Πάνω στο, κατά βάσιν, σωστό Editorial του κ. Γ. Μπεθάνη στο φύλλο της «Αµαρυσίας» της 24-1-2026: Οι περισσότεροι Δήµοι, που η εφηµερίδα σας καλύπτει, βρίσκονται στις υπώρειες/(τους πρόποδες) του Πεντελικού όρους. ∆υό τρεις, του άλλου «µυθικού» βουνού της Αττικής – του Υµηττού, όπως, ο Παπάγου-Χολαργού, η Αγία Παρασκευή.
Από τα τρία βουνά που περικλείουν το λεκανοπέδιο των Αθηνών (Πάρνηθα, Πεντέλη, Υµηττός), ο Υµηττός ήταν, ανέκαθεν, άδεντρος. Γι’ αυτό και αναπτύσσονταν εκεί διάφορα θαµνοειδή και χαµηλά βότανα, µε προέχον το θυµάρι. Το θυµάρι, στην άνθησή του, δίνει ένα απαλό «µενεξεδί» χρώµα. Ο µενεξές που ανθίζει αυτήν την εποχή (Γενάρη – Φλεβάρη) λέγεται ελληνικά «ίον».
Με το σούρουπο, λοιπόν, που ο ήλιος πλαγιάζει ∆υτικά και οι αχτίνες του πέφτανε -και πέφτουν- στη γυµνή πλαγιά του Υµηττού, αντανακλούσαν -κι αντανακλούν- το «ιώδες» χρώµα του µενεξέ. Από εκεί ονοµαζόταν η Αθήνα «Ιοστεφές Άστυ», δηλ. η «Μενεξεδένια Πόλη». Όταν βρέχει, ένα τµήµα της βροχής απορροφάται από τη γη και από τη βλάστηση. Το πλεόνασµα της βροχής, ρέει, κατά τον φυσικό νόµο της βαρύτητας (Τί πήγε και πιστοποίησε κι αυτός ο Newton (Νεύτωνας)!)
Στις περιπτώσεις των ιδιαίτερα µεγάλων βροχοπτώσεων, οφείλει ο σώφρων/εχέφρων (homo sapiens) άνθρωπος να µεσολαβήσει και να οχυρώσει την κοινωνία του, δηλαδή, τον εαυτόν του. Επειδή και η Κηφισιά αναπτύχθηκε στα «πόδια» της Πεντέλης, ένας παλιός, νουνεχής και πολιτικός µηχανικός Κηφισιώτης -µε δικά του λεφτά(!)- δηµιούργησε, προπολεµικά τρία αναχώµατα/σειρά ορυγµάτων, για να συγκρατούνται τα νερά, σε περίπτωση µεγάλης νεροποντής και να µη δηµιουργούν καταστροφικά προβλήµατα.
Αυτός ο άνθρωπος λεγόταν Ιωάννης Βαρουξάκης. Οι, τότε µεταπολεµικοί, Κηφισιώτες τον τίµησαν µε την επιλογή του ως δηµάρχου το 1950-1954. (Στην οδό Μυρσίνης, στην Κηφισιά, µπορεί να θαυµάσει κανείς 3-4 σπίτια, που έχει κατασκευάσει ο Βαρουξάκης, µε λευκό τούβλο του ∆ηλαβέρη, απ’ το Μαρούσι – µελλοντικώς «Casino» Λασκαρίδη. Αγγλικού τύπου κατασκευές).
Η τρίτη σειρά των αναχωµάτων/ορυγµάτων ξεκινά απ’ την οδό ∆. Γούναρη, περνά (υπογείως) διαγώνια τα οικόπεδα πρώην Κουµάνταρου, βγαίνει στην οδό Αύρας και φτάνει µέχρι την οδό Φιλαδελφέως. Μέσα σ’ αυτά τα υπόγεια τούνελ παίζαµε όταν ήµασταν µικροί.
Συµπέρασµα: Τρόποι ανάσχεσης, ακόµα και της πληµµύρας, υπάρχουν. Απαιτούνται χρήµατα, µυαλό, προγραµµατισµός και σωστή επιλογή «αρχόντων» από τον λαό. Τα υπόλοιπα, είναι µόνο για καφενειακή συζήτηση.
Αφού µας αποκαλούν «ποίµνιο», οφείλουµε, εκάστοτε, να ενεργούµε (ψηφίζουµε) ωσάν πρόβατα. Μπε! Μπε!
Λεωνίδας Μαγκλής
