ΕπιΤόπου [26/1]

Είναι τόσα… «πολλά τα λεφτά Χάρη»;

Όσες φορές περνάω από την πλατεία τη σχετικά προσφάτως ονομασθείσα «Εθνικής Αντιστάσεως»,απορώ με την απέραντη κακογουστιά την οποία προστατεύουν τα μαύρα αντίσκηνα από πάνω, και την ακαταστασία που κυριαρχεί ανάμεσα στις μαξιλάρες, στα τραπέζια, τους καναπέδες και σε όποιο άλλο «καλλωπιστικό» συμπράγκαλο, ορίζει μια πλατεία στην κατασυγχυσμένη εποχή μας, κατά την οποία, τα ∆ΙΚΑΙΩΜΑΤΑ του Ι.Χ. αυτοκινήτου μας, των καφασιών στο ρόλο των εμποδίων, των τραπεζοκαναπεδοκαθισμάτων σε ρόλο εισπρακτικό, έχουν ξεπεράσει προ πολλού και κατά πολύ, τα δικαιώματα του ανθρώπου. Και σιγά τα δικαιώματα τα οποία του απέμειναν. Κι όμως! Μετά το απροσπέλαστο των πεζοδρομίων, περάσαμε στο συμφορημένο των πλατειών με μπροστάρισσα την… πλατεία των φωτογραφιών μας στο Σταθμό.

Κι αναρωτιέμαι όχι για το πώς κατάντησε έτσι, τούτη δω η πλατεία του Μαρουσιού, που είναι και η βιτρίνα του από τους διερχόμενους με το τρένο. Το πώς καταντάει κάτι όμορφο, ακριβό, ακόμα και ιστορικό στοιχείο μιας πόλης, να το τρώει η άγνοια, η αδιαφορία, αλλά και τα διαφόρων μεγεθών συμφέροντα, όλοι οι Νεοέλληνες πολύ καλά πλέον γνωρίζουμε. Γνωρίζοντας λοιπόν, φίλοι συντοπίτες, το πώς, πρέπει νομίζω να μάθουμε και το πόσα; Πόσα δηλαδή είναι τα χρήματα που παίρνει ο ∆ήμος Αμαρουσίου, από την επενοικίαση της ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΣ, η οποία βεβαίως, δεν ανήκει πλέον στους κατοίκους της πόλης ως χώρος κοινόχρηστος, αλλά σε ιδιώτες οι οποίοι αντί αντιτίμου τινός, την «εκμεταλλεύονται εμπορικά».

Αντίτιμο! Πόσα; Είναι τόσα «πολλά τα λεφτά Χάρη» που να καταντήσει μια πλατεία χειρότερα από τριτοκοσμικό παζάρι; Κι αν αξίζει τον κόπο να παραδίδεται δημόσιος χώρος προς… ανάπτυξιν ιδιωτικής εμπορικής πρωτοβουλίας, είναι ανάγκη τούτη δω, να αναπτύσσεται ανεξέλεγκτα, κατά βούλησιν του ιδιώτη και μ' άλλα λόγια όπως του γουστάρει; Πάντοτε μου έκαναν εντύπωση, είτε εικόνες εγκατάλειψης, είτε εικόνες παράβασης ή παραβίασης των κανόνων συμπεριφοράς στο κοινό μας περιβάλλον και εξ αυτών, αναρωτιόμουν: Οι δημοτικοί μας σύμβουλοι δεν κυκλοφορούν στο Μαρούσι; Να δουν, να καταγράψουν σε ό,τι έχουν διαθέσιμο (νου, ψυχή, φιλότιμο, μεράκι, καθήκον…) έτσι ώστε να βάλουν σε λειτουργία τα αρμόδια όργανα, να διορθώνονται όλα τούτα τα αφημένα στην αδιαφορία των πάντων; Γράφαμε, λέγαμε, πιέζαμε, μα πάνω απ' όλα μας πόναγε το… αυτονόητο, γιατί μια ζωή βρισκόταν εκτός πεδίου δράσης των αρχόντων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Μ' αυτές τις αποσκευές στου μυαλού το τρένο, έτσι όπως περνάμε και από τούτην εδώ την κατ' ευφημισμόν πλέον «πλατεία» Αμαρουσίου, εάν ρωτήσω τη σημερινή ∆ημοτική Αρχή αν έχει γνώση της κατάστασης, πρώτον. Εάν συμφωνεί μ' αυτήν την κατάντια δεύτερον. Αν η μίσθωση του χώρου πέραν του οικονομικού θέματος εμπεριείχε και άλλες υποχρεώσεις εκ μέρους του εκμισθωτή, οι οποίες ίσως παραβιάστηκαν, τρίτον. Εάν τέτοιες υποθέσεις, που αφορούν σε κοινή περιουσία του μαρουσιώτικου λαού («για να πω και τα κομμουνιστικά μου» που λέει κι ο Λιακόπουλος λίγο πριν, λίγο μετά -τι σημασία έχει;- το δελτίο ειδήσεων του Γιάννη Παπαγιάννη στο οποίο φιλοξενείται συχνά-πυκνά ο δήμαρχος Αμαρουσίου), πρόκειται ποτέ να επανεξετασθούν από το ∆ημοτικό Συμβούλιο της πόλης, τέταρτον, θα τύχει άραγε η πόλις να λάβει τις «απαντήσεις» που της πρέπουν σε τέτοια θέματα… ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ;