Γράφει η Πέγκη Φαράντου: Διδάκτωρ Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών – Συγγραφέας – Ζωγράφος.
www.pegifarandos.gr
Ενας υπέροχος ήλιος φώτιζε από το πρωί την πόλη. Τα σύννεφα ήταν ψηλά στον ουρανό και η ατμόσφαιρα ιδιαίτερα καθαρή. Παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Αθήνα, παραμένει μια πανέμορφη πρωτεύουσα…
Κάποιες μέρες, όπως αυτή, σε καλούν να δεις ξανά κάποια από τα χαρακτηριστικά της. Μέρες που η ατμόσφαιρα είναι καθαρή, μπορεί κανείς να δει τη θάλασσα ακόμη και από τα βόρεια προάστια. Από το Ηράκλειο και το Μαρούσι μπορεί κανείς να δει τα πλοία που έρχονται στο λιμάνι καθώς και το νησί της Σαλαμίνας. Μια θάλασσα που αγκαλιάζει την πρωτεύουσα. Μπορεί να δει την ιδιαίτερη χλωρίδα και πανίδα που επιμένει να επιβιώνει. Δέντρα ετών, σε κάποια σημεία των δρόμων, τραυματισμένα από τη στάθμευση των αυτοκίνητων, να παραμένουν εκεί και να ανθίζουν. Μικρά λουλούδια να βγαίνουν ανάμεσα από τις πλάκες των πεζοδρομίων. Πουλιά να πετούν παρακάμπτοντας πολυκατοικίες και κατασκευές. Αυτός ο ήλιος φωτίζει έναν κόσμο που επιμένει να υπάρχει, ανεξάρτητα από το τι γίνεται γύρω του.
Το μεγάλο αμφιθέατρο της Θεολογικής Σχολής είχε γεμίσει από νωρίς με φοιτητές, ιερείς και φιλοξενούμενους ακροατές. Άδεια καθίσματα δεν υπήρχαν, πολλοί φοιτητές είχαν καθίσει ακόμη και στις σκάλες. Το μάθημα που θα ακολουθούσε είχε ιδιαίτερη βαρύτητα, τόσο για την εξεταστική που θα ακολουθούσε όσο και για τον ίδιο τον καθηγητή που είχε μεγάλη αναγνώριση, σε όλον τον πανεπιστημιακό χώρο. Υπήρχε όμως και κάτι άλλο που έκανε τους φοιτητές να συγκεντρώνονται από νωρίς στο μεγάλο αμφιθέατρο. Αυτό ήταν η συγκεκριμένη χρονική στιγμή που θα γινόταν η συγκεκριμένη ομιλία. Τον τελευταίο καιρό, η επιστημονική κοινότητα αλλά και ολόκληρη η κοινωνία είχε ένα θέμα συζήτησης, τα ομόφυλα ζευγάρια, τον γάμο αυτών και την υιοθεσία τέκνων. Όλη αυτή η συζήτηση στην κοινωνία δεν είχε προκύψει φυσικά ή από το ίδιο το ενδιαφέρον των ανθρώπων, αλλά από την ίδια την κυβέρνηση που έθεσε το ζήτημα στη βουλή με διάφορους τρόπους.
Το αμφιθέατρο είχε γεμίσει ασφυκτικά από φοιτητές, επικρατούσε ησυχία. Όταν οι δείκτες του ρολογιού έδειξαν εννέα παρά πέντε, ακούστηκαν βήματα στον μεγάλο διάδρομο της Θεολογικής Σχολής. Ο καθηγητής εμφανίστηκε στην πόρτα και πριν ακόμη φτάσει στο πόντιουμ, χαιρέτησε όλους με ένα θερμό χαμόγελο. Οι φοιτητές είχαν βγάλει, εδώ και ώρα, τα τετράδια και κρατούσαν στυλό. Όλοι περίμεναν να ακούσουν. Ο καθηγητής ακούμπησε στην έδρα την φθαρμένη δερμάτινη τσάντα του, έβγαλε από αυτή σημειώσεις και βιβλία και άρχισε να μιλάει.
«Καθώς ερχόμουν στη Θεολογική Σχολή σήμερα, διασχίζοντας την Πατησίων με ταξί, συνάντησα πολλή κίνηση στον δρόμο. Ο κόσμος κινούνταν βιαστικά, με έναν διάχυτο εκνευρισμό, οι περισσότεροι μιλούσαν στα τηλέφωνά τους και άλλοι έγραφαν σε αυτά, χωρίς να προσέχουν τίποτα άλλο. Ο ταξιτζής είχε όρεξη για κουβέντα, χωρίς να έχουμε συστηθεί μονολογούσε: “Είναι πράγματα τώρα αυτά να παντρεύονται δύο άντρες ή δύο γυναίκες και να θέλουν και παιδί; Πού θα πάει αυτός ο κόσμος”; Πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη σκέψη του είχε ανάψει το πράσινο φανάρι και συνέχισε την οδήγηση. Την ίδια στιγμή ένας λαμπερός ήλιος φώτιζε την Ακρόπολη και την έκανε να ξεχωρίζει μέσα στην πολύβουη πόλη».
Το ακροατήριο άκουγε σαστισμένο. Ο καθηγητής συνέχισε να μιλάει χαμογελώντας, «σήμερα λοιπόν το θέμα μας θα είναι διαφορετικό», είπε, στο αμφιθέατρο δεν ακουγόταν ο παραμικρός ήχος.
«Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από διαρκή αλλαγή. Όλα αλλάζουν, ο τρόπος με τον οποίο σχετίζονται οι άνθρωποι, ο σκοπός που σχετίζονται, ο τρόπος που σχετίζονται, ο τρόπος που επικοινωνούν, το λεξιλόγιο με το οποίο επικοινωνούν και η σημασία πολλών λέξεων. Ο λόγος αλλάζει με την προσθήκη νέων λέξεων και εννοιών. Στο λεξιλόγιο εμφανίζονται νέοι όροι, συνήθως ως δάνειο από την αγγλική γλώσσα. Έτσι ακούμε τους όρους, Gay, Drag, Lesbian, Bisexual, Transgenter, Trans, Queer Questioning, Intersex. Οι όροι αυτοί, μαζί με πολλούς άλλους, προσδιορίζουν ένα νευρύτερο σεξουαλικό προσανατολισμό ανθρώπων που θέλουν να βγουν από αυτό των δύο φύλων. Δεν δέχονται την ύπαρξη δύο μόνο φύλων αλλά προσθέτουν σε αυτά δεκάδες εκδοχές φύλου. Αυτό ονομάζεται πια δυσφορία φύλου. Νέες λέξεις εμφανίζονται στο λεξιλόγιο για να περιγράψουν νέες καταστάσεις, έτσι ακούμε τη λέξη ομοφοβία, τη λέξη τεκνοθεσία, τη λέξη ονοματοθεσία, τις λέξεις γονέας ένα και γονέας δύο.
Μαζί με τις νέες λέξεις, που προστέθηκαν στο λεξιλόγιο των ανθρώπων, αναζητούνται και νέες θέσεις στην ίδια την κοινωνία για τις έννοιες που φέρουν οι λέξεις αυτές. Έτσι για παράδειγμα μαζί με τον όρο Gay και Lesbian, με τον οποίο ορίζονται δύο άνθρωποι του ίδιου φύλου που έλκονται και σεξουαλικά από αυτό συνάπτοντας σεξουαλική σχέση, διεκδικούνται δικαιώματα ετερόφυλων ζευγαριών όπως είναι η τέλεση γάμων. Τα δικαιώματα αυτά ανεξάρτητα από τις όποιες θέσεις της κοινωνίας έχουν αποκτηθεί εδώ και χρόνια, σε πολλές χώρες, στο ευρύτερο πλαίσιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η κοινωνία έχει εξοικειωθεί με τη σχέση ομόφυλων ζευγαριών, ανεξάρτητα από τις όποιες θέσεις υπάρχουν.
Αυτό που δημιούργησε κλυδωνισμούς δεν είναι η σχέση ομόφυλων ζευγαριών αλλά η τεκνοθεσία που αυτά τα ζευγάρια διεκδικούν (τεκνοθεσία παιδιών, άλλη μια νέα λέξη που χρησιμοποιήθηκε αντί της υιοθεσίας). Τα ομόφυλα ζευγάρια διεκδικούν πλέον δικαιώματα γονέα δια μέσω της παρένθετης μητρότητας (νέα λέξη). Η διεκδίκηση αυτών των δικαιωμάτων, δια μέσω της θεσμοθέτησης νόμων έχει προκαλέσει μεγάλους κλυδωνισμούς, οι οποίοι με τη σειρά τους έχουν προκαλέσει αντιδράσεις. Πολλοί είναι αυτοί που έχουν αντιδράσει, έχουν εκφράσει αντίρρηση και προβληματισμό σε μια νομοθέτηση που προσπαθεί με τρόπο βίαιο να αλλάξει τη δομή ολόκληρης της κοινωνίας. Να αλλάξει την κοινωνία και το μέλλον αυτής μέσω των επόμενων γενεών, των παιδιών, να αλλάξει την έννοια της οικογένειας. Αλλαγές που έρχονται σε αντίθεση με την ορθόδοξη χριστιανική πίστη των Ελλήνων, την ιστορία της και τις παραδόσεις των Ελλήνων. Μια τέτοια νομοθέτηση μοιάζει με ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια μιας κοινωνίας».
Είναι κάποιες φορές που η ίδια η ζωή σε καλεί να πάρεις αποφάσεις, να αναλάβεις ευθύνες, να εκφέρεις λόγο, να μιλήσεις, να πεις αυτό που είπε ο Καζαντζάκης, «Να αγαπάς την ευθύνη να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω!».
Ο καθηγητής δάκρυσε, μάζεψε τα βιβλία του και είπε, «το μάθημα τελείωσε, τώρα είναι η σειρά σας να πάρετε τη σκυτάλη» και αποχώρησε…
