Η αποστολή μίας διαφημιστικής πινακίδας είναι να προβάλλει θετικά ένα προϊόν ή μια υπηρεσία σε όσο το δυνατόν ευρύτερο κοινό. Τι γίνεται, όμως, στην περίπτωση που την ίδια στιγμή η ίδια πινακίδα δυσφημεί έναν δήμο και μία ολόκληρη πόλη;
Το παραπάνω ερώτημα δεν είναι θεωρητικό, αλλά καταγράφει την πραγματικότητα που βιώνουμε χρόνια τώρα στο Μαρούσι. Μία πραγματικότητα που, δυστυχώς ή ευτυχώς, αρχίζει πλέον να καταλαμβάνει θέση στα πανελλαδικά ΜΜΕ. Μόλις το περασμένο Σαββατοκύριακο, ο ∆ήμος Αμαρουσίου έγινε κεντρικό θέμα στα δελτία ειδήσεων, όχι για κάποιο γεγονός που θα γέμιζε περηφάνεια τους δημότες του, αλλά για το μέγιστο θέμα του κυκλώματος των παράνομων υπαίθριων διαφημιστικών πινακίδων.
Σύμφωνα, λοιπόν, με το ρεπορτάζ, ο ∆ήμος εξακολουθεί να διατηρεί σε ισχύ το παράνομο συμφωνητικό με την εταιρεία Master, που είχε συνάψει η ∆ημοτική Επιχείρηση Επικοινωνίας της προηγούμενης διοίκησης στο τέλος της θητείας της. Κι όχι μόνο την κρατά σε ισχύ, αλλά εξακολουθεί να εισπράττει επιταγές από την εν λόγω εταιρεία, νομιμοποιώντας ουσιαστικά τη σχετική σύμβαση.
Ειδικότερα, από τη σύμβαση με τη Master, συνολικού ύψους 1.313.219,16 ευρώ, ο ∆ήμος Αμαρουσίου έχει εισπράξει προκαταβολή 100.000 ευρώ (με την υπογραφή, στις 20/12/2006) και άλλα 525.000 ευρώ σε 7 ισόποσες επιταγές των 75.000 ευρώ (30/6/2007, 31/10/2007, 31/12/2007, 28/2/2007, 30/4/2007, 31/7/2007 και 31/10/2007). Κι ενώ όλοι πιστεύαμε, σύμφωνα με τις επίμονες διαβεβαιώσεις του προέδρου της ∆ημοτικής Επιχείρησης Επικοινωνίας (∆ΕΕ∆Α) Αθανασίου Βελλή, τόσο στους δημοσιογράφους όσο και στο ∆ημοτικό Συμβούλιο, ότι οι επιταγές αυτές βρίσκονταν στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, η δε σύμβαση έχει πάρει τον δρόμο του εισαγγελέα, τελικώς αποδείχθηκε ότι αυτές βρίσκονται σε τραπεζικό λογαριασμό της ∆ΕΕ∆Α. Η δε σύμβαση καταγγέλθηκε μόλις πρόσφατα -και μετά τις αποκαλύψεις- σε έκτακτη συνεδρίαση του ∆.Σ. της ∆ημοτικής Επιχείρησης Επικοινωνίας.
Εν τω μεταξύ, ο ∆ήμος ξήλωνε κι εξακολουθεί να ξηλώνει διαφημιστικές πινακίδες της Master, οι οποίες ωστόσο επανέρχονται στη θέση τους σε λίγες ημέρες, αφού οι αρμόδιοι της εταιρείας επικαλούνται τη σύμβαση που έχουν υπογράψει και για την οποία πληρώνουν κανονικά μίσθωμα.
Θέατρο παραλόγου ή κάτι μας διαφεύγει; Ας πάρουμε τα γεγονότα με τη σειρά, για να δούμε πού καταλήγουμε.
Η δημοτική αρχή υποστηρίζει ότι νομίμως λαμβάνει τα ποσά του μισθώματος, ως συμψηφισμό των προστίμων προς την εταιρεία, αλλά και για την κατάληψη δημοτικού χώρου διαφήμισης από τη Master (σ.σ. παρανόμως, σύμφωνα με το ΣτΕ). Ταυτόχρονα, αποξηλώνει πινακίδες της εν λόγω εταιρείας, τις οποίες θεωρεί παράνομες. Με άλλα λόγια, και βγάζω τα πράγματα του «νοικάρη» μου στον δρόμο και εισπράττω κανονικά το μηνιαίο μίσθωμα που μου καταβάλλει. ∆υστυχώς, η έλλειψη νομικής κατάρτισης της στήλης δεν της επιτρέπει να συλλάβει τη συλλογιστική αυτή. Ελπίζουμε όσοι γνωμοδοτούν σχετικά και κυρίως όσοι βάζουν την υπογραφή τους κάτω από τις σχετικές συμβάσεις, έγγραφα κ.λπ., να διαθέτουν περισσότερες νομικές γνώσεις, να κατανοούν (και άρα να γνωρίζουν) τι πράττουν…
Ακόμη και να δεχθούμε, ωστόσο, ότι όλες οι παραπάνω ενέργειες έχουν και νομική και ηθική βάση, παραμένουν αναπάντητα ορισμένα ερωτηματικά.
Πρώτον, εφόσον εισπράτταμε τις επιταγές, γιατί ο πρόεδρος της ∆ημοτικής Επιχείρησης Επικοινωνίας δήλωνε ότι αυτές έχουν αποσταλεί στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων; Τον είχαν λάθος πληροφορήσει ή απλώς ψευδόταν; Και, εν τέλει, δεν γνωρίζει ποια χρήματα υπάρχουν -και από ποιες πηγές- στους λογαριασμούς της ∆ΕΕ∆Α;
∆εύτερον, από τον παραπάνω λογαριασμό λείπει ένα ποσό της τάξεως των 100.000 ευρώ (η προκαταβολή της σύμβασης), το οποίο προφανώς είχε εισπραχθεί από την προηγούμενη διοίκηση. Πού βρίσκονται αυτά τα χρήματα;
Τρίτον, ο δήμαρχος δήλωσε ότι η απάντησή του στον τέως δήμαρχο Παναγιώτη Τζανίκο, σχετικά με την ενημέρωση που του έκανε ο τελευταίος για τη σύμβαση, ήταν «να πράξει τα νόμιμα». Μα ποια νόμιμα; Ο ίδιος ο κ. Γ. Πατούλης κατηγορούσε την προηγούμενη διοίκηση ότι είχε ξεπουλήσει το Μαρούσι στα επιχειρηματικά συμφέροντα. Πώς εμπιστεύθηκε αυτή τη διοίκηση να υπογράφει συμβάσεις της τελευταίας στιγμής; Κι αν, τέλος πάντων δεν μπορούσε να την εμποδίσει, μήπως θα έπρεπε να ελέγξει-καταγγείλει αυτές τις συμβάσεις, ευθύς μόλις ανέλαβε τη δημοτική εξουσία;
Στο θέμα των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων στο Μαρούσι, ουδείς μπορεί να δηλώνει άγνοια ή παρανόηση. Τουλάχιστον τα δημοσιεύματα και οι αποκαλύψεις της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ για το ζήτημα είναι δεκάδες. Και τουλάχιστον όσοι ασχολούνται με τα κοινά, οφείλουν να είναι και ενημερωμένοι και υποψιασμένοι.
Ακόμη και τώρα, πάντως, είναι ευκαιρία για τη δημοτική αρχή του κ. Γιώργου Πατούλη να βάλει ένα οριστικό τέλος στο άναρχο επιχειρηματικό κύκλωμα που λυμαίνεται την πόλη. Το Μαρούσι, όπως σωστά ο ίδιος ο δήμαρχος έχει επισημάνει πολλές φορές, έχει αρκετά σοβαρά προβλήματα να ασχοληθεί. Ας τελειώσει, λοιπόν, με αυτά που η επίλυσή τους θα τύχει ευρείας κοινωνικής συναίνεσης και αποδοχής, για να μπορέσει να προχωρήσει στα πιο σύνθετα, που απαιτούν λεπτές ισορροπίες και συμβιβασμούς.
Όσοι θεωρούν ότι οι αναβολές, η μετάθεση των αποφάσεων και οι ολιγωρίες θα μπορέσουν να διαιωνίσουν αυτή την εθνική ντροπή των δρόμων, μάλλον αυταπατώνται. Αντιθέτως, όσο κυλά ο χρόνος και συντηρείται η παρανομία, τόσο θα δυσκολεύει ο ύπνος ορισμένων που μετέχουν -ακουσίως ή εκουσίως- στην όλη υπόθεση.
Αυτό που δεν γίνεται άμεσα αντιληπτό στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι οι πινακίδες δεν εκθέτουν μόνο τα προϊόντα και τις υπηρεσίες ορισμένων επιχειρήσεων, αλλά κάποιες φορές εκθέτουν και πρόσωπα. Οι δε αποξηλώσεις, ενίοτε δεν περιορίζονται στα διαφημιστικά πλαίσια, αλλά επεκτείνονται σε αξιώματα και θέσεις. Και σε κάθε περίπτωση, το πολιτικό κεφάλαιο του καθενός είναι εξαιρετικά πολύτιμο για να ξοδεύεται σε υποθέσεις που μόνο μακροπρόθεσμα οφέλη δεν μπορούν να αποδώσουν για τους διαχειριστές τους…
Θάνος Σταθόπουλος






































































































