Γράφει ο Δημήτριος Γ. Σουλιώτης.
Όταν ήρθε στην επικαιρότητα για πρώτη φορά το θέμα του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, είχα βάλει ένα στοίχημα: Ότι η συντηρητική παράταξη δεν θα τολμούσε να φέρει στη Βουλή και να ψηφίσει έναν τέτοιο νόμο… Η θέση μου στηριζόταν στο επιχείρημα ότι οι αξίες που προσδιορίζουν τη φιλοσοφία ζωής και πολιτικής συμπεριφοράς του μεγαλύτερου ποσοστού στελεχών και ψηφοφόρων της ΝΔ περιλαμβάνονταν στο τρίπτυχο «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια». Θεωρούσα μάλιστα ότι οι συγκεκριμένες αξίες δεν αναφέρονταν απλά και επιδερμικά σε κάποιες ασαφείς έννοιες, αλλά άγγιζαν βαθύτερα ψυχικά τους ριζώματα… Αποδείχτηκε ότι έκανα λάθος, το νομοσχέδιο έγινε νόμος του κράτους, κι εγώ έχασα το στοίχημα…
Είμαστε η πρώτη και μέχρι στιγμής η μοναδική χώρα του ορθόδοξου τόξου που στην έννομη τάξη της περιλαμβάνεται ένας τέτοιος νόμος. Στο σημείο αυτό ανακύπτει ένα κρίσιμο ερώτημα: Γιατί ο πρωθυπουργός αισθάνθηκε την ανάγκη και επέμεινε μέχρι τέλους να ψηφιστεί ο νόμος, διακινδυνεύοντας την ενότητα του Κόμματος; Έχουν ακουστεί διάφορες εκδοχές: Τον πίεσε η Ευρώπη και ήθελε να δείξει, όπως στην εξωτερική πολιτική (πλήρης ταύτιση με τις ΗΠΑ), ότι είναι το «καλό παιδί» και ακούει τις «συμβουλές» τους. Η συγκεκριμένη εκδοχή συνδέεται και με σενάρια περί διεκδίκησης θέσης στα ανώτερα ευρωπαϊκά όργανα εξουσίας. Άλλη εκδοχή είναι ότι «έκανε το χατίρι» ομοφυλόφιλων που βρίσκονται στον στενό πυρήνα του περιβάλλοντός του. Ακούγεται και η εκδοχή περί πολιτικής στόχευσης σε κεντρώους, φιλελεύθερους ψηφοφόρους (πάλι το απο-ιδεολογικοποιημένο Κέντρο target group). Έχω όμως την άποψη ότι δεν θα τολμούσε να κάνει το κρίσιμο βήμα, αν δεν είχε λάβει υπόψη του δύο βασικούς παράγοντες: α) την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η αντιπολίτευση, με την έννοια ότι δεν υπάρχει αντίπαλο δέος και β) και κυριότερο την απο-ιδεολογικοποίηση αυτών που επιμένουν να ψηφίζουν ΝΔ και του εξασφαλίζουν την πολιτική κυριαρχία. Με άλλα λόγια επειδή ο πρώτος και βασικός σκοπός του πρωθυπουργού και ως εκπροσώπου της κυρίαρχης πολιτικής δυναστείας είναι η εξασφάλιση της εξουσιαστικής δυναμικής της, δεν θα προέβαινε σε μια τέτοια ενέργεια αν διαπίστωνε ότι αυτή απειλείται…
Η απο-ιδεολογικοποίηση της ΝΔ είχε αρχίσει από την περίοδο του πατρός Μητσοτάκη με την έκδοση ενός κειμένου με τον τίτλο «Μια νέα πρόταση ελευθερίας» και την προσθήκη στο τίτλο του Κόμματος του επιθέτου φιλελεύθερη (Φιλελεύθερη ΝΔ), το οποίο αφαίρεσε αργότερα ο Κώστας Καραμανλής και συνεχίζεται με εντονότερους ρυθμούς επί των ημερών της πολιτικής κυριαρχίας του υιού. Συγκεκριμένα η πολιτική θεωρία της «τριγωνοποίησης» που εφαρμόστηκε επί Κλίντον στις ΗΠΑ και μεταφέρθηκε από τους Αμερικανούς συμβούλους του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Ελλάδα, είναι μια θεωρία απο-ιδεολογικοποίησης. Πιο αναλυτικά, σε σχέση με το δίπολο Αριστερά – Δεξιά (οι δύο γωνίες στη βάση ενός τριγώνου), εσύ στέκεσαι ψηλότερα, στην κορυφή του τριγώνου και παίρνεις στοιχεία και από τους δύο, επιτυγχάνοντας την πολιτική τους αποδυνάμωση… Στόχευση στο Κέντρο, απο-ιδεολογικοποίηση, πολιτική κυριαρχία… Η έκφραση «Μητσοτάκης ΑΕ» παραπέμπει επίσης στην απο-ιδεολογικοποίηση της ΝΔ, με την έννοια ότι κάνεις δουλειές με οποιοδήποτε αρκεί να βγαίνει «κέρδος»… Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί ότι η απο-ιδεολογικοποίηση είναι εμφανής και στον ΣΥΡΙΖΑ μετά την εκλογή Κασσελάκη.
Βασική ένδειξη της απο-ιδεολογικοποίησης της ΝΔ είναι η προσχώρηση στις τάξεις της σημαντικού αριθμού στελεχών της Κεντροαριστεράς στο πλαίσιο πελατειακών σχέσεων αλληλεξάρτησης και εμπρόσωπων δεσμών με το κυρίαρχο κέντρο εξουσίας. Η πολιτική συμπεριφορά και κυρίως ο εκφερόμενος λόγος αυτών των στελεχών είναι ένας λόγος «τεχνοκρατικός», ουδέτερος, απολίτικος, απο-ιδεολογικοποιημένος. Ένας «politically correct» λόγος, που συνδέεται με μια πλασματική πραγματικότητα (Don’t worry, be happy). Απαραίτητο στοιχείο αυτού του λόγου είναι και η συνεχής αγιογράφηση και παθιασμένη υπεράσπιση – τότε μόνο ανεβάζουν τους τόνους – του ευεργέτη τους… Είναι ευνόητο ότι ο πρωθυπουργός προτιμά να έχει στις τάξεις του Κόμματός του τέτοιους πειθήνιους απο-ιδεολογικοποιημένους υπηκόους, παρά στελέχη που διαπνέονται από παραδοσιακές αξίες.
Η φιλοσοφία ζωής και η εκλογική συμπεριφορά ενός γνήσιου Αριστερού προσδιορίζεται από το ιδανικό της ισότητας. Και τα σημεία αναφοράς αυτού του ιδανικού – αξίας, ξεκινούν από τον Πλάτωνα με την προτεινόμενη αναλογία 1:4 του φτωχότερου έναντι του πλουσιότερου πολίτη, περνούν από την κομμουνιστική – αταξική κοινωνία του Μαρξ και καταλήγουν στις προτάσεις ανακατανομής του πλούτου υπέρ των αδυνάτων του Thomas Piketty και Josef Stinglitz. Οι ακτιβίστριες του φεμινιστικού κινήματος επίσης κινητοποιούνται στην δράση τους από το ιδανικό της ισότητας των φύλων και την παρατηρούμενη ανισότητα και την αδικία εις βάρος των γυναικών. Αντίστοιχα η φιλοσοφία ζωής και η εκλογική συμπεριφορά ενός συντηρητικού πολίτη προσδιορίζεται από την πίστη του σε αξίες όπως η θρησκεία, η οικογένεια, η πατρίδα. Αν δεν υπάρχει το υπόβαθρο των αξιών και η σχέση της πολιτικής με την ηθική, η πολιτική εξαντλείται σε μια υποκριτική στάση του «come il faut» και των πρωινάδικων της τηλεόρασης (ποιος γνωρίζει καλά αγγλικά, ποιος δεν βρίζει, ποιος είναι κομψός και ντύνεται καλύτερα, κ.τ.λ.). Ένας γνήσιος ψηφοφόρος της ΝΔ, ο οποίος έχει δεσμούς με την Ορθοδοξία, μπορεί εύκολα ή δύσκολα να πεισθεί ότι το σκάνδαλο Novartis ήταν μια συνομωσία του ΣΥΡΙΖΑ (διεφθαρμένοι ήταν μόνο οι κατώτεροι, ενώ οι ανώτεροι ήταν άσπιλοι και αμόλυντοι…), ότι στις υποκλοπές όλα τα έκανε ο ανεψιός του και ο πρωθυπουργός δεν ήξερε τίποτα, ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχουν ιδιοτελείς σκοπούς, ότι στο έγκλημα των Τεμπών δεν υπήρξε συγκάλυψη, κ.τ.λ. Όμως του είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αποδεχτεί το γκρέμισμα των πυλώνων του αξιακού του συστήματος. Σε φαντασιακό και συμβολικό επίπεδο βρίσκεται στην ίδια θέση με τον ψηφοφόρο κομμουνιστικού Κόμματος που έχει αφαιρέσει από το καταστατικό του την ταξική πάλη και τον στόχο της αταξικής – κομμουνιστικής κοινωνίας. Η αποδοχή της απο-ιδεολογικοποίησης είναι ταυτόχρονα και απόδειξη ότι η πίστη του δεν ήταν τίποτα άλλο από τυπολατρία, ή ακόμη χειρότερα ότι το προσωπικό βόλεμα έχει παγώσει τις πνευματικές και ηθικές του ιδιότητες, έχει καταστεί ισχυρότερο από βαθύτερες αξίες και δεν του επιτρέπει να εξεγερθεί…
