Κάποτε οι Έλληνες
Τελείωσαν και οι μεταμοντέρνοι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2008 μ.Χ. στο Πεκίνο. Αυτοί που κόστισαν στον κινεζικό λαό, όσο δεν είχαν στοιχίσει, οι μέχρι τώρα προηγούμενοι. Πακτωλός χρημάτων έρρευσε για να καταγραφεί από την Ιστορία, πως ήταν οι ακριβότεροι Ο.Α. από όλους τους άλλους. Για να αναβαθμιστεί το αίτημα: «Άρτος και θεάματα».
Για να γίνουν ευτυχείς, υπερήφανοι, χαρούμενοι, όσοι κέρδισαν ό,τι κέρδισαν. Όσο για την Ελλάδα, έγινε για άλλη μία φορά -ως είθισται τελευταίως- παγκοσμίως ρεζίλι. Όχι γιατί οι αθλητές της δεν επέστρεψαν με χρυσά, με πολλά αργυρά και χάλκινα μετάλλια, αλλά διότι αναδειχθήκαμε πρωταθλητές της ντόπας. Φάγαμε το κράξιμό μας αρμοδίως και αποδείξαμε περίτρανα πλέον, πως εκτός από λαμόγια, κομπιναδόροι, διεφθαρμένοι μέχρι τα μπούνια, είμαστε και ΗΛΙΘΙΟΙ!!! Χρησιμοποιώ τον πληθυντικό, διότι έτσι «γράψαμε» και σ' αυτήν την ιστορία. «Οι Έλληνες», η «Ελλάδα»… μάθαινε το σύμπαν. Κι αυτά που μάθαινε ο κόσμος όλος, η κυρία πολιτεία σαν παρθένος με οχτώ παιδιά, κατάπληκτη από το κακό του ξεπαρθενέματος, πιλάλησε να… πατάξει το «φαινόμενο» του ντόπινγκ, με αυστηρά μέτρα που «θα» πάρει. Πολλαπλώς ανάπηρη ως φαίνεται, ούτε άκουγε, ούτε έβλεπε, ούτε καταλάβαινε τι γινόταν τόσα χρόνια κι ας βούιζε ο τόπος για τη χρήση απαγορευμένων ουσιών από τους αθλητές, ακόμα και στα σχολεία. Ούτε το μοιραίο μηχανάκι που… σκόνταψε λίγο πριν την έναρξη των Ο.Α. της Αθήνας, με τον Κεντέρη και τη Θάνου επάνω του, υποψίασε κανέναν από δαύτους που τώρα θα λάβουν μέτρα, ελπίζω όχι για τα σκοντάφτοντα μηχανάκια…
Για δύο γεγονότα των τελευταίων τεσσάρων ετών είμαι βαθιά θυμωμένη. Το ένα είναι οι Ολυμπιακοί του 2004, διότι έβλεπα πως αντί να κερδίζει το Μαρούσι αυτά που ΕΠΡΕΠΕ, δυστυχώς έχανε, ακόμα κι από εκείνα που είχε. Ήρθε κι η ντροπή της ανατροπής του μηχανακίου κι έδεσε. Στην καρδιά μου τη Μαρουσιώτισσα και την Ελληνίδα, οι «Αγώνες» εκείνοι, είναι ένα καρφί που πονάει.
Το δεύτερο γεγονός, είναι οι φωτιές του 2007. Αυτές που κουμαντάριζε ο «στρατηγός άνεμος» και η τρομάρα στα μπατζάκια ανίκανων ανευθυνο-υπεύθυνων, οι οποίοι ελέω λαού, οδηγούν την Ελλάδα στον εξευτελισμό, σε όλους τους τομείς. Όσοι όμως «ρομαντικοί» υπάρχουμε ακόμα, ας τιμήσουμε με τη θύμησή μας, τους Έλληνες που κάποτε κυνηγούσαν τους ανέμους. Τους Μαρουσιώτες, όταν παράβγαιναν στο τρέξιμο με την θεά Άρτεμη στα δάση της Μαγκουφάνας, των Μελισσίων, του Παλιάγιαννη, της «Μεντέλης» κάτω στον κάμπο του Μαραθώνα, και τερμάτιζαν στους δρόμους του Μαρουσιού. Αυτούς που ο Σπύρος Λούης, καθαγίασε με τον ιδρώτα έντιμου και υπερήφανου Αγώνα Ζωής! Παραδείγματα ωραία για τα παιδιά, για τη νεολαία. Κατόπιν, ερχόταν η επιβράβευση για το «Ευ Αγωνίζεσθαι».
Ας μείνουμε στο κάποτε. Ας αναμειχθούμε με το πλήθος στην πλατεία Κασταλίας, όπου ο Χρήστος Γκούφας του Γ.Σ.Α. τερματίζει ύστερα από αγώνα δρόμου. Ας παρευρεθούμε στη σεμνή τελετή της επιβράβευσης, με τον ∆ήμαρχο Αμαρουσίου Τζων Βορρέ παρόντα, τον παλιό Μαραθωνοδρόμο μπάρμπα-Γιάννη Αλεπού (καθήμενο) και τους άλλους συντοπίτες μας.
Ας μείνουμε εκεί και στο τότε, που οι Έλληνες δεν είχαν για τίποτα να ντρέπονται. Τότε που ανήκαν στους πιο υπερήφανους λαούς της γης κι είχαν κάθε λόγο γι αυτό.
∆ΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ
1η: Στα κείμενα «∆ΕΝ ΞΕΧΝΩ» (1) και (2) τα οποία δημοσιεύθηκαν στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ στις 2 και 9 Αυγούστου αντιστοίχως, γεγονότα και περιγραφές, προέρχονται από προσωπικά μου βιώματα κατ' εξοχήν! Από αφηγήσεις πρωτοξαδέλφων μου κατά δεύτερον, αλλά και από…ευσεβείς πόθους μου (!!!).
2η: Οι αφηγήσεις έγιναν σε Α΄ πρόσωπο, εκ του δικαιώματος που παρέχει ο γραπτός λόγος, να ταυτίζεται ο γράφων, με άλλο πρόσωπο, ή με ζώο, φυτό, αντικείμενο και να διηγείται αντ' αυτού! Λεπτομέρεια, η οποία ως εκ περισσού αναφέρεται, πλην όμως, ίσως φανεί χρήσιμη.
3η: Το ονοματεπώνυμο Γεώργιος Γρούτας, το πήρα από το διαδίκτυο, όπου είναι καταχωρημένο ως του 1ου ∆ημάρχου στο ∆άλι της Κύπρου, μετά την εισβολή των Τούρκων.
4η: Στην οικογένεια των «Γρουταίων» ∆ΕΝ ανήκω με την τρέχουσα έννοια. Χρήση του επιθέτου όμως, μπορώ να κάνω, εκ του γεγονότος ότι Γρούτας -εκείνης της οικογενείας- υπήρξε ο πιο αγαπημένος μου θείος. Είχε παντρευτεί αδελφή της μητέρας μου και οι οικογένειές μας (θείος, θεία και εξαδέλφη) ήταν δεμένες όπως τα δάχτυλα στις παλάμες μας!…
Αυτά, για κάποιους που ενοχλήθηκαν από το (2), με την ευχή να συνδράμουν στην δίκαιη λύση του «Κυπριακού».
ΤοποΓράφει η Θέμις






































































































