Στου «χωριού» μας τα F.M.
1991-92 και με τη Μαρία τη Λαυρέντη κάναμε όνειρα «ερωτικά», για έναν μαρουσιώτικο ραδιοφωνικό σταθμό, στον οποίο θα συμμετείχαμε με νυχτερινές εκπομπές, γεμάτες ποίηση, ωραία μουσική, φορτωμένες με επικοινωνία όμορφη και ανθρώπινη με τους συμπολίτες μας, τουλάχιστον. Σε κάποια στιγμή, μίλησα στο δήμαρχό μας γι' αυτόν τον καημό, κι εκείνος απάντησε: «άπα-πα!». Τεράστια τα κόστη και άλλα διαδικαστικά και όχι μόνο, είχαν μπει στη ζυγαριά κι είχαν δώσει την απάντηση.
Τα χρόνια πέρασαν κι εγώ σαν παιδί που «ξέχασα να μεγαλώσω», συνέχισα να ονειρεύομαι τον Ραδιοφωνικό Σταθμό του «χωριού» μας. Όχι εκείνο το έκτρωμα των…Ολυμπιακών Αγώνων. Τον τάχα και τον δήθεν, ο οποίος αφού λειτούργησε που λειτούργησε, δεν μετέφερε ποτέ, ίχνη έστω, μιας πόλης με Ιστορία και Πολιτισμό, που να εκπέμπει περήφανα «Και…Μαρούσι ειν'εδώ», κατά το στίχο της Λίτσας Παπαζαχαροπούλου. Μέσα λοιπόν σ' αυτόν τον ονειροκαημό, «έφτιαξα» όλως αυθαιρέτως, τις… εκπομπές του Σταθμού μας, οι οποίες τα είχαν όλα!…
Από ζωντανά δημοτικά συμβούλια (όχι ολόκληρα εννοείται), πολιτικές αναλύσεις (σε τοπικά θέματα πάντα), συνεντεύξεις, έως κοινωνικά (ευχές για γενέθλια, γάμους βαφτίσια, για τις χαρές και τα δύσκολα των συμπολιτών μας). Μουσική, είναι η εκλεκτότερη, διότι δώσαμε έμφαση στο στίχο…
«Και…Μαρούσι είν' εδώ» είναι το μουσικό σήμα του ραδιοσταθμού του Τόπου μας, από το ομώνυμο τραγούδι, σε μουσική Κωστή Μαυραντή, και από τα πεντακάθαρα (!!!) «κύματά»του, περνά το διήγημα, το ποίημα, το ιστόρημα, του ∆ημήτρη Μασούρη. Οι όμορφοι στίχοι της Λίτσας Παπαζαχαροπούλου, της Βίκης Ζαγκαβιέρου, του αείμνηστου Γιάννη Μπουλμπάση, του Τυρογιάννη του Γιώργου Κάρτερ, κλπ.κλπ. Τα «ΜΑΡΟΥΣΙΩΤΙΚΑ» του Τάκη Πολιτόπουλου. «Το Μαρούσι της Αττικής» του Γιώργου Πάλλη, έκδοση της εφημερίδας «ΑΜΑΡΥΣΙΑ» και πόσα άλλα Θέ μου, όμορφα, χρήσιμα, σημαντικά, δεν περνάνε μέσα από τούτα τα κύματα. Έτσι, για να…φρεσκάρουν μνήμες, να ταξιδεύουν τους νέους και αταξίδευτους στα χωρικά μας ύδατα, να γλυκαίνουν νου και καρδιά από τα κακά των καιρών μας, ώστε, ένα ολόκληρο Μαρούσι, συντονισμένο στο Σταθμό του, να ξορκίζει την ξεφτίλα των απίστευτων ηθών και εθίμων τα οποία μας έχουν επιβληθεί, για να κυριαρχήσουν πάνω στον new-homo-res.
Σ' αυτό το έτσι διαμορφωμένο ραδιοφωνικό τοπίο, εξέχοντα λόγο, έχει η ΝΕΟΛΑΙΑ μας. Τα σοβαρά, οι πλάκες, οι πόθοι, οι καημοί, τα όνειρα και κυρίως το «σιχτίρ» των νέων ανθρώπων στην κενή αξιών κοινωνία των μεγάλων, που τόλμησαν και γέρασαν πριν ανακαλύψουν και πατάξουν τον Μεγάλο Εχθρό που τρέφεται με ό,τι πιο τρυφερό και όμορφο σαλεύει μέσα τους κι ανάμεσά τους.
Ψιλά γράμματα και ακόμα πιο υψηλές προσδοκίες, ίσως. Επειδή όμως ουδέποτε κόλλησα σε…λεπτομέρειες, μετέτρεψα σήμερα τα ΕπιΤόπου, σε ΡαδιοΣταθμό του «χωριού» μας, για να περάσει από τα κοινωνικά του, ένας αγαπημένος συμπολίτης μας, σε μία από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής του. Αναφερόμαστε (χρησιμοποιώ τον πληθυντικό της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ) στον Χρήστο Κατσιγιάννη. Τον «ξένο» που ήρθε στο Μαρούσι και το αγάπησε, το σεβάστηκε, τέθηκε στη δούλεψή του μέσα από τον Μουσικό Σύλλογο και άλλους πολιτιστικούς φορείς, αλλά προ πάντων, μέσα από τη φωτογραφική του μηχανή, την πανταχού παρούσα, σε όλα τα σημαντικά της πόλης μας. Η ευτυχία λοιπόν των Κατσιγιάννηδων ήταν και δική μας και η ευχή μας να ζήσουν τα νιόπαντρα και όλοι μαζί Ευτυχισμένοι κάτω από του Θεού το φως, είναι δοσμένη από καρδιάς και με πολλή αγάπη. – Μουσική…





































































































