Γράφει ο Χρίστος Αλεξόπουλος, Οικονομολόγος Harvard, Συγγραφέας μεταξύ άλλων του βιβλίου, GOOD BY GREECE – HELLO HELLAS: Παρακμή και Αναγέννηση του Ελληνισμού 1821-2021 (Εκδόσεις Παπαζήση)
Ως Έλληνας, χάρηκα με την απάντηση του Υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια στις προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου ομολόγου του, κατά την τελευταία συνάντησή τους στην Άγκυρα. Δεν ενθουσιάστηκα όμως, όπως άλλοι, γιατί δεν θεώρησα ηρωικό το αυτονόητο καθήκον του.
Δυστυχώς, υφιστάμεθα αλλεπάλληλες ταπεινώσεις και ήττες, εξαιτίας της κατευναστικής μας πολιτικής έναντι της επιθετικής και επεκτατικής Τουρκίας, που γιορτάσαμε ως νίκη κάτι το φυσιολογικό. Με τη δυσάρεστη διαπίστωση, βέβαια, ότι δεν τολμούμε να αναφέρουμε ούτε τις θέσεις μας, από τον φόβο μήπως ενοχλήσουμε τον απειλητικό γείτονα και διαταράξουμε τις καλές σχέσεις μας.
Διερωτώμαι, πώς αναμένουμε την επίλυση των σοβαρών προβλημάτων που μας δημιουργεί, όταν στοχεύουμε μόνο στο εσωτερικό ακροατήριο και εξαντλούμε την πολεμική μας δεινότητα εναντίον των κομματικών αντιπάλων; Όσο για την υπερήφανη στάση του Κερκυραίου αρχηγού της ελληνικής διπλωματίας, που κάποιοι έσπευσαν να τον βαφτίσουν δεύτερο Καποδίστρια και επόμενο πρωθυπουργό, σας συνιστώ να προσέξετε τη δουλοπρεπή συμπεριφορά του απέναντι στον μοχθηρό βιαστή της πατρίδας μας, Μελβούτ Τσαβούσογλου, με τον οποίον χαριεντίζεται και προσφωνεί «καλό φίλο». Σε επίσκεψή του μάλιστα στη Σαουδική Αραβία, δήλωσε ότι η Ελλάδα δεν σκοπεύει να προβεί σε έρευνες και γεωτρήσεις υδρογονανθράκων στις ΑΟΖ του Αιγαίου και της Μεσογείου, χάριν του τουρισμού και της «πράσινης ανάπτυξης». Εγκατέλειψε αδικαιολόγητα όλον τον ενεργειακό και γεωπολιτικό πλούτο της χώρας, από το φοβικό σύνδρομο του τουρκικού casus belli.
Δεν κρύβω, ωστόσο, την ευχαρίστησή μου στο άκουσμα των ειδήσεων περί των «εχθρικών και επεκτατικών ενεργειών της Ελλάδας εναντίον της Τουρκίας» από τον υπουργό Άμυνας Χουλουσί Ακάρ. Επιτέλους, αναφώνησα, αφυπνιστήκαμε και σοβαρευτήκαμε. Διαθέτουμε πολιτική, προασπίζουμε το εθνικό συμφέρον και διεκδικούμε τα δικαιώματά μας, αντί να εκτελούμε εντολές εταίρων και συμμάχων, ως συνήθως. Διαβάζοντας όμως προσεκτικά τις δηλώσεις του, προσγειώθηκα τρομακτικά στη ζοφερή πραγματικότητα. Ο Τούρκος αξιωματούχος εννοούσε παραφραστικά ότι η Τουρκία του 2021 είναι η Οθωμανική Αυτοκρατορία του 15ου αιώνα, στην οποία ανήκουν η Κύπρος, το Αιγαίο και η Θράκη. Ενώ η Ελλάδα, ως γεωγραφικά αρχαία, δεν δικαιούται τίποτα περισσότερο από την Πελοπόννησο και την Στερεά, που ελευθέρωσε χαριστικά κατά την «Ανταρσία του 1821» με τη βοήθεια των μεγάλων ξένων δυνάμεων. Απόλυτη διαστρέβλωση.
Η Θεά της Ιστορίας είναι αναμφίβολα η Αλήθεια. Η Ιστορία όμως γράφεται από τους νικητές στο μέλλον και είναι πάντα υποκειμενική. Δεν υπάρχει αντικειμενική ΙΣΤΟΡΙΑ, αλλά σχετικές μυθο-ιστορίες ατελών ανθρώπων, στις οποίες πιστεύουμε ανάλογα με τις αξίες και τα συμφέροντά μας. Σε τελική ανάλυση υπερισχύει η πίστη.
Ας το έχουν υπόψιν όλοι οι προοδευτικοί εθνομηδενιστές, διεθνιστές, Έλληνες ιστορικοί οι οποίοι, με το πρόσχημα του Σολωμικού ρητού «εθνικόν είναι το αληθές», απομυθοποιούν τη συνέχεια του Ελληνισμού και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις εις βάρος της πατρίδας μας. Τη στιγμή που στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου λειτουργεί μια βιομηχανία παραπλάνησης, πλαστογράφησης, προπαγάνδας, ψεύδους και μίσους εναντίον του Ελληνισμού. Με αποτέλεσμα να αμβλύνεται ο πατριωτισμός του Έλληνα και να αμφιβάλλει η διεθνής κοινότητα για τα δίκαιά μας. Στη ζούγκλα των διεθνών σχέσεων των εθνών-κρατών κυριαρχεί η κυνικότητα και η εργαλειοποίηση της Ιστορίας για την προβολή ισχύος. Ο αγαθός και αδύναμος κατασπαράσσεται από τον κακό και ισχυρό. Καλή η αντικειμενική αλήθεια, συνεπώς, αλλά καταντά αυτοκτονική όταν οι γείτονες διέπονται από διαφορετικούς αξιακούς κώδικες και σε υπονομεύουν αδιακρίτως.
Διεκδικούμε ως κληρονόμοι και διάδοχοι τον ίδιο γεωγραφικό χώρο της «ενδιάμεσης περιοχής» πέριξ του Αιγαίου μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Με την διαφορά ότι εμείς ζήσαμε και κυριαρχήσαμε εκεί ως αυτόχθονες για χιλιάδες χρόνια δια του ελληνικού πολιτισμού – αρχαίου, ελληνιστικού και ρωμαϊκού. Ενώ οι Τούρκοι, ως εισβολείς και κατακτητές εξ Ανατολής, μόνο τα τελευταία 500 χρόνια δια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μέσω γενοκτονιών και εξισλαμισμών των χριστιανικών πληθυσμών. Η γεωγραφική, ιστορική και πολιτιστική δικαιοσύνη είναι σαφώς με το μέρος μας. Όχι όμως η δημογραφική και στρατιωτική, που μετρούν περισσότερο στο ισοζύγιο επιρροής. Εξού και η μειονεκτική αδυναμία μας.
Η θεοποίηση της κλασικής κληρονομιάς, λόγω της συγγένειας του ελληνικού με τον δυτικό πολιτισμό, και του συνακόλουθου φιλελληνισμού, σε συνδυασμό με την παραμέληση του ανατολικού, αυτοκρατορικού, οικουμενικού, ελληνιστικού και βυζαντινού παρελθόντος, κατόπιν του σύγχρονου ευρωπαϊκού προσανατολισμού μας, δημιούργησε ένα ιδεολογικό κενό, το οποίο σφετερίστηκαν οι Τούρκοι ως δήθεν συνεχιστές τόσο της Οθωμανικής όσο και της δικής μας Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Όπως έπραξαν και οι Σκοπιανοί με τη μακεδονική ταυτότητα. Δεν είναι τυχαία η εμμονή τους να διαχωρίζουν τους Έλληνες από τους Ρωμιούς, αποκαλώντας εμάς «Γιουνάν», ένεκα της αρχαίας Ιωνίας, και όλους τους άλλους Έλληνες εκτός Ελλάδος «Ρωμιούς», ορθόδοξους και Οθωμανούς.
Η δημόσια διπλωματία μιας χώρας δεν εξασκείται αποκλειστικά από τον εκάστοτε πρωθυπουργό και υπουργό Εξωτερικών. Αλλά από όλες τις ηγετικές ελίτ της κοινωνίας, ιδίως την πνευματική. Ως πολιτισμένος και φιλειρηνικός λαός απεχθανόμαστε τον πόλεμο, στον οποίο πιστεύουν θρησκευτικά και ιδεολογικά οι Τούρκοι – τζιχάντ, άπιστοι και μάρτυρες. Η κατάκτηση γι’ αυτούς δεν αποτελεί αδικία και ντροπή, αλλά τιμή και δικαιοσύνη.
Μπορούμε όμως και πρέπει να αναχαιτίσουμε τον μιλιταριστικό, γεωπολιτικό αναθεωρητισμό δια της Ιστορίας και του Πολιτισμού. Αμφισβητώντας την ταυτότητα του τουρκισμού τους. Δεν υπάρχει αποτελεσματικότερο ειρηνικό μέσο αποτροπής του πολέμου από την αποδόμηση της στερεότυπης, αλλά λανθασμένης, εξίσωσης «Οθωμανός = Μουσουλμάνος = Τούρκος», στην οποία στηρίζεται όλο το εθνικιστικό-ισλαμιστικό αυταρχικό κρατικό οικοδόμημα της σύγχρονης πολυεθνικής, πολυπολιτισμικής και πολυθρησκευτικής Οθωμανο-Τουρκίας. Ο εχθρός δεν αντιμετωπίζεται μόνο με όπλα αλλά και με ιδέες εκ των έσω. Ιδού μια πατριωτική αποστολή για τους πολυάριθμους πανεπιστημιακούς και την καλοβολεμένη Ακαδημία μας.
