Η χώρα διανύει περίοδο αναρχίας, έστω κι αν ο όρος έρχεται σε αντίφαση με τη λειτουργία του πολιτεύματός μας. Η έλλειψη οργανωμένου σχεδίου δράσης για την έξοδο της Ελλάδος από την πολυεπίπεδη κρίση που την πλήττει σε οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, τα αλλεπάλληλα κρούσματα διαφθοράς και διαπλοκής στην πολιτική, τη δικαιοσύνη, τη δημοσιογραφία κ.λπ., η παντελής απουσία συμμόρφωσης ακόμη και στους στοιχειώδεις κανόνες ευταξίας που θα πρέπει να διέπουν μία υγιή κοινωνία και άλλα διαλυτικά φαινόμενα δικαιολογούν, πιστεύουμε, τη χρήση του όρου «αναρχία».
Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις, με αφορμή το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, ανέδειξαν τον πλήρη εκφυλισμό που έχουν υποστεί ιερά δικαιώματα, όπως αυτό του συνδικαλισμού, από τους δήθεν προασπιστές τους. Οι «εργατοπατέρες», βέβαια, ανέκαθεν εκμεταλλεύονταν την ανάγκη του εργαζόμενου για συλλογική εκπροσώπηση, νοθεύοντας και εκφυλίζοντας κάθε έννοια συνδικαλισμού. Εξάλλου, για αρκετούς εξ αυτών, η εμπλοκή με τα συνδικαλιστικά δεν αποτέλεσε παρά τον… βατήρα για να «εκτοξευθούν» σε άλλα υψηλότερα, πολιτικά αξιώματα.
∆υστυχώς, στις μέρες μας ο συνδικαλισμός διέρχεται κι αυτός τη δική του κρίση. Τα περισσότερα σωματεία λειτουργούν με ελάχιστα ενεργά μέλη, αφού οι περισσότεροι εργαζόμενοι δεν προλαβαίνουν, δεν επιθυμούν ή έχουν κουρασθεί να ασχολούνται με τα κοινά του κλάδου τους. Άρα, το πεδίο μένει ελεύθερο για να το λυμαίνονται οι πάσης φύσεως επιτήδειοι, «επαγγελματίες» συνδικαλιστές. Αυτοί που «εξαφανίζουν» τη χώρα από τον παγκόσμιο χρηματοοικονομικό χάρτη, κρατώντας κλειστό το Χρηματιστήριο για μέρες, αυτοί που κατεβάζουν τον διακόπτη, βυθίζοντας την Ελλάδα στο σκοτάδι και προκαλώντας χάος σε δεκάδες κρίσιμες καθημερινές λειτουργίες, αυτοί που αφήνουν τα σκουπίδια να στοιβάζονται στους δρόμους, αδιαφορώντας για τους κινδύνους που εγκυμονούν οι πράξεις τους για τον απλό πολίτη. Μα τι πρέπει να γίνει, θα αναρωτηθεί κάποιος, να μην πραγματοποιούνται απεργίες; Όχι, βέβαια. Το δικαίωμα στην απεργία είναι σεβαστό, όπως εξίσου σεβαστό είναι το δικαίωμα στην εργασία. Ο φανοποιός, που του έμεινε το αυτοκίνητο μισοβαμένο, πάνω στην μπάρα, ο μικροκαταστηματάρχης που το ψυγείο του καταστράφηκε από τις συνεχείς διακοπές ρεύματος, η μικρομεσαία επιχείρηση που δεν μπόρεσε να λειτουργήσει, ενώ οι υποχρεώσεις της «τρέχουν», το επιβατικό κοινό που είδε τον χάρο με τα μάτια του επειδή κάποιοι ασυνείδητοι δεν σκέφτηκαν ότι τα τραμ χρειάζονται τον ηλεκτρισμό για να μην μετατρέπονται σε «συγκρουόμενα» και μία σειρά άλλοι απλοί πολίτες, μάλλον δεν αξίζουν τον σεβασμό των «συνδικαλιστών». Όταν, βέβαια, οι ίδιοι «συνδικαλιστές» θα φύγουν να «ξεσκάσουν» το επόμενο τριήμερο και κάποιοι αγρότες ή φορτηγατζήδες τους κλείσουν την εθνική οδό, διαμαρτυρόμενοι για τα δικά τους αιτήματα, θα ωρύονται ότι δεν υπάρχει κράτος «να τους μαζέψει» και να ανοίξει τους δρόμους. Και το θέατρο του παραλόγου καλά κρατεί…
Τελικώς, δεν μπορούμε να καταλάβουμε ποιος είναι ο αντίπαλος. Ο φούρναρης, ο μπακάλης, ο μηχανικός κ.ο.τ. είναι αυτοί που προωθούν τις αλλαγές στο ασφαλιστικό; Η κομμώτρια, η νοικοκυρά, ο συνταξιούχος είναι αυτοί που παρακρατούν τους πόρους από την Τοπική Αυτοδιοίκηση; Μήπως όλοι όσοι συμμετέχουν ενεργά στις τελευταίες απεργίες φαντάζονται ότι ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί και οι λοιποί κυβερνήτες μας ταλαιπωρούνται από τις κινητοποιήσεις τους; Μα εμείς βλέπουμε ότι η Βουλή φωταγωγείται μια χαρά, τα υπουργεία λειτουργούν απρόσκοπτα για να μην αναφερθούμε στα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα που ηλεκτροδοτούνται κανονικά. Τώρα, για τα μικρότερα Μέσα, που δεν έχουν τα… μέσα, σιγά που θα νοιαστούμε πώς θα λειτουργήσουν.
Τι είδους λογική είναι αυτή που χαρακτηρίζει επιτυχημένη μια απεργία που παραλύει τις συγκοινωνίες, άρα ταλαιπωρεί τον κοσμάκη και κατεβάζει ακόμη περισσότερα ρυπογόνα Ι.Χ. στους δρόμους, αφήνει χωρίς ρεύμα εκατομμύρια νοικοκυριά, αναγκάζει μικρά παιδιά να κάνουν μάθημα ή να παίζουν δίπλα σε βουνά από σκουπίδια; Γιατί θα πρέπει το δικαίωμά μου να προασπίζω τα ασφαλιστικά ή άλλα δικαιώματά μου να λειτουργεί εις βάρος των δικαιωμάτων των συμπολιτών μου; Γιατί θα πρέπει το δικό μου ισχυρό σωματείο να εξασφαλίζει περισσότερα δικαιώματα, τα οποία θα κληθούν να πληρώσουν -όχι βέβαια οι κυβερνώντες- αλλά οι «πληβείοι» άλλων, λιγότερο ισχυρών συνδικαλιστικά κλάδων;
Η απάντηση, δυστυχώς, είναι ενδεικτική των κοινωνιών που δημιουργήσαμε. Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί πλέον διαβιούμε σε συνθήκες ζούγκλας, όπου ο καθένας κάνει ό,τι του αρέσει και οι ισχυρότεροι τα παίρνουν όλα. Οι υπόλοιποι, «δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα», περιμένουν τον «από μηχανής Θεό» να τους λυτρώσει και να φέρει την κάθαρση. Μόνο που θα χρειασθεί να περιμένουν πολύ, γιατί η Φύση ευνοεί εκείνους τους οργανισμούς των οποίων η επιβίωση θα της εξασφαλίσει τη συνέχειά της. Τους άλλους, τους παρασιτικούς ή αδρανείς, απλώς τους αφήνει να αποσυντεθούν. Και η κοινωνία μας φέρει πλέον αποχρώσες ενδείξεις αποσύνθεσης…
Θάνος Σταθόπουλος
