Γράφει ο Γεώργιος Γενετζάκης, φιλόλογος στο Χαλάνδρι
Δύο ειδήσεις, εκ διαμέτρου αντίθετες, είδαν, αυτές τις ημέρες, το φως της δημοσιότητας: Η πρώτη, η βράβευση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από την Πρόεδρο της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν του υποπυραγού Νικολάου Παΐσιου ως αρχηγού και εκπροσώπου της ομάδας Ελλήνων δασοκομάντος που βοήθησαν στη σωτηρία του χωριού Γενεστόσο της Ισπανίας από τις φλόγες.
Ο λόγος της Προέδρου ήταν συγκινητικός και συγχρόνως αποκαλυπτικός: «Το θάρρος σας αποτελεί πηγή έμπνευσης για όλους μας. Για την αντοχή, την αφοσίωση και την καθοδήγησή σας. Σας ευχαριστώ – εσάς και την ηρωική ομάδα σας!».
Υπάρχουν αναρίθμητα παρόμοια γεγονότα στην ιστορία του λαού μας που μας κάνουν υπερήφανους! Και ευτυχώς οι ξένοι έχουν την τόλμη και τη μεγαλοθυμία να τα αναγνωρίζουν. Ειδήσεις σαν και αυτή αποτυπώνουν μία Ελλάδα του θάρρους, της υπομονής, της αυτοθυσίας, της εργατικότητας, της συλλογικότητας, του καθήκοντος, της συνεργασίας, του εθελοντισμού, της πειθαρχίας και της υπακοής στους νόμους.
Τα συγχαρητήρια σε αυτή την ομάδα των πυροσβεστών δεν αναδεικνύουν μονάχα το δύσκολο έργο αυτών των εργαζομένων, προβάλλουν συγχρόνως όλους εκείνους τους Έλληνες που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο καθημερινά εκπληρώνουν το καθήκον τους με σεμνότητα, ήθος και ευπρέπεια. Είναι οι ήρωες της καθημερινότητας!
Η πλευρά αυτή της Ελλάδας συναντάται παντού και συχνά και δεν αποτελεί εξαίρεση σήμερα. Απλώς τα Μ.Μ.Ε συνηθίζουν να προβάλλουν την αρνητική πλευρά, γενικεύοντας το κακό και αποτυπώνοντας συλλήβδην την Ελληνική κοινωνία ως προβληματική, ενώ το καλό συντελείται δίπλα μας συστηματικά και αθόρυβα: στους δρόμους, στις εργασίες μας, στη διασκέδασή μας. Συνήθως το προσπερνάμε, επειδή βιαζόμαστε ή δεν έχουμε πάντοτε τις πνευματικές κεραίες μας τεταμένες.
Η άλλη είδηση, η αρνητική, είναι η καταγγελία –μία άλλη μορφή καθημερινού ηρωισμού και αυτή- από συμπολίτισσά μας για εκβιαστικό χρηματισμό (φακελάκι) από έναν καρδιοχειρουργό σε δημόσιο νοσοκομείο των Αθηνών-από τα καλύτερα καρδιοχειρουργικά κέντρα της χώρας. Ένα γεγονός που πληγώνει τον μέσο πολίτη και αμαυρώνει το καταξιωμένο έργο -η πρόσφατη Πανδημία το απέδειξε αναμφισβήτητα- χιλιάδων εργαζομένων στο χώρο της υγείας.
Όντως, το γνωστό «φακελάκι», -εφόσον δεν είναι προϊόν αυτόβουλης ενέργειας του ασθενή, ως έκφραση ευγνωμοσύνης προς τον σωτήρα γιατρό του-, αποτελεί «κοινό μυστικό» στον χώρο των δημόσιων νοσοκομείων. Χωρίς να υποπέσουμε στον πειρασμό της γενίκευσης: «όλοι οι γιατροί χρηματίζονται», οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι το συγκεκριμένο φαινόμενο ταλαιπωρεί την Ελληνική κοινωνία σε βαθμό ανησυχητικό.
Χρόνιες παθογένειες του συστήματος υγείας επιτρέπουν σε κάποιους επίορκους γιατρούς να ζητούν εκβιαστικά χρήματα από ασθενείς που έχουν άμεση ανάγκη χειρουργικής επέμβασης και στερούνται της οικονομικής δυνατότητας να απευθυνθούν σε ιδιωτικό νοσοκομείο. Δυστυχώς, το φαινόμενο αυτό αποτελεί κατάλοιπο της Ελλάδας του παρελθόντος: της έλλειψης πόρων και επιτελικής οργάνωσης, της απουσίας μηχανισμών ουσιαστικού ελέγχου και εποπτείας των Δημόσιων υπηρεσιών, της ελαστικής συνείδησης κάποιων δημοσίων υπαλλήλων, της αδιαφορίας προς τον συνάνθρωπο, του ατομισμού, του εγωκεντρισμού, της έλλειψης συλλογικότητας.
Ακούγεται μάλιστα και η άποψη ότι αιτία του υπό εξέταση φαινομένου είναι η χαμηλή αμοιβή του γιατρού. Χωρίς να αρνούμαστε τους χαμηλούς μισθούς στο Δημόσιο, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως κάτω από τις σημερινές συνθήκες των νοσοκομείων μία γενναία αύξηση των αποδοχών των γιατρών- αναγκαία όντως- πιθανώς δεν θα εξάλειφε το φαινόμενο.
Αναμφισβήτητα, για να είμαστε αντικειμενικοί, γίνονται αξιέπαινες και συνεχείς προσπάθειες από τις εκάστοτε κυβερνήσεις της χώρας μας για βελτίωση του συστήματος υγείας. Όμως οι επικρατούσες συνθήκες των Ελληνικών δημόσιων νοσοκομείων ενθαρρύνουν τον γιατρό που στερείται του αναγκαίου ήθους να ζητάει χρήματα από τους ασθενείς του.
Επομένως, πρέπει να αρθούν σταδιακά όλες εκείνες οι προϋποθέσεις που λειτουργούν ως κίνητρο για χρηματισμό επίορκων γιατρών. Οι γιατροί που δεν εμπνέονται από τον ηρωισμό της καθημερινότητας πρέπει να αποθαρρύνονται για χρηματισμό: από το οργανωμένο κράτος αλλά και την καταγγελτική στάση των πολιτών. Η πρώτη Ελλάδα έρχεται από το μέλλον, η δεύτερη φεύγει ντροπιασμένη στο παρελθόν.
