Λυπήθηκα που δεν ήμουν εδώ, λόγω θερινής αδείας, στην έκδοση του φύλλου με αριθμό 2.000 της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ, για να γράψω και εγώ κάτι μαζί με τον διευθυντή σύνταξης Θάνο Σταθόπουλο και έναν εκ των παλαιοτέρων επιφυλλιδογράφων μας, τον κ. Ηλία Τσιτσιμπάση.
∆εν θα αναφερθώ στην προσωπικότητα και στο όνειρο του Ανδρέα Ζαγκλή. Με πρόλαβε ο κ. Τσιτσιμπάσης. ∆εν θα αναφερθώ επίσης, στην συνεχώς ανοδική 43χρονη πορεία της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ και το βάρος που δημιουργεί στους νεώτερους και νεαρότερους συνεργάτες της, η κληρονομιά που παρέλαβαν. Με πρόλαβε ο διευθυντής σύνταξης.
Θα αναφερθώ σε κάποιες εμπειρίες μου, από τον καιρό που άρχισα να ζω την ατμόσφαιρα των γραφείων της εφημερίδας, από την εποχή που αριθμός των φύλλων της ήταν τριψήφιος. Πριν από το 1989, δηλαδή, που τα γραφεία της ήταν στην οδό Πλαστήρα και Ερμού στο κέντρο της πόλης και όταν ακόμα τα φύλλα τυπώνονταν στο λινοτυπικό.
Τότε, μια καλοκαιρινή Κυριακή, ο Χρήστος (συγγνώμη αλλά δεν μου κάθεται το επώνυμο, ούτε ο τίτλος), με πήρε ξαφνικά με τη μηχανή του και με πήγε στο τυπογραφείο Παλαμιδάκη, που τυπωνόταν η εφημερίδα, για να ζήσω από κοντά τη δημιουργία του φύλλου.
Εκεί, κάπου πίσω από το Μετσόβειο Πολυτεχνείο λοιπόν, ο Χρήστος φόρεσε την ποδιά του λινοτύπη και άρχισε να περνάει στο «μάρμαρο» μεταλλικούς τίτλους και μεταλλικά γράμματα (που είχαν γράψει οι λινοτύπες στις ειδικές λινοτυπικές μηχανές). «Μάρμαρο» δε, λέγαμε ένα μεγάλο επίπεδο πλαίσιο στο μέγεθος της σελίδας, στο οποίο τοποθετούσε τα γράμματα ανάποδα, ώστε στο επίπεδο τυπογραφείο αργότερα να τυπώνονται για να διαβάζονται. ∆εν ήταν μια εύκολη δουλειά και ήταν και ανθυγιεινή.
Όλο το πρωί του έφαγε του Χρήστου για να ετοιμάσει το 8σέλιδο τότε φύλλο και το ίδιο επαναλαμβανόταν κάθε Κυριακή. Μια μέρα, που όλοι οι άλλοι απολαμβάναμε την ηρεμία μας, ο Χρήστος την αφιέρωνε για το στήσιμο της σελίδας, ώστε να τη βρει έτοιμη ∆ευτέρα πρωί-πρωί ο Παλαμιδάκης (Θεός σχωρέστον).
Με την επικράτηση της φωτοσύνθεσης, έζησα από κοντά το καλοκαίρι του 1990 της αγωνίες του Χρήστου για το νέο σχεδιασμό της εφημερίδας, στο μικρότερο μέγεθος που την ξέρουμε σήμερα. Κάναμε τις διακοπές μας στην Πάτμο και το μυαλό του Χρήστου ήταν συνεχώς στο σχεδιασμό.
Όταν πήρε τις αποφάσεις του, η φωτοσύνθεση γινόταν στην οδό Αναξαγόρα (στον Βασιλείου) και η εκτύπωση στην οδό Γερανίου (στον ∆αγούνη), ένα τετράγωνο πιο κάτω. Η εφημερίδα έβγαινε με 12 σελίδες και πολλές φορές 16 ή και 20 ακόμα. Η αεικίνητη Μαρία Χαζάπη (αρχισυντάκτρια τότε) έτρεχε να προλάβει ακόμα και «με την κοιλιά στο στόμα», λόγω της εγκυμοσύνης της. Ο Χρήστος συνέχιζε να επιβλέπει ο ίδιος το στήσιμο των σελίδων, παρά το γεγονός ότι με τη φωτοσύνθεση τα πράγματα ήσαν πιο εύκολα.
Το 1995 ο Χρήστος τόλμησε και πέτυχε να εκδώσει και καθημερινό φύλλο. Το δώμα και ένας όροφος της οδού Πλαστήρα κρίθηκαν ανεπαρκή και έτσι γνώρισα την πρώτη μετακόμιση της «Α» και τη μεταφορά των γραφείων στην οδό Μιλτιάδου. Στην αρχή ένας όροφος και αργότερα δεύτερος. Ήταν φυσικό. Εβδομαδιαίο και καθημερινά φύλλα σημαίνουν περισσότερη ύλη και ακόμα περισσότερους συνεργάτες. Υπήρχε όμως και άλλος ένας λόγος: Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ απέκτησε τη δική της φωτοσύνθεση και έτσι δεν ήταν ανάγκη να τρέχουμε από δω κι από κει. Γράφαμε και ο σχεδιασμός της σελίδας γινόταν παράλληλα. Τα φιλμ ετοιμάζονταν και πήγαιναν στο τυπογραφείο πιο γρήγορα. Η δουλειά μεγάλωνε. Περισσότερος κόσμος άρχισε να εμπιστεύεται την εφημερίδα, επιβεβαιώνοντας την άποψη ότι ο τοπικός Τύπος είναι αδέσμευτος και πιο αντικειμενικός από τα μεγάλα έντυπα, που βασίζουν τη κυκλοφορία τους σε δωράκια (cd, dvd και άλλα ελκυστικά).
Πριν λίγα χρόνια, ξεκινήσαμε και την ηλεκτρονική έκδοση, την ΑΜΑΡΥΣΙΑ On line. Νέα μηχανήματα και άλλοι συνεργάτες και συνεργάτριες. Τον Χρήστο, άρχισε να τον βασανίζει η σκέψη επέκτασης των γραφείων και μάλιστα σε ιδιόκτητο κτήριο, για μεγαλύτερη άνεση των εργαζομένων, αλλά και των επισκεπτών της εφημερίδας. Όταν μου το εκμυστηρεύτηκε πριν λίγα χρόνια για να είμαι ειλικρινής… τρόμαξα. «Στη ζωή πρέπει να είμαστε τολμηροί», μου είπε «και εγώ θα το τολμήσω». Όπως και έγινε για να ζήσω και τη δεύτερη μετακόμιση της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ.
Ήταν πραγματικά, μια αξιοθαύμαστη, αξιοζήλευτη και παραδειγματική, η πορεία αυτή του Χρήστου Ζαγκλή: Από το δώμα της Πλαστήρα (και το τυπογραφείο Παλαμιδάκη), στα γραφεία της Μιλτιάδου (και τη φωτοσύνθεση πρώτα του Βασιλείου και μετά τη δική μας και το τυπογραφείο ∆αγούνη) και σήμερα στο πανέμορφο ιδιόκτητο ακίνητο στην οδό ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ Αρτέμιδος (σύμπτωση, ε!).
Μπορώ και εγώ λοιπόν, να πω με υπερηφάνεια ότι «ήμουν εκεί, στο τεύχος 1.000, στο 1.500, στο 2.000» (κι ας έλειπα με άδεια) και μακάρι να μπορούσαμε όλοι να φτάσουμε στο 3.000 και στο 4.000, αλλά επειδή είναι αδύνατον, ευχόμαστε να φτάσει εκεί την ΑΜΑΡΥΣΙΑ, ο γιος του Χρήστου, που έχει και το όνομα του παππού: Ο Ανδρέας!
Άγγελος Πολύδωρος






































































































