Όπως αποδεικνύει μαθηματική μελέτη του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, υπό την εποπτεία του καθηγητή Π. Ε. Τζαβάρα, αν δεν αλλάξει η κατάσταση, η τελευταία γενιά Ελλήνων θα γεννηθεί γύρω στο 2120. Μετά από αυτήν, οι γεννήσεις θα είναι τόσο λίγες, ώστε οι Έλληνες δεν θα έχουμε πλέον τη δυνατότητα φυσικής αναπαραγωγής. Με αυτά τα δεδομένα, ο τελευταίος Έλληνας της Ιστορίας προβλέπεται να γεννηθεί γύρω στο 2140.
Μας αφορούν όλα αυτά; Μας αφορά το αν σε περίπου εκατό χρόνια εξαφανιστεί από τον κόσμο το ελληνικό έθνος; Έχουμε κάποιο λόγο να κάνουμε παιδιά «για την πατρίδα»;
Ο «παγκοσμιοποιημένος», ανέστιος άνθρωπος
Η παγκοσμιοποίηση δημιούργησε έναν νέο τύπο ανθρώπων, χωρίς έντονο πατριωτικό συναίσθημα. Ανθρώπων έτοιμων να μετοικήσουν σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, όπου μπορούν να εργαστούν και να ευημερήσουν, χωρίς να λυπούνται που απομακρύνονται από τη γη των προγόνων τους. Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος έχει αλλάξει και, όπως έλεγε προ ολίγων ετών μια διαφήμιση, «με το παρελθόν δεν σε συνδέουν και πολλά». Εξάλλου, για να θυμηθώ άλλη μία, «ο εαυτός σου είναι ό,τι πολυτιμότερο έχεις».
Το δέσιμο με τη γη αφορά κυρίως στους αγρότες, όχι τους τεχνοκράτες. Ο σύγχρονος νέος ζει στον κυβερνοχώρο, η πατρίδα του είναι το «παγκόσμιο ψηφιακό χωριό». Πιθανώς αγνοεί το γενεαλογικό του δέντρο, δεν έχει σχέσεις με τους συγγενείς του (ίσως τους περισσότερους δεν τους γνωρίζει καν), αισθάνεται ότι η αληθινή οικογένειά του είναι οι φίλοι του, απτοί και διαδικτυακοί. Οι ρίζες του είναι κάτι που γι’ αυτόν έχει σημασία (αν έχει καν) μόνο αν πρόκειται για κάποιο παραθαλάσσιο ή γραφικό μέρος, για να πηγαίνει διακοπές πότε πότε.
Εξάλλου, δεν έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δημιουργήσει δική του οικογένεια. Η δημιουργία οικογένειας δεν περιλαμβάνεται στα σημαντικά του όνειρα, που κατά κανόνα εξαντλούνται σε όνειρα σταδιοδρομίας και ταξιδιών. Αντί για γάμο με σύζυγο, συνάπτει ερωτικές σχέσεις με «συντρόφους», χωρίς μόνιμη δέσμευση και με ανοιχτή ημερομηνία λήξεως. Αν προκύψει κανένα παιδί, γίνεται γονιός. Ο πατέρας και η μητέρα ενός παιδιού δεν θεωρείται πια αυτονόητο ότι μένουν μαζί, ούτε καν κρίνεται απαραίτητο, αρκεί να ενδιαφέρονται και να «περνούν χρόνο» με το παιδί τους, που συχνά είναι μοναχόπαιδο.
Αυτός είναι ο σύγχρονος άνθρωπος, εργαζόμενος, καταναλωτής, «χωρίς οικογένεια».
Εκτιμά την παραδοσιακή οικογένεια μέσα στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε, συνήθως εκτιμά και τους αγώνες του λαού του για την ελευθερία (για τους οποίους έχει κάποια αόριστη πληροφόρηση), αλλά θεωρεί ότι αυτά ανήκουν ανεπιστρεπτί στο παρελθόν. Ο σύγχρονος κόσμος είναι όλος μια μεγάλη πατρίδα. «Όπου γης και πατρίς». «Πατρίδα σου είναι όπου περνάς καλά».
Προφανώς γι’ αυτόν τον συνάνθρωπό μας, η ιδέα ότι η Ελλάδα ανήκει πρωτίστως στους Έλληνες ισοδυναμεί περίπου με ρατσισμό. Θα δυσκολεύεται να αντιληφθεί γιατί κάποιοι «συντηρητικοί», αν όχι και «επικίνδυνοι» για την πρόοδο της ανθρωπότητας, θέλουν τόσο επίμονα να αυξηθεί ο ελληνικός πληθυσμός, σαν τούτη εδώ η χώρα να ανήκει αποκλειστικά στους Έλληνες και να μην έχουν ίσα δικαιώματα σ’ αυτήν όλοι οι άνθρωποι που κατοικούν στα εδάφη της, όποιοι κι αν είναι, απ’ όπου κι αν έχουν έρθει.
Παρακάτω θα προσπαθήσω να εξηγήσω τη δική μας άποψη, εμάς που θέλουμε να κατοικούν Έλληνες κατά πλειοψηφία στην Ελλάδα και η χώρα να τους ανήκει.
Ο πατριωτισμός
Το δέσιμο με μια συγκεκριμένη πατρίδα είναι μια πανανθρώπινη αξία. Οι άνθρωποι των περισσότερων λαών της γης (αν όχι όλων) αισθάνονται ότι η γη των προγόνων τους είναι δική τους, ότι έχουν υποχρέωση να τη διαφυλάξουν ελεύθερη και να την παραδώσουν σε επόμενες γενιές δικών τους απογόνων. Είναι όπως το σπίτι μας, το οποίο πιστεύουμε ότι ανήκει σε μας και ότι η ιδιοκτησία του θα περάσει δικαιωματικά στα παιδιά μας και όχι σε ξένους που απλώς τους δόθηκε η ευκαιρία να το πάρουν χωρίς να το αγοράσουν.
Σ’ αυτή τη γη γεννήθηκαν οι πρόγονοί μας, εργάστηκαν εξαντλητικά για να την καλλιεργήσουν, πολέμησαν και πολλοί σκοτώθηκαν (και σκότωσαν, αμυνόμενοι) για να την κρατήσουν δική τους και έζησαν απ’ αυτήν, όχι εδώ και πενήντα ή εκατό χρόνια μόνον, αλλά κυριολεκτικά χιλιάδες χρόνια, όσο φτάνει η ανθρώπινη ιστορική μνήμη. Εδώ διαμόρφωσαν επίσης τον πολιτισμό τους, ο οποίος μεταφέρθηκε από γενιά σε γενιά κι έφτασε σε μας. Άρα αυτός ο τόπος είναι η «πατρίδα» μας (η πατρώα γη, ο δικός μας τόπος), γι’ αυτό και τον αγαπάμε και θέλουμε να δικαιώσουμε τους αγώνες των προγόνων μας για να τον κρατήσουν.
Έτσι αισθάνονται ανέκαθεν οι άνθρωποι όλων ή τουλάχιστον των περισσότερων λαών. Όταν λείπουν μακριά, νιώθουν ξεριζωμένοι και ονειρεύονται την επιστροφή τους, όπως το αρχέτυπο του ξεριζωμένου ανθρώπου, ο Οδυσσέας (που σημειωτέον ήταν Έλληνας, όπως κι εμείς, και η διήγηση των περιπετειών του, ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, είναι μέρος του δικού μας πολιτισμού, του πολιτισμού των προγόνων μας). Γι’ αυτούς τους λόγους οι άνθρωποι διαχρονικά, σε όποιο έθνος κι αν ανήκουν, πολεμούν για την πατρίδα τους.
Φυσικά, η αγάπη αυτή είναι σωστό να έχει ανταπόδοση, με ένα κράτος (δηλαδή έναν διοικητικό μηχανισμό, μια πολιτική ηγεσία) που θα νοιάζεται πραγματικά για την ευημερία, την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια των πολιτών του. Αν αυτό δεν συμβαίνει, ωστόσο, δεν καταρρίπτεται η αγάπη προς την πατρίδα, αντίθετα η συγκεκριμένη πολιτική ηγεσία θεωρείται ανάξια σεβασμού, επιζήμια όχι μόνο για τους ανθρώπους, αλλά και για την ίδια την πατρίδα, και άξια ανατροπής.
Ποιοι είναι Έλληνες και ποιοι είναι «ξένοι»;
Εδώ οφείλω να διευκρινίσω ότι, μιλώντας για Έλληνες, δεν τρέφω καμία ψευδαίσθηση για απόλυτη «καθαρότητα του αίματος». Αν και πιστεύω ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, είμαι βέβαιος ότι στο πέρασμα των αιώνων έχουν ενσωματωθεί στον ελληνικό πληθυσμό σημαντικοί αριθμοί αλλοεθνών (όπως και γειτονικά μας έθνη έχουν ενσωματώσει πληθυσμούς ελληνικής καταγωγής). Αυτό που κυρίως έχει σημασία για μένα, και όσους σκέφτονται σαν εμένα, δεν είναι τόσο η καταγωγή ή «τα γονίδια», όσο ο πολιτισμός και φυσικά αυτό που λέμε «εθνική συνείδηση»: εφόσον κάποιος αισθάνεται ειλικρινά και κυριολεκτικά Έλληνας, μπορεί (αν όχι: πρέπει) να γίνει αποδεκτός ως Έλληνας. Αν εγκολπωθεί και τον ελληνικό πολιτισμό, δηλ. τρόπο ζωής (υπάρχει κάτι τέτοιο, ή τουλάχιστον υπήρχε κάποτε), τότε αναμφισβήτητα είναι Έλληνας, ανεξάρτητα από την καταγωγή του. Οι δε απόγονοί του πιθανόν να μη θυμούνται καν ότι οι πιο μακρινές ρίζες τους βρίσκονταν αλλού.
Τα παραπάνω είναι σύμφωνα με την ελληνική ιστορία, η οποία περιλαμβάνει την ένταξή μας σε πολυεθνικές αυτοκρατορίες εδώ και αιώνες, με ενοποιητικά στοιχεία τη γλώσσα, τη θρησκεία (που εδώ και δύο χιλιετίες είναι η Ορθοδοξία), την κοινή ιστορία και σε πολλές περιπτώσεις την κοινή βάση στον τρόπο ζωής, στα ήθη και τα έθιμα. Εννοώ αρχικά την αυτοκρατορία του Μ. Αλεξάνδρου και τον ελληνιστικό κόσμο, κατόπιν τη Ρωμανία (δηλαδή τη «βυζαντινή» αυτοκρατορία – στο τιμόνι της οποίας αναμφίβολα βρέθηκε ο ελληνισμός) και στη συνέχεια την οθωμανική.
«Κλείσε μέσα στην ψυχή σου την Ελλάδα» (Δ. Σολωμός)
Οι σύγχρονοι Έλληνες, άνδρες και γυναίκες, ίσως δεν αισθάνονται βαθιά αγάπη για την πατρίδα τους. Ίσως δεν σκέφτονται ποτέ την έννοια της πατρίδας, δεν αισθάνονται ρίγος από την ελληνική ιστορία, δεν αντλούν αξίες ούτε από τη ζωή των γονιών ή των παππούδων και των γιαγιάδων τους, την οποία πιθανόν και να αγνοούν εντελώς.
Αν επιτρέψουν στον εαυτό τους να νιώσει λίγη ασφάλεια εντός της ευρύτερης οικογένειάς τους πρώτα (που περιλαμβάνει όλους τους συγγενείς τους, τους τωρινούς και τους περασμένους), αν αφήσουν τον εαυτό τους να συνειδητοποιήσει ότι αυτή η χώρα και η ιστορία της και ο πολιτισμός της τους ανήκει, ίσως πάψουν να νιώθουν ανέστιοι και μονίμως εξόριστοι, ίσως ακόμη αισθανθούν αγάπη και χρέος για την Ελλάδα, όπως ένιωθαν οι πρόγονοί τους, οι πρόγονοί μας. Ακόμη καλύτερα, αν ασχοληθούν κάπως με τη μελέτη της ιστορίας της Ελλάδας και των Ελλήνων, από την αρχαιότητα μέχρι το πρόσφατο παρελθόν, ιστορίας βέβαια που δεν περιλαμβάνει μόνο λαμπρές και ένδοξες σελίδες και φυσικά δεν είναι αποκομμένη από την ιστορία πολλών άλλων λαών και εθνών.
Ίσως μετά από όλα αυτά νιώσουμε ότι έχουμε χρέος να παλέψουμε όχι μόνο για τον εαυτό μας ή έστω για τα παιδιά μας, αλλά και για την ευημερία της πατρίδας μας (δηλαδή του λαού μας) και για την επιβίωση της πατρίδας μας, η οποία εξαρτάται άμεσα από την επίλυση του δημογραφικού. Εξάλλου, όλοι οι πρόγονοί μας που διέπραξαν τεράστιες θυσίες για την πατρίδα, μάλλον δεν ήταν ανόητοι.
Η ανάγκη για πολυτεκνία από πλευράς του κράτους, για την πατρίδα
Εμείς, που νιώθουμε έτσι, θέλουμε να επανέλθει στην καρδιά του λαού μας η αξία της δημιουργίας οικογένειας και η πεποίθηση ότι μια πολυμελής οικογένεια δίνει χαρά, όχι βάσανα. Προκαλεί δυσκολίες, αλλά ανταμείβει. Η χαρά της ζωής είναι οι άνθρωποι, και από όλους τους ανθρώπους οι κατ’ εξοχήν δικοί μας είναι τ’ αδέρφια και τα παιδιά μας – με καλές σχέσεις, εννοείται, όχι προστριβές και αντιπαραθέσεις.
Η επαγγελματική μας αποκατάσταση είναι απαραίτητη, αλλά δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν αποτελεί τη μόνη αξία στη ζωή μας, ούτε την κυριότερη. Φυσικά, αν έτσι νομίζετε, έχετε κάθε δικαίωμα. Στον κόσμο χωράνε πολλά όνειρα, πολλές επιθυμίες και πολλές απόψεις.
Επειδή λοιπόν βλέπουμε τον κόσμο έτσι, επιθυμούμε την αύξηση του ελληνικού πληθυσμού. Και, για να συμβεί αυτό, χρειάζεται να αλλάξει η νοοτροπία της νεότερης γενιάς, αλλά και να «δοθούν κίνητρα», όπως λέμε στην εποχή μας, στις ελληνικές οικογένειες για πολυτεκνία. Και για όσες είναι ήδη πολύτεκνες ή τρίτεκνες, χωρίς να έχουν χρειαστεί εξωτερικά «κίνητρα» για να το κάνουν, είναι ανάγκη να προσφερθούν διευκολύνσεις (και επιβραβεύσεις!), γιατί αυτές οι οικογένειες είναι η πιο πολύτιμη επένδυση της χώρας μας.
Ξέρουμε ότι η πολιτική ηγεσία της πατρίδας μας δεν το βλέπει έτσι. Εγκαταλείπει τις οικογένειες, εγκαταλείπει τους ανθρώπους, αφήνει χώρα σε εκατό χρόνια να σβήσει λόγω της υπογεννητικότητας. Αντίθετα, εμείς που το βλέπουμε έτσι συσπειρωθήκαμε στη ΝΙΚΗ, τη μόνη πολιτική κίνηση με πρώτο στο πρόγραμμά της το δημογραφικό, με σχεδόν όλους τους βουλευτές της πολύτεκνους, με αγώνες στη Βουλή υπέρ της ελληνικής οικογένειας και των παιδιών, με Θεματική Ομάδα για το Δημογραφικό, με θέσεις και πρόγραμμα. Αν θέλεις να υπάρχει μέλλον για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό, ξέρεις τι να κάνεις.
Άρχισε με μια αναζήτηση: https://nikh.gr/?s=Δημογραφικό
Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης
