Γράφει ο Γεώργιος Γενετζάκης, φιλόλογος στο Χαλάνδρι
Με αφορμή την πρόσφατη εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας και το αρνητικό κλίμα που τη συνόδευσε, θα ήθελα να αποτυπώσω κάποιες σκέψεις. Καταρχάς, και οι τέσσερις προταθέντες από τα κόμματα για την Προεδρία είναι εξαίρετες προσωπικότητες, ο καθένας στον τομέα του, με υψηλό πολιτικό ανάστημα, σημαντική προσφορά στα κοινά και κυρίως άνθρωποι με ήθος (η χώρα μας διαθέτει αρκετές ανάλογες προσωπικότητες!).
Καλό θα ήταν βεβαίως να εκδηλωνόταν συναίνεση μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων και να προβάλλονταν ένας μόνο υποψήφιος. Εφόσον όμως τα κόμματα έχουν κάθε δικαίωμα να προτείνουν τον δικό τους υποψήφιο, η λύση δίνεται μέσω της ψηφοφορίας. Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα και τα προβλήματα επιλύονται με βάση την προβλεπόμενη νομοθεσία (άρθρο 32, παράγραφος 4 του Συντάγματος).
Αναμφισβήτητα, μπορεί κάποτε η πλειοψηφία να κάνει λάθος, όμως δεν υπάρχει άλλος ασφαλέστερος τρόπος αγαστής και επωφελούς κοινωνικής συνύπαρξης. Οι κοινωνίες προοδεύουν με τις αποφάσεις της πλειοψηφίας, ενώ οι μειοψηφίες συμβιβάζονται στην ετυμηγορία της πρώτης, χωρίς ωστόσο να παραιτούνται του δικαιώματος της υποστήριξης των θέσεών τους και της προσπάθειάς τους να μεταστρέψουν την Κοινή Γνώμη υπέρ των απόψεών τους.
Ατυχώς, παρακολουθήσαμε μία έντονη αντιπαράθεση των πολιτικών στη διάρκεια των διεργασιών ανάδειξης του νέου Προέδρου, γεγονός που παρέπεμπε σε άλλες εποχές πολιτικής αμετροέπειας. Εκτοξεύτηκαν κατηγορίες για το πρόσωπο του κ. Τασούλα, που εξ αρχής φαινόταν ότι θα ήταν ο επικρατέστερος λόγω του συσχετισμού δυνάμεων των κομμάτων στη Βουλή, και σημειώθηκαν –παντελώς αδικαιολόγητα- αρνητικά συμβάντα στη διάρκεια της ψηφοφορίας. Λησμονούμε δε ότι ο εκάστοτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκπροσωπεί τη χώρα μας διεθνώς και αποτελεί καταλυτικό σημείο ενότητας του κράτους και των πολιτών. Άλλωστε δεν είναι τυχαίος ο χαρακτηρισμός του ως «πρώτου πολίτη».
Αντιθέτως, το κλίμα της ανάδειξης του Προέδρου θα ήταν εποικοδομητικό, εάν τα κόμματα, αντί της λεκτικής οξύτητας, προέβαλλαν τις αρετές των υποψηφίων τους, γεγονός που θα πληροφορούσε κυρίως τους νεότερους για τις πολιτικές δραστηριότητες του καθενός και θα δίδασκε από την πολιτική τους διαδρομή. Π.χ. η τεράστια αντίδραση των εργαζομένων (1997) με καθολική Πανελλαδική απεργία στις προτάσεις της Επιτροπής «Σπράου» για το ασφαλιστικό επί υπουργίας του συνυποψήφιου για την Προεδρία, κ. Γιαννίτση –που δυστυχώς έκαμψαν την Κυβέρνηση Σημίτη και το θέμα επανήλθε δριμύτερο στη διάρκεια της χρεοκοπίας-, αποτελεί μάθημα πολιτικής αγωγής για τη δύναμη παραπληροφόρησης του λαϊκίζοντος αντιπολιτευτικού λόγου καθώς και τις συνέπειες από την αδυναμία ανάληψης πολιτικού κόστους της εκάστοτε κυβέρνησης.
Με την αρνητική ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε, αναρωτιέται κανείς ποια πρότυπα πολιτικής ευπρέπειας προβάλλουν οι εκπρόσωποι του λαού μας κυρίως στη νέα γενιά. Σε ποια συμπεράσματα καταλήγουν οι νέοι μας βλέποντας όλες αυτές τις άγονες αντιπαραθέσεις; Δεν είναι αναμενόμενο αρκετοί νέοι να δικαιολογούν εύκολα στη συνείδησή τους τη γενίκευση περί «αναξιοπιστίας» του συνόλου του πολιτικού κόσμου και συνακόλουθα την αποχή τους από τα πολιτικά δρώμενα;
Ο λόγος του πολιτικού δεν είναι απλώς επικοινωνιακός στη Βουλή, είναι και παραδειγματικός προς τους πολίτες. Σε ψηφιακό άρθρο μας, στις 6/3/2024, με τίτλο: «Αναζητώντας το ρόλο της αντιπολίτευσης», παρουσιάσαμε αναλυτικότερα τον ρόλο και την ευθύνη του κάθε αντιπολιτευόμενου πολιτικού. Ας θυμηθούμε την ματαίωση της στρατιωτικής παρέλασης στις 28/10/2011 στη Θεσσαλονίκη και τα όσα αρνητικά συνέβησαν εκεί, για να κατανοήσουμε την ισχύ των πολιτικών κομμάτων στην διαμόρφωση της πολιτικής μας συνείδησης και συνακόλουθα της συμπεριφοράς μας.
Τα λόγια του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας στην αντιφώνησή του στον Πρόεδρο της Βουλής, κατά την ανακοίνωση του εκλογικού αποτελέσματος, είναι εν προκειμένω αποκαλυπτικά: «Η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός έχουν εύλογες αξιώσεις από τους πολιτικούς τους εκπροσώπους. […] Η απόδοση των πολιτικών προσπαθειών εξαρτάται όχι μόνο από το σωστό προγραμματισμό ή τις εποικοδομητικές προτάσεις. Εξαρτάται και από το πλαίσιο, την πολιτική ατμόσφαιρα μέσα στα οποία διεξάγονται οι πολιτικές διεργασίες».
