Γράφει ο Σάββας Ιακωβίδης
Eµείς οφείλουµε να υπερασπίσουµε την πατρίδα µας. Τίθεται ένα κρίσιµο ερώτηµα, που συναρτάται προς την επιβίωση και διάσωση του κυπριακού Ελληνισµού: Είµαστε έτοιµοι και πρόθυµοι, µε κάθε θυσία και κόστος, να γίνουµε κράτος πολεµιστών και αγωνιστών για την ελευθερία µας; Αν όχι, η τουρκοποίηση είναι ήδη προδιαγεγραµµένη…
Στην Κύπρο, η πολιτική ασκείται µε… καραµέλες! Πρόκειται για διαχρονικά φλύαρα, ανέξοδα και βολικά συνθήµατα, που όλοι οι Πρόεδροι της Κυπριακής ∆ηµοκρατίας µπουκώνουν στους πολίτες. Ο Μακάριος διακήρυσσε ότι «µακροχρόνιος θα είναι ο αγώνας µας» µέχρι τη δικαίωση. Ο Κυπριανού και ο Βασιλείου υπερτόνιζαν ότι «όλοι οι πρόσφυγες» θα επιστρέψουν, γι’ αυτό αγωνίζονταν. Ο Κληρίδης αναφωνούσε «την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω», ενώ ήδη είχε προδοθεί και παραδοθεί η µισή στον Αττίλα.
Ο Τάσσος ήθελε «διζωνική µε σωστό περιεχόµενο» και ο Χριστόφιας διακήρυσσε ότι «οι Τούρκοι είναι αδελφοί» του. Ο Αναστασιάδης χάιδευε τ’ αφτιά των Κερυνειωτών και δεσµευόταν ότι «τα σύνορα µας είναι στην Κερύνεια». Σήµερα, ο Χριστοδουλίδης πιπιλίζει ασταµάτητα ότι «αγωνιζόµαστε για την απελευθέρωση και την επανένωση» της Κύπρου.
Πολιτικά φούµαρα και κοµµατικοί λήροι. Η άσκηση σοβαρής πολιτικής προϋποθέτει καλά µελετηµένο σχέδιο, οργάνωση, µεθόδευση, υλοποίηση. Ποια είναι η επιδίωξη; Ποιοι είναι οι σκοποί και οι αντικειµενικοί στόχοι;
Ποια είναι τα συγκεκριµένα βήµατα στην υλοποίηση τους; Ένας ηγέτης οφείλει να διαθέτει προβλεπτικότητα, αναλυτική βαθύτητα και πολιτική ευθυκρισία. Να είναι ακέραιος και έντιµος απέναντι στους πολίτες.
Ένα παλιό ρητό λέγει: «Όταν δεν σχεδιάζεις, σχεδιάζεις να αποτύχεις». Αυτό ακριβώς υφίσταται, ανέκαθεν, η Κύπρος εξαιτίας της ανεπάρκειας, της ανικανότητας, της επιπολαιότητας και της νηπιώδους αντίληψης της ηγεσίας της για την πολιτική, και την άσκησή της ως µέσο υπεράσπισης των συµφερόντων του κράτους και της επιβίωσης του κυπριακού Ελληνισµού.
Από τον Μακάριο µέχρι σήµερα δεν υπάρχει µακράς πνοής σχεδιασµός σταθερής και αταλάντευτης στρατηγικής, σε συνεννόηση µε την Ελλάδα, για τη διάσωση της Κυπριακής ∆ηµοκρατίας και για την απελευθέρωση της Κύπρου από τον αττιλικό ζυγό.
Στην αθηναϊκή πολιτική «ελίτ» ακόµα ισχύει η αντίληψη ότι «η Κύπρος κείται µακράν», «δεν θα θυσιάσουµε τα παιδιά της Ελλάδος στην Κύπρο», «το Κυπριακό είναι αγκάθι στη βελτίωση των σχέσεών µας µε την γείτονα», κ.λπ. Στη Λευκωσία εκδηλώνεται ένα ακατανόητο ξίπασµα ότι περίπου είµαστε στο επίπεδο µεσαίων δυνάµεων και ότι παίζουµε, τάχα, «πρωταγωνιστικό ρόλο» στα πράγµατα της ταραγµένης περιοχής µας.
Αφού δεν υπάρχει συγκεκριµένο σχέδιο αντιµετώπισης του Τούρκου και σωτηρίας της Κύπρου, όλα περιορίζονται στον κατευνασµό του τουρκικού θηρίου, σε γελοίες και γλοιώδεις εκκλήσεις στον κατακτητή να… συναινέσει σε λειτουργική λύση, µε την υπόσχεση Αθήνας-Λευκωσίας να τον στηρίξουν στην ενταξιακή πορεία του στην ΕΕ- για τη µουσουλµανοποίησή της. Οι ηγέτες του Ελληνισµού δεν γνωρίζουν τον Τούρκο εχθρό µας. Γι’ αυτό, κατά τον Κινέζο στρατηγό, Σουν Τζου, υφίστανται πολιτικές ήττες, υπαναχωρούν και εκχωρούν εθνική κυριαρχία στον αδηφάγο τουρκικό συσφιγκτήρα βόα.
Η Ελλάδα αδυνατεί ν’ αντιληφθεί ότι τα ιστορικά και γεωπολιτικά σύνορά της είναι ανατολικά του Ακρωτηρίου του Αποστόλου Ανδρέα, στην Κύπρο, και ΟΧΙ δυτικά της Κρήτης. Και η Λευκωσία αρνείται να δεχτεί ότι στις διακρατικές και διεθνείς σχέσεις αυτό που µετρά και επιβάλλεται, ωµά, κυνικά και ρεαλιστικά, είναι η ισχύς, ΟΧΙ το δίκαιο. Αυτό είναι παρηγοριά στους αδύνατους και σε όσους αφελείς περιµένουν βοήθεια από τρίτους, στηριζόµενοι σε ψηφίσµατα χωρίς αντίκρισµα.
Λέγεται συχνά από πολιτικούς ότι είµαστε µικροί και αδύναµοι, δεν µπορούµε να πολεµήσουµε. Άρα να µη προκαλούµε τον Τούρκο, να τον καλοπιάνουµε, να είµαστε συναινετικοί, να κάνουµε παραχωρήσεις, να υποχωρούµε στις αξιώσεις του, µε την απέλπιδα προσδοκία ότι και αυτός θα υποχωρήσει και «θα βρούµε µια λύση». Ποια λύση; Και γιατί ο Τούρκος να συµπεριφερθεί δηµοκρατικά και πολιτισµένα, όπως υποστήριξε τις προάλλες στη ∆ιακοινοβουλευτική ∆ιάσκεψη, στη ∆ανία, βουλευτής του ∆ΗΣΥ;
Από τον Μακάριο µέχρι τον Χριστοδουλίδη, κανείς δεν βγήκε να εξηγήσει στους πολίτες πώς θα γινόταν ο «µακροχρόνιος αγώνας», πώς θα επέστρεφαν οι πρόσφυγες στα σπίτια τους, γιατί δεν θα παραδιδόταν «ελάττω» η Κύπρος, πώς θα πάµε στην Κερύνεια και, σήµερα, πώς θα επιτευχθεί η «απελευθέρωση και η επανένωση» του νησιού.
Απαντούν απλώς: ∆ιά της τουρκοδιζωνικής ανωµαλίας και τερατουργίας, η οποία απορρίφθηκε στον κάλαθο της Ιστορίας, στις 24/4/2004, µε το σωτήριο ΟΧΙ. Ιδού το οξύµωρο και το εξοργιστικό, που προκαλεί αφόρητα κάθε νοήµονα Έλληνα της Κύπρου (υπάρχει ακόµα αυτό το είδος Ελλήνων):
Πρόεδρος και πολιτικοί ισχυρίζονται ότι η ρατσιστική, αντιευρωπαϊκή, αντιδηµοκρατική διζωνική οµοσπονδία, αγγλικής κοπής, τουρκικής αποδοχής µέχρι πριν από τέσσερα χρόνια και ελληνικής κατάποσης, µπορεί να συµπεριλάβει και τις τέσσερεις βασικές ελευθερίες της ΕΕ, το Κοινοτικό Κεκτηµένο και το ∆ιεθνές ∆ίκαιο.
Πρόκειται για κυπριακή πατέντα παρανοϊκής απάτης και σχιζοφρενικής σύλληψης του Κυπριακού, που είναι πεντακάθαρο στην τραγικότητά του: ∆ιεθνές πρόβληµα τουρκικής εισβολής, κατοχής, εποικισµού, εθνοκάθαρσης, εγκληµάτων κατά της ανθρωπότητας, παραβίασης θεµελιωδών ελευθεριών και ανθρωπίνων δικαιωµάτων.
Πιο προβεβληµένη καραµέλα είναι αυτή της «απελευθέρωσης-επανένωσης». Ούτε ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, ούτε το ∆ΗΣΑΚΕΛ, ούτε το ∆ΗΚΟ και η ∆ΗΠΑ εξήγησαν ποτέ πώς, µε ποιο τρόπο, ποια µέσα και σχεδιασµούς θα πετύχουµε την απελευθέρωση από τον Τούρκο. Αφού ο πόλεµος αποκλείεται, άρα µε ποια µέσα θα επιτευχθεί; Πρώτα απ’ όλα µε την οριστική απόρριψη της διζωνικής τερατογένεσης. Ποιο σοβαρό κράτος δέχεται αυτόβουλα την κατάλυσή του µε επιδίωξη φρούδων ελπίδων απέναντι σε έναν αδίστακτο εχθρό;
Προέχει απαρεγκλίτως η χάραξη, έστω και την υστάτην, µιας νέας, µακράς πνοής στρατηγικής που θα αξιοποιεί όλους τους συντελεστές ισχύος του κράτους: Άµυνα, Παιδεία, οικονοµία, διπλωµατία, τεχνολογία, στράτευση όλου του πληθυσµού, ανάπτυξη και ενίσχυση του πατριωτικού και αγωνιστικού φρονήµατος, τόνωση του δηµογραφικού, δραστική αντιµετώπιση του µεταναστευτικού, κινητοποίηση όλων των πόρων και δυνατοτήτων µας µε έναν στόχο: Τη διάσωση και απελευθέρωσή µας από τον Αττίλα.
Η Ελλάδα να τεθεί ενώπιον των απαράγραπτων εθνικών και συµβατικών υποχρεώσεών της έναντι της Κύπρου ως εγγυήτρια και Μάνα. Η Κύπρος δεν µπορεί ν’ αποφασίζει µόνη, ούτε να υποθηκεύει το µέλλον του Ελληνισµού. Να σφυρηλατηθούν ισχυρές αµυντικές συµµαχίες µε φίλια κράτη, αλλά µε µια ξεκάθαρη σκέψη: Την κρίσιµη ώρα δεν θα προστρέξει κανείς να πολεµήσει στο πλευρό µας.
Εµείς οφείλουµε να υπερασπίσουµε την πατρίδα µας. Τίθεται ένα κρίσιµο ερώτηµα που συναρτάται προς την επιβίωση και διάσωση του κυπριακού Ελληνισµού: Είµαστε έτοιµοι και πρόθυµοι, µε κάθε θυσία και κόστος, να γίνουµε κράτος πολεµιστών και αγωνιστών για την ελευθερία µας; Αν όχι, η τουρκοποίηση είναι ήδη προδιαγεγραµµένη…
