∆υστυχώς επτωχεύσαμε… (3)
Κάποτε, φίλοι συνέλληνες, η φτώχεια ήταν συνώνυμη της αξιοπρέπειας για τούτον το λαό. ΄Ήταν τότε που υπήρχαν και Φιλότιμο, και Μπέσα, και Λόγος, και Ήθος και…Τάξη! Τάξη στη ζωή. Τη δημόσια και την ιδιωτική.
Αυτά, κάποτε…
Σήμερα, τα ελεγχόμενα και κατευθυνόμενα Μέσα «Επικοινωνίας», τα οποία οδηγούν τα πλήθη προς την Παγκόσμια Μάζα ανθρώπων και καταναλωτικών σκουπιδιών, έχουν χτυπήσει διάνα. Μας γύρισαν ανάποδα, με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω, για να μη βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας. Έτσι, το άσχημο το «βλέπουμε» ωραίο. Το κακό, καλό και συμφέρον. Το σκαθάρι, ελέφαντα. Το γκαζόν, δάσος. Το χάνο και τον κοκοβιό, λαβράκι και ως γνωστό το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι!…Το «κραγμένο», το μετέτρεψαν σε όχημα στη λεωφόρο με τις συκιές. Το ανέντιμο, πρόστυχο, γλοιώδες, τα καραμέλωσαν μεταλλάσσοντάς τα σε εξυπνάδα, μαγκιά, καπάτσα εφαλτήρια προς …καταξίωσιν.
Κι ύστερα, ήρθε η ένδεια! Πλάκωσε η φτώχεια μιας κατάμαυρης σκλαβιάς, κατά πολύ χειρότερης από όλες όσες πέρασε έως τώρα ο Έλληνας, διότι σε όλες τις προηγούμενες, ήξερε πως ήταν σκλάβος και φτωχός και πάλεψε για την ελευθερία και τα αγαθά της. Σήμερα, παρά το ότι βουλιάζει μέσα στη βρώμα και τη δυσωδία απαξιωμένης ζωής. Παρ' όλο που πνίγεται στα χρέη, στο άγχος, στο αβάσταχτο «τίποτα» της καθημερινότητας. Στα ασφυκτικά όρια του χρόνου. Που συνθλίβεται μέσα στη μέγκενη της… παγκοσμιοποιούμενης οικονομίας, δεν έχει συνειδητοποιήσει πως κατάντησε ένας φτωχός φουκαράς, παρά τα κινητά και τα ακίνητα, τα τζιπ και τις παρά θιν αλός βίλες, τα «Μυκονιάτικα βράδια»…
Άντε λοιπόν τώρα, να πεις στον τζιπάτο ο οποίος παρκάρει έξω από το…∆ημαρχείο Αμαρουσίου (!!!), μπροστά από την πινακίδα η οποία διατάσσει: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΑΥΣΤΗΡΑ Η ΣΤΑΘΜΕΥΣΗ, «πού πας βρε φουκαρά; πού παρκάρεις βρε κακομοίρη;!» Φουκαράς. Κακομοίρης. Ενδεικτικά της φτώχειας και από πού κι ως πού φτωχός ο…τύπος ο οποίος μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει, κατά το έθιμο των εχόντων και κατεχόντων. Άντε να συνειδητοποιήσει το είδος αυτό, τη «φτώχεια» που το δέρνει.
Εκεί βεβαίως που καταρρίπτεται -και μάλιστα με μεγάλο γδούπο- το οικοδόμημα περί «φτώχειας», είναι όταν δείξουμε στις φωτογραφίες μας, την εξοχική κατοικία και τα…σκουπίδια της στο απέναντι οικόπεδο. Αυτά μέσα στις χάσκουσες σακούλες, τις έτοιμες για πάρτυ των γατιών, των ποντικών, των σκύλων. Το πακέτο με τα (ληγμένα;) λουκάνικα, τα αυγά, τα απομεινάρια του αστακού και άλλα τέτοια ενδεικτικά του πλούτου, δεν είναι δυνατόν να υπερασπιστούν τις περί φτώχειας σκέψεις.
Κι όμως παιδιά: ∆υστυχώς επτωχεύσαμε. Σε Αξίες, Αισθητική, Κριτική σκέψη, Συνείδηση του όλου, Πολιτισμό, Ορίζοντες.
Φουκαράδες, κακόμοιροι, πάμπτωχοι καταντήσαμε, να παραμιλάμε στους δρόμους, στα τρένα, στα αυτοκίνητά μας, μέσω της κινητής τηλεφωνίας, διασχίζοντας την έρημο της πολιτισμικής μας μιζέριας. Κι επειδή είμαστε με το κεφάλι κάτω, οι κόκκοι της άμμου φαντάζουν σαν ψήγματα χρυσού. Η δε ευχή… «περαστικά μας», δεν πρόκειται να πιάσει, διότι ποιος από μας την έχει…ανάγκη;!…
ΤοποΓράφει η θέμις























































































![ΕπιΤόπου [7/6]](https://amarysia.gr/wp-content/uploads/2008/06/themis-3a.gif)













