα στα οποία εμπλέκονται στελέχη της ΝΔ (Πάτσης, Μαραβέγιας, Χειμάρρας, Νικολάου, κ.ά) είναι ταυτόχρονα και ιστορίες «βολέματος» στο κατώτερο επίπεδο της λαϊκής Δεξιάς. Πρόκειται για παιδιά που προέρχονται από χαμηλά εισοδηματικά στρώματα, τα οποία καταφέρνουν μέσω του Κόμματος να «πετύχουν» στη ζωή τους. Παιδιά τα οποία προσλαμβάνονται ρουσφετολογικά σε βοηθητικές εργασίες (αχθοφόροι, κλητήρες, καταμετρητές των ρολογιών της ΔΕΗ, φύλακες, κ.τ.λ.) και φθάνουν πάντα με τη βοήθεια του Κόμματος να γίνουν πρόεδροι εργατικών σωματείων, διευθυντές, δήμαρχοι, βουλευτές, νομάρχες, ακόμη και υπουργοί, αποκτώντας δόξα και πλούτο… Όταν σε μια συζήτηση για το συγκεκριμένο θέμα στην ιδιαίτερη πατρίδα μου τη Λαμία κατέθεσα την άποψή μου ότι η περίπτωση οικογενειακού βολέματος τοπικού βουλευτή μέσω των δικτύων του Κόμματος, δηλαδή μέσω πελατειακών σχέσεων αλληλεξάρτησης και ιδιοτελών εμπρόσωπων δεσμών συντελεί στην αναπαραγωγή ενός διεφθαρμένου προνεωτερικού – κλεπτο-κρατικού μοντέλου, πολλοί από τους συμμετέχοντες στη συζήτηση μου απάντησαν κοφτά ότι η επιτυχία οφείλεται στην ικανότητά τους: τα καταφέρνουν γιατί είναι μάγκες… Η δική μου βέβαια οπτική γωνία είναι ότι τα «καταφέρνουν» επειδή ζούμε σε μια κοινωνία ανοχής και συνενοχής με δεξιόστροφους ελεγχόμενους θεσμούς και οι ίδιοι είναι αδίστακτοι και διεφθαρμένοι…
Εκτός όμως από το «βόλεμα» ως φιλοσοφία ζωής που χαρακτηρίζει μια κατηγορία στελεχών και ψηφοφόρων της συντηρητικής παράταξης (λαϊκή Δεξιά), σ’ ένα κατώτερο επίπεδο, υπάρχει μια άλλη κατηγορία, που «βολεύεται» σ’ ένα ανώτερο επίπεδο. Είναι η ελίτ που κατοικεί στα πλούσια προάστια της Αθήνας και η πορεία της προς το «βόλεμα» είναι διαφορετική από εκείνη των φτωχόπαιδων της λαϊκής Δεξιάς… Και αυτή η πορεία ως οικογενειακή στρατηγική ξεκινά από το Κολλέγιο και τα άλλα ακριβά ιδιωτικά σχολεία, συνεχίζεται στα φημισμένα πανεπιστήμια της Ευρώπης ή καλύτερα της Ivy League των ΗΠΑ, περνά μέσα από τους «δεξιόστροφους» ομίλους και λέσχες συναθροίσεων της ελίτ (Αθηναϊκή Λέσχη, Όμιλος Γκολφ, Ιππικός Όμιλος, Ροταριανός Όμιλος, Βασιλικός Ναυτικός Όμιλος, Μασονικές στοές, Σύλλογος Αθηναίων κ.ά.) και καταλήγει σε μια «επιτυχημένη» καριέρα – στέλεχος ή σύμβουλος και όχι βέβαια απλός εργαζόμενος – στο πεδίο των επιχειρήσεων ιδιωτικού ή δημόσιου τομέα, ή στον πολιτικό στίβο.
Το «βόλεμα» τόσο στην κατώτερη όσο και στην ανώτερη κατηγορία επιτυγχάνεται με τη χρήση της ίδιας μεθόδου: ιδιοτελείς εμπρόσωποι δεσμοί (εδώ εντάσσονται και οι γνωστές κουμπαριές) και συνδέεται συνήθως με την απομύζηση του κρατικού κορβανά. Ένα στοιχείο μετρήσιμου «βολέματος» είναι ο αριθμός των βουλευτών της ΝΔ – αναλογικά πολύ μεγαλύτερος από τα άλλα Κόμματα – που εκλέγεται λόγω συγγενικών δεσμών με προηγούμενες γενιές πολιτικών και χάρις στα διαμορφωθέντα διαχρονικά πελατειακά δίκτυα αλληλεξάρτησης πολιτικού – ψηφοφόρων. Επίσης στοιχείο μετρήσιμου «βολέματος» είναι και τα πολύ υψηλά εκλογικά ποσοστά της ΝΔ στα πλούσια προάστια των βολεμένων… Το να κάνεις το καλύτερο για το μέλλον των παιδιών σου είναι ηθικό και νόμιμο, το να έχεις όμως ως σκοπό το «βόλεμά» τους από κρατικά κονδύλια – βλ. δυναστεία Μητσοτάκη – μέσω της δόμησης διαχρονικά σχέσεων αλληλεξάρτησης και εμπρόσωπων δεσμών, που αναπαράγουν το διεφθαρμένο ελληνικό κλεπτο-καπιταλιστικό μοντέλο, αυτό είναι ανήθικο και ανέντιμο…
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και μετά ως αρχηγός της ΝΔ είχε υποσχεθεί ότι θα καταπολεμήσει τις πελατειακές πρακτικές και θα πατάξει τη διαφθορά. Μετά την κατάκτηση της πρωθυπουργίας τριπλασίασε τους μετακλητούς υπαλλήλους, διόρισε «γαλάζια παιδιά» σε κάθε γωνιά του ευρύτερου δημόσιου τομέα, τοποθέτησε σε νευραλγικά πόστα του κράτους ανθρώπους του κομματικού στρατού, προχώρησε σε απευθείας αναθέσεις οχτώ δισεκατομμυρίων ευρώ, κάλυψε το παρακράτος των τηλεφωνικών υποκλοπών κ.τ.λ. Και τώρα στην προεκλογική περίοδο με ρυθμίσεις, τροπολογίες, ρουσφέτια, ο οργασμός «βολέματος» συνεχίζεται. Στη Βουλή βρέχει τροπολογίες… Χαρίζονται χρέη, οικόπεδα, επιδόματα… Όποιος υπουργός περνάει από τη Βουλή κάτι «βελτιώνει»… Βολευτείτε και ψηφίστε… Νυν υπέρ πάντων ο αγών για την εξουσία και στρατηγικό όπλο το «βόλεμα»…
Προσωπικές ιστορίες «βολέματος» είναι και οι μετακινήσεις στελεχών του ΠΑΣΟΚ προς τη ΝΔ. Για παράδειγμα ο Κυριάκος Πιερρακάκης – τον είχα ψηφίσει – όταν διαπίστωσε ότι οι προοπτικές «βολέματος» στο ΠΑΣΟΚ είχαν μειωθεί δραματικά, το εγκατέλειψε, μεταπήδησε στη ΝΔ και φρόντισε άμεσα να συνάψει εμπρόσωπους δεσμούς με ισχυρά πρόσωπα της συντηρητικής παράταξης (κουμπαριά με Δημητριάδη). Είχε καταλάβει πολύ καλά ότι το «βόλεμα» δεν γίνεται ψηφιακά, αλλά προ-νεωτερικά… Το ίδιο ισχύει και για άλλα στελέχη μας που αναζήτησαν καλύτερες ευκαιρίες «βολέματος» στη ΝΔ (Χρυσοχοΐδης, Σπυρόπουλος, Καρανικόλας, Καϊλή, κ.ά.). Πόσο διαφέρουν αυτοί οι άνθρωποι από τον Σταύρο Θεοδωράκη που όταν το «Ποτάμι» κατέρρευσε εκλογικά, ξαναγύρισε ταπεινά στο παλιό του επάγγελμα. Αισθάνομαι μεγάλη ηθική ικανοποίηση που τον είχα ψηφίσει…
Το «βόλεμα» ως φιλοσοφία ζωής και πολιτική στρατηγική δεν μπορεί να λειτουργήσει στο ξέφωτο, του είναι απαραίτητο το σκοτάδι και γι’ αυτό το Κόμμα της ΝΔ υπήρξε διαχρονικά ένα κλειστό σύστημα εξουσίας. Θυμάμαι έναν άνθρωπο της νύχτας που μου είχε πει κάποτε: «… η Δεξιά δεν είναι Κόμμα, είναι Μασονία»… Κάθε κλειστό σύστημα (Κόμμα, συντεχνία, Μασονικές στοές, Μαφία κ.τ.λ.) κατανοεί τον εαυτό του στην αλληλεγγύη των μελών του και την αδιαφορία για τους εκτός αυτού. Αυτό έχει σαν συνέπεια να διαμορφώνεται και να επικρατεί διαχρονικά μια ομόθυμη συλλογική συνείδηση (ο σκληρός πυρήνας που δεν έχει ψηφίσει ποτέ άλλο Κόμμα) και ταυτόχρονα μια αρρωστημένη φοβία απέναντι σε κάθε είδους εσωτερική σύγκρουση και εξωτερική επέμβαση, που θα μπορούσε να καταλήξει σε διακινδύνευση του «βολέματος». Όμως το «βόλεμα» που είναι η μεγάλη δύναμη της συντηρητικής παράταξης, είναι ταυτόχρονα η μεγάλη κατάρα για τη χώρα…
Και τώρα τι γίνεται; Σκοτάδι παντού; Ένα είναι σίγουρο ότι μονοκομματικές κυβερνήσεις και ειδικά μονοκομματική κυβέρνηση της ΝΔ θα αναπαράγει το «βόλεμα» των δικών της ανθρώπων και το αδιέξοδο της χώρας. Ίσως κάποια αχτίδα φωτός να αποτελούν οι κυβερνήσεις συνεργασίας δύο η περισσότερων Κομμάτων. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος υποστηρίζει ότι «η ύπαρξη συνεργατικών σχημάτων λειτουργεί ως εγγύηση διαφάνειας και στην εσωτερική λειτουργία της κυβέρνησης και στις επαφές της κυβέρνησης με αυτό που λέγεται οικονομία και κοινωνία».
