Η φρικτή ιστορία που αποκαλύφθηκε στο Ίλιον (τι όνομα!) είναι ένα τμήμα της σημερινής πραγματικότητας, και όχι μόνο στην Ελλάδα. Μοιάζει σαν το κακό παραμύθι ή σαν να έχει ξεπηδήσει απ' τις σελίδες των «Αθλίων» ή του «Όλιβερ Τουίστ». Η «μητέρα» που εξέδιδε τα ανήλικα παιδιά της και ο «πατριός» που συμμετείχε κι αυτός ενεργά στο έγκλημα, οι γείτονες που «δεν ήξεραν τίποτα» και οι «πελάτες» που πλήρωναν για να εγκληματήσουν.
Ανάμεσα στους τελευταίους ένας…83χρονος κι ένας… παπάς! Ένας «αγαθός» λειτουργός της θρησκείας, που ήταν εξουσιοδοτημένος να δίνει «άφεση» στις «αμαρτίες» που επί είκοσι και πλέον χρόνια αποκάλυπταν οι «παραβάτες». Άραγε, θα είχε ακούσει πότε παρόμοια εξομολόγηση;
Το έγκλημα στο Ίλιον δεν μόνο μια «ακραία» περίπτωση, που απλά «τυχαίνει να συμβαίνει». Είναι ένα δείγμα του πλήρους ευτελισμού της κοινωνίας του κέρδους. Ο θρίαμβος της αρχής «έχω λεφτά, αγοράζω τα πάντα». Η κατάρρευση κάθε ηθικής αξίας και η απόλυτη επιβολή του ισχυρού επί του αδυνάτου.
Ναι, η εξάλειψη των ιδεολογιών υπήρξε μια αναμφισβήτητη νίκη των «δυνάμεων της αγοράς». Μόνο που οι περισσότεροι δεν το έχουν καν καταλάβει. Σύνταξη στα…80, ελεύθερο ωράριο εργασίας, ακρίβεια, χρέη. Μα, πάνω απ' όλα, η απουσία του αλληλοσεβασμού. «Make money», όπως λέει και η ύπατη αρχή της «μεγαλύτερης δημοκρατίας του κόσμου»…
