Γράφει η Αδαμαντία Τριάρχη Μακρυγιάννη
Φιλόλογος
ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟN ΓΙΑΤΡΟ ΖΟΥΛΙΕΝ ΓΚΡΙΒΕΛ
Ξαφνικά, ακούστηκε ένας στεναγμός ανακούφισης. Σαν να βγήκε ο ήλιος από τη σελίδα της εφημερίδας και να έδιωξε τα μαύρα σύννεφα της καθημερινής ειδησεογραφίας.
Όχι, δεν πρόκειται για υπερβολή. Είναι μια πράξη υψηλής τιμής η πρόσφατη απονομή της ελληνικής ιθαγένειας στον Ελβετό οδοντογιατρό Ζουλιέν Γκριβέλ. Πράξη επιβεβλημένη, που άργησε πολύ να γίνει πραγματικότητα. Γιατί αυτός ο άνθρωπος – επιστήμων, από το 1972 μέχρι το 1998 κάθε χρόνο ερχόταν στην Αθήνα, από τέσσερις μέχρι έξι εβδομάδες, και προσέφερε τα άγια χέρια του στους χανσενικούς ασθενείς του Νοσοκομείου Λοιμωδών Νόσων Αγίας Βαρβάρας.
Πρώτα κοίταζε τον άνθρωπο και στη συνέχεια προσπαθούσε να τον βοηθήσει, με κάθε τρόπο οδοντιατρικής περίθαλψης. Δεν τον τρόμαζε η καταραμένη αρρώστια, δεν έχανε την υπομονή του, δεν εγκατέλειπε την προσπάθεια. Σήμερα είναι 83 ετών.
Όταν άνοιγε η πόρτα του θαλάμου νοσηλείας και εμφανιζόταν ο γιατρός, πώς να περιγραφεί η χαρά των ασθενών του; Από το δάκρυ τους αναδυόταν ένα φως, έχει πει ο Ζουλιέν Γκριβέλ. Και με τη σειρά του θαυμάζει τους άτυχους ανθρώπους, που μέσα στη φθορά βρίσκουν δυνάμεις, για να ζουν κάποιες χαρές, περίπου όμοιες με εκείνες των καθημερινών ανθρώπων.
«Ανείπωτη τιμή για μένα» δήλωσε ο γιατρός για την απονομή. Ανείπωτη χαρά έδωσε και σε μας η φωτεινή είδηση, σε εμάς τους εξουθενωμένους -από την αθλιότητα του καιρού μας. Ποιοι σμίλεψαν- αυτόν τον επί γης άγγελο; Οι γονείς; Γεννήθηκε άνθρωπος της αγάπης χωρίς όρια; Δεν γνωρίζομε. Έχει δηλώσει ωστόσο, ότι κοντά στους ασθενείς του, καταδύθηκε στην ψυχή του και βρήκε την Ιθάκη του – ή τα ιδεατά Κύθηρα προσθέτουμε. Με την Κριστιάν, τη νοσοκόμα – σύντροφό του και στην Αθήνα, τέλεσαν τον γάμο τους στην Αγία Βαρβάρα. Και γελώντας συμπλήρωσε, ότι στο ελληνικό διαβατήριο θα ζητήσει να γραφεί ως τόπος γέννησής του το προάστιο της Αττικής.
Μακάρι να δούμε το βραβευμένο ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Σταύρου Ψυλλάκη, με τη μορφή του Ελβετού επιστήμονα. Και είναι πανέμορφος ο τίτλος: «Σμιλεμένες ψυχές»! Ο Ελβετός γιατρός ξαναγεννήθηκε στην Αγία Βαρβάρα έχοντας πλούτο τρυφερότητας. Την μοίραζε σε εκείνους, που τόσο άδικα την στερούνται.
Η προσφορά ψυχής σώζει
Τα άγια χέρια του γιατρού – αγγέλου δείχνουν μια πραγματικότητα. Παρά την αγριότητα του κόσμου, υπάρχει φως!! Εάν δεν υπήρχε, πώς να γραφεί τι έπρεπε να συμβεί…
Η κοινωνία μας ανέκαθεν βρίσκει στηρίγματα στους ανιδιοτελείς της αγάπης. Στους ωραίους της προσφοράς. Και τώρα είναι «Οι Γιατροί Του Κόσμου», ή οι «Γιατροί Χωρίς Σύνορα».
Και οι 400 ακτιβιστές από 39 χώρες, μεταξύ τους και 19 Έλληνες, που προσπάθησαν να προσεγγίσουν την καθημαγμένη Γάζα, για να δώσουν βοήθεια, αλλά, σε διεθνή ύδατα τους συνέλαβε το γενοκτονικό κράτος. Και φρόντισε να τους ταπεινώσει σε ένα απάνθρωπο video, με αποτέλεσμα να γράψει άλλη μια σελίδα αβάσταχτης προσβολής του ανθρώπου.
Η επιστήμη και οι ασθενείς κλίνουν το γόνυ στη θύμηση των γιατρών, που ζούσαν αναρίθμητες ώρες στα εργαστήρια της έρευνας, όπως ο Αλεξάντερ Φλέμιγκ και ο Γεώργιος Παπανικολάου και με τις ανακαλύψεις τους έσωσαν και σώζουν χιλιάδες ζωές. Ο Ζουλιέν Γκριβέλ, περίπου το 2011, είχε μιλήσει για τον Λεονίντ Ροσάλ, τον «Παιδίατρο του κόσμου».
Στα 75 χρόνια του έσπευδε όπου γης, για να σώσει παιδιά και ενήλικους από φυσικές καταστροφές ή πολέμους. Αναγορεύτηκε «Ήρωας της Ρωσίας». Ο Μπετόβεν με χαμένη την ακοή του, αγωνιζόταν να ακούσει τη μουσική της ψυχής του, για να ευεργετήσει την ανθρωπότητα με αθάνατα μουσικά έργα.
Αλλά, και εάν ο διπλανός μας χτυπά την πόρτα του μοναχικού άρρωστου γείτονα, θα είναι ένας απλός και συνάμα σπουδαίος άνθρωπος. Και εάν ο δάσκαλος ή η δασκάλα μπορούν να βοηθήσουν έναν ή μία έφηβο, για να μην έχουν το τραγικό και απαράδεκτο τέλος των μαθητριών της Ηλιούπολης, τότε θα αποτελούν μορφές συγκινητικές, που θα έχουν φέρει στον κόσμο ξανά τα παιδιά, μακριά από τη φονική απελπισία. Δυστυχώς όμως, προηγήθηκε των τελευταίων προτάσεων το υποθετικό ΕΑΝ, γιατί είναι δραματική η αδιαφορία για τον συνάνθρωπό μας – σε πολλές περιπτώσεις.
Σας ευχαριστούμε κύριε Γκριβέλ
Πόσο θα θέλαμε να σφίξουμε το ευλογημένο χέρι του οδοντογιατρού των χανσενικών ασθενών μας. Πόσο ωραίο θα ήταν να ακούσουμε από κοντά το λόγο του και μάλιστα, αφού έμαθε τέλεια τη γλώσσα μας. Του αξίζει η έκφραση της αγάπης. Προσέφερε επίσης κάτι το εξαιρετικό: με το ήθος του μας βοήθησε να μη χάνουμε την εκτίμησή μας για τον άνθρωπο…
Σημειώσεις
1) Ζουλιέν Γκριβέλ. Συνέντευξη στον Γιάννη Παπαδόπουλο, εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 21 Μαΐου 2026
2) Λιάκα Ζωή, Ζουλιέν Γκριβέλ. «Από τη Γενεύη στο νησί». Εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», 4-5 Ιουνίου 2011
3) Αγγελόπουλος Γιώργος. Λεονίντ Ροσάλ. Από τη στόφα των ηρώων. Εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», Φεβρουάριος 2011
