Γράφει η Ελένη Κονιαρέλλη – Σιακή
-Τι νέα σήμερα;
-Τίποτα… Τα ίδια. Περιμένουμε να βραδιάσει και κάνουμε όνειρα σιωπής. Πόσα άραγε ήταν τα νέα κρούσματα του κορωνοϊού το εικοσιτετράωρο που πέρασε; Τι ηλικία είχαν αυτοί που έφυγαν από τη ζωή; Πόσοι είναι οι διασωληνωμένοι; Πόσοι βρίσκονται εκτός Μ.Ε.Θ, γιατί δεν υπάρχει κρεβάτι στην Εντατική, τη στιγμή που η αναπνοή τους αγκομαχώντας λιγοστεύει; Τα ίδια και τα ίδια, και οι ημέρες περνούν με την αγωνία του κόσμου να πλανιέται ανάμεσα στην άγνοια και στην πλάνη. Η χαρά της επικοινωνίας που κάποτε γέμιζε τον χρόνο μας, τώρα έγινε κοινωνική διαμαρτυρία σε έναν άνισο αγώνα με την αρρώστια, που δεν αφήνει περιθώρια, ούτε έλεος στην καταπιεστική της πορεία. Η ευάλωτη ανθρώπινη υπόσταση έχει χάσει την αδούλωτη σκέψη της, και πορεύεται στην άγνωστη πλευρά κάποιου ανεξερεύνητου χώρου. Κανείς δεν γνωρίζει τις απαντήσεις σε έναν πολυσέλιδο κατάλογο προβληματισμών και ερωτημάτων που κάθε ημέρα μεγαλώνει, καθώς νέες ιατρικές διαπιστώσεις των λοιμωξιολόγων έρχονται να προστεθούν σ΄αυτές που ήδη υπάρχουν, και ακόμααν και έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια συνεχίζουν να παραμένουν αναπάντητες και ανεξήγητες για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Έτσι, η άγνοια καταπίνει την πρόνοια και ο φόβος πολλαπλασιάζει την μοναξιά και το πόνο των ανθρώπων, γιατί ξαναγεννιέται, τρέφεται και μεγαλώνει.
-Τι νέα σήμερα;
-Τίποτα, τα ίδια. Τόσα νέα κρούσματα… τόσοι διασωληνωνοι… τόσοι νεκροί…
Όμως όχι. Μήπως είναι καιρός να εμποδίσουμε τον κορωνοϊό στην καταστροφική πορεία του και ν΄ανοίξουμε στη ζωή μικρές χαραμάδες, ώστε μία σπίθα φως να φωτίσει τον νου, για να σκεφτεί και κάτι άλλο εκτός από την πανδημία του κορωνοϊού; Βέβαια, κάποιος θα πει ότι αυτό είναι δύσκολο και ουσιαστικά ανέφικτο. Πώς να σκεφτεί κάτι άλλο και να χαμογελάσει ο άνθρωπος όταν βιώνει δίπλα του τόση θλίψη και δυστυχία; Τα περιθώρια είναι στενά και σκοτεινά και τον πνίγουν.
Τις τελευταίες ημέρες δυσκολεύομαι να καταλάβω τις βαθύτερες πτυχές των γεγονότων. Αφουγκράζομαι αμήχανη το στυγνό σήμερα που μας παρασύρει μαζί του γοργά και με καταλυτικές διαθέσεις. Όμως ξεχώρισααπό τα πολλά παράξενα που συμβαίνουν γύρω μας κάποια επιτυχημένα που είδα και άκουσα, με σκοπό ν΄ακολουθήσω τη συμβουλή του σοφού Αριστοτέλη, που μας θυμίζει ότι: «Η ημέρα που δεν γελάσαμε, είναι μία χαμένη ημέρα!» Έτσι τα μεταφέρω παρακάτω με τη δική μου φωνή, μήπως καταφέρω να πετύχω ένα χαμόγελο που θα φωτίσει λίγο και θα ανοίξει με κάτι άλλο διαφορετικό από τον κορωνοϊό αλλά μέσα στον κωρονοϊότην κλειστή αυλαία της καθημερινότητας. Έτσι:
Άκουσα μια μητέρα να λέει ταραγμένη: «Πήγα να πάρω το παιδί μου από το σχολείο και μόλις του έβγαλα τη μάσκα, είδα, ότι είχα πάρει… λάθος παιδί!»
Είδα ότι οι μάσκες έχουν διακωμωδηθεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Βλέπουμε μάσκες με σχήμα αλεξίπτωτου, μάσκες με κεραίες, άλλες λουλουδιασμένες, άλλες να καλύπτουν όλο το πρόσωπο (εκτός από τα μάτια), μάσκες που έχουν σχέδιο ένα μεγάλο στόμα που γελά, και τελικά οι μάσκες του κορωνοϊού έχουν γίνει πιο γνωστές και διάσημες και από τη μάσκα του Ζορό. Είδα, σε διαδήλωση αρνητών του εμβολιασμού μία γυναίκα στην Πλατεία Συντάγματος, να ποδοπατεί και να καίει φωνάζοντας πολλές μάσκες. Είδα, μέσα σε λεωφορείο έναν ηλικιωμένο κύριο να επιτίθεται και να σπρώχνει έναν νεαρό άντρα που είχε κατεβάσει τη μάσκα του χαμηλά και τελικά να τον βγάζει τραβώντας έξω από το αυτοκίνητο στην επόμενη στάση. Είδα, άλλον αρνητή της μάσκας, πατέρα μαθητή, να επιτίθεται και να δέρνει τον εκπαιδευτικό του σχολείου, που απαγόρευσε το παιδί να μπει στην τάξη χωρίς μάσκα. Άκουσα τη συνομιλία μιας κυρίας στο τηλέφωνο να λέει: «Δεν σε ακούω καθόλου…περίμενε… και κατεβάζοντας τη μάσκα της στον λαιμό, πρόσθεσε: Εν τάξει… τώρα σε ακούω πολύ καλά!» Δηλαδή, η γυναίκα δεν άκουγε επειδή φορούσε μάσκα;Έμαθα, ότι αρκετοί γονείς δεν στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, από φόβο ότι μπορεί να κολλήσουν κορωνοϊό. Αυτό συμβαίνει αρκετούς μήνες, και σε πολλές οικογένειες. Γράφτηκε ότι πρόκειται για 34 οικογένειες, χωρίς να είναι γνωστό και για πόσες ακόμα, δεδομένου ότι δε διώκονται από κανέναν, ούτε τιμωρούνται με κάποιο πρόστιμο, αν και παραβαίνουν τον Νόμο που προβλέπει την υποχρεωτικότητα σπουδών μέχρι και το Γυμνάσιο. Αυτό συμβαίνει γιατί ο Νόμος που ίσχυε καταργήθηκε και τώρα το αρμόδιο Υπουργείο ετοιμάζει για το θέμα αυτό νέα Νομοθεσία. Άκουσα ότι σε ένα μεγάλο Σούπερ-Μάρκετ της Περιφέρειας, ένας πελάτης που ψώνιζε, διέκρινε ανάμεσα στον κόσμο έναν γνωστό του για τον οποίο ήξερε με σιγουριά ότι νοσούσε με κορωνοϊό, και θα έπρεπε να βρίσκεται στο σπίτι του σε καραντίνα όπως ορίζει ο νόμος. Όμως αυτός ο άνθρωποςαδιαφορώντας για το κακό που θα μπορούσε να προκαλέσει στους άλλους μεταδίδοντας σε πολλούς τον φονικό ιό, κυκλοφορούσε ατάραχος και συγχρωτιζόταν με τον κόσμο που ψώνιζε. Ο πελάτης που τον αναγνώρισε ενημέρωσε με προσοχή τον Διευθυντή, και εκείνος έκανε αμέσως από τα μεγάφωνα, την εξής ανακοίνωση: «Παρακαλώ, ο κύριος που νοσεί με κορωνοϊό και βρίσκεται ανάμεσα στους πελάτες, να αποχωρήσει τώρα αθόρυβα, από την πίσω πόρτα του Σούπερ Μάρκετ.» Και το αποτέλεσμα της ανακοίνωσης, είναι απίστευτο, όπως ακριβώς το είπε ο Διευθυντής: «Είδα έκπληκτος 7 ανθρώπους να βγαίνουν τάχα αδιάφοροιαπό την πίσω πόρτα του ΣούπερΜάρκετ, και να απομακρύνονται αμίλητοι…»Τέλος, είναι ανατριχιαστικό και θλιβερό αυτό που ακούστηκε από κάποιο κανάλι στο Δελτίο Ειδήσεων (16/11) από τη δημοσιογράφο που ενημέρωνε τους τηλεθεατές, για τα κρούσματα, τους διασωληνωμένους, και τους νεκρούς, του κορωνοϊού. Είπε: «… ΕΥΤΥΧΩΣ, ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ ΕΙΧΑΜΕ ΑΡΚΕΤΟΥΣ ΘΑΝΑΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ, ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΑΔΕΙΑΣΑΝ ΠΟΛΛΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΑΛΛΟΙ…»
Είναι κάποιες ώρες, που και το μολύβι ακόμα δυσκολεύεται να γράψει τόσο σκληρές φράσεις που μαστιγώνουν το μυαλό, όπως είναι και η παραπάνω: «… Ευτυχώς που πέθαναν αρκετοί άνθρωποι…» Εδώ, η γνωστή πρόταση: «Ο θάνατός σου, η ζωή μου…» ακούγεται σαν κεραυνός που καίει και σκοτώνει.
-Τι νέα σήμερα;
-Τίποτα. Τα ίδια με χτες…
Πολλοί άνθρωποι θρηνούν.
Αρκετοί σιωπούν.
Ελάχιστοι χαμογελούν με φόβο.
