Γράφει ο
Δημήτριος Γ. Σουλιώτης
Τελικά στην τέταρτη ψηφοφορία και με τις ψήφους ενός και μόνο Κόμματος (ΝΔ), ο Κωνσταντίνος Τασούλας εξελέγη Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Τη ΝΔ στις πρόσφατες Ευρωεκλογές του Ιουνίου την είχαν ψηφίσει 1.125.510 πολίτες… Είναι ευνόητο ότι η συγκεκριμένη εκλογή θέτει και πάλι το κρίσιμο θέμα της ποιότητας της Δημοκρατίας μας. Συγκεκριμένα ένα πολιτικό Κόμμα που εκπροσωπεί ένα μικρό ποσοστό στο σύνολο του εκλογικού σώματος, ελέω του εκλογικού συστήματος, της πολυδιάσπασης της Αντιπολίτευσης και της τεράστιας αποχής, έχει τη δυνατότητα να εργαλειοποιεί και να ελέγχει τους θεσμούς και τους αρμούς της εξουσίας προς ίδιον όφελος… Αναρωτιέμαι μήπως η Δημοκρατία μας μετατρέπεται σταδιακά σ’ ένα νομιμοποιητικό κέλυφος. Η καθιέρωση της απλής αναλογικής ως πάγιου εκλογικού συστήματος θα ήταν μια διέξοδος…
Ο νέο-εκλεγείς Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει γεννηθεί στα Ιωάννινα, που αποτέλεσαν και την κομματική έδρα του για είκοσι πέντε συναπτά έτη. Ο πατέρας του Αναστάσιος Τασούλας ήταν φιλόλογος και κατά τη δεκαετία του 60 είχε διατελέσει νομάρχης σε διάφορους νομούς (τότε οι νομάρχες δεν ήταν αιρετοί, τοποθετούνταν από την Κυβέρνηση). Το 1968 ο πατέρας του ανέλαβε τη διεύθυνση του «Ιδρύματος βαρόνου Μιχαήλ Τοσίτσα», που περιλάμβανε πρότυπο σχολείο, οικοτροφείο και φοιτητική εστία. Το ίδρυμα είχε ιδρύσει στην Κάτω Κηφισιά ο Ευάγγελος Αβέρωφ, με την υποστήριξη του Μετσοβίτη στην καταγωγή, κατοίκου Ελβετίας, βαρόνου Τοσίτσα. Βαρόνος από το Μέτσοβο… Η μητέρα του Προέδρου είναι κόρη του Κώστα Μάντζου, που ήταν κομματάρχης του Ευάγγελου Αβέρωφ στην περιοχή των Τζουμέρκων από την πρώτη ημέρα που πολιτεύτηκε το 1946. Επίσης ήταν ο εργολάβος που έχτισε το αρχοντικό Τοσίτσα στο Μέτσοβο την περίοδο 1952 – 1955.
Το 1981 ο Κωνσταντίνος Τασούλας σε ηλικία 22 ετών (έχει γεννηθεί το 1959), φοιτητής της Νομικής Αθηνών ακόμη, αναλαμβάνει ιδιαίτερος γραμματέας του Ευάγγελου Αβέρωφ – Τοσίτσα. Περνάει ολόκληρη τη δεκαετία ως «εξ απορρήτων» του Αβέρωφ, ο οποίος διατέλεσε και πρόεδρος της ΝΔ την περίοδο 1981 – 1984. Εμείς οι παλιότεροι θυμόμαστε τη σκληροπυρηνική συντηρητική πολιτική που ακολούθησε ο Αβέρωφ κατά τη διάρκεια της αρχηγίας του (αποχώριση από τη Βουλή κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, αντίδραση στον εκσυγχρονισμό του οικογενειακού δικαίου, κ.τ.λ.).
Το 1994 εκλέγεται δήμαρχος με ποσοστό 65% στον Δήμο Κηφισιάς – Πολιτείας, ένα προάστιο που κατοικείται σε μεγάλο ποσοστό από πλούσιους και διαγενεακά βολεμένους πολίτες. Ένα γεγονός που άφησε σκιές στην θητεία του ως δημάρχου ήταν η μήνυση που κατέθεσε εις βάρος του ένας εργολάβος, σύμφωνα με την οποία ο τελευταίος είχε πιεστεί να δώσει χρήματα (μίζα) στον δήμαρχο, για τον αποχαρακτηρισμό οικοπέδου. Η υπόθεση έφτασε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, επειδή η Βουλή δεν δέχτηκε να άρει τη βουλευτική ασυλία του κ. Τασούλα και έτσι η Ελλάδα καταδικάστηκε για παραβίαση του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη. Και η ειρωνεία της Ιστορίας: Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου που παρέδωσε την Προεδρία της Δημοκρατίας στο νέο πρόεδρο είχε προλογίσει βιβλίο του αντιδίκου του για την παραπάνω υπόθεση στο ΕΔΔΑ στο Στρασβούργο…
Ο νέος Πρόεδρος έχει χρηματίσει Υπουργός Πολιτισμού (Κυβέρνηση Σαμαρά) και Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας (Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή). Στις κυβερνήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη διατέλεσε πρόεδρος της Βουλής. Κατά τη διάρκεια της θητείας του κατηγορήθηκε από την αντιπολίτευση πως λειτούργησε σαν μακρύ χέρι της Κυβέρνησης σε τουλάχιστον δύο σοβαρές υποθέσεις, στο σκάνδαλο των υποκλοπών και στο έγκλημα των Τεμπών, προκειμένου να συγκαλυφθούν οι κυβερνητικές ευθύνες. Ειδικά για το έγκλημα των Τεμπών κατηγορήθηκε ότι κράτησε στο συρτάρι του πόρισμα εισαγγελικού λειτουργού και μηνύσεις συγγενών θυμάτων, που αφορούν εμπλοκή πολιτικών προσώπων. Κατηγορήθηκε επίσης για ιδιοκτησιακή αντίληψη του κράτους, γιατί την τελευταία ημέρα ως πρόεδρος της Βουλής υπέγραψε διατάγματα πελατειακής φύσεως προς όφελος φορέων της εκλογικής του περιφέρειας.
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ρυθμιστής του πολιτεύματος (άρθρο 30 του Συντάγματος). Αυτή η αρμοδιότητά του είναι μόνο τυπική ή και ουσιαστική; Για παράδειγμα σε ποιες ενέργειες μπορεί να προβεί, όταν το πολίτευμα απορρυθμίζεται, όπως στις περιπτώσεις των υποκλοπών και των Τεμπών; Επίσης ο πρόεδρος της Δημοκρατίας ορκίστηκε ενώπιον της Βουλής των Ελλήνων ότι «θα φυλάσσει το Σύνταγμα και τους νόμους, θα μεριμνά για την πιστή τους τήρηση… θα προστατεύει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των Ελλήνων…» (άρθρο 33 του Συντάγματος). Σε ποιες ενέργειες προβαίνει όταν Σύνταγμα, νόμοι, δικαιώματα, ελευθερίες των πολιτών παραβιάζονται, όπως στις περιπτώσεις των υποκλοπών και των Τεμπών; Ως μια απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα μπορεί να εκληφθεί η άποψη του καθηγητή του Δημοσίου Δικαίου της Νομικής Αθηνών Σπύρου Βλαχόπουλου: «Σε προφανείς παραβιάσεις ατομικών δικαιωμάτων θα μπορούσε να λειτουργήσει θετικά ένας προεδρικός λόγος που θα τόνιζε εμφατικά την αξία των δικαιωμάτων για τη δημοκρατία» (Καθημερινή 9/2/2025).
Τέλος σύμφωνα με το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος (120 παρ. 2) «ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση των Ελλήνων». Ερμηνεύοντας την εν λόγω διάταξη θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπάρχει ένα ηθικό όριο, μια πολιτική επιταγή πέραν της οποίας κανείς δεν θα μπορούσε να πατήσει χωρίς ηθική και κοινωνική καταδίκη. Οι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που κατεβήκαμε – και θα ξανακατεβούμε – στις πλατείες των πόλεων απαιτώντας αλήθεια, δικαιοσύνη, κάθαρση για το έγκλημα των Τεμπών, θέσαμε με την παρουσία μας το δικό μας όριο… Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας;
Μελετώντας τα βιώματα, τη συμπεριφορά, τη νοοτροπία, τη φιλοσοφία ζωής, την πολιτική φιλοσοφία, τι μπορούμε να περιμένουμε από το νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Μπορεί αυτός να λειτουργήσει ως σύμβολο της ενότητας του έθνους; Πιο συγκεκριμένα: έχει τη δυνατότητα ένας άνθρωπος που ανδρώθηκε βιωματικά και πολιτικά μέσα στη θαλπωρή που του εξασφάλισαν ισχυρά κέντρα και άνθρωποι της εξουσίας της συντηρητικής παράταξης, να κοιτάξει και στην «άλλη πλευρά του λόφου»; Εμείς καλοπροαίρετα ας ευχηθούμε σ’ αυτό το τελευταίο στάδιο του πολιτικού βίου του, για το καλό της χώρας, αλλά και το δικό του, να κάνει την υπέρβαση…
