Φωτογραφήματα [8/12]

Επιμένω… μαρουσιώτικα!

Επιμένω, διότι θεωρώ πως έχω δίκιο, όταν μένω να πιστεύω στην αξία κάποιων πραγμάτων και να τα θεωρώ Πυλώνες Πολιτισμού του τόπου μας. Ως τέτοιους δε, έχω εντοπίσει τους εξής.

1ον: Το Δημαρχείο. Εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις της εκλεγμένης αρχής του Δήμου και επηρεάζουν μοιραία την πορεία του μέσα στον χρόνο, την εξέλιξη, την τύχη του. Πυλώνας Πολιτισμού το Δημαρχείο κι όταν το πεζοδρόμιο απ' έξω χρησιμοποιείται ως χώρος στάθμευσης ακόμα και από δημοτικούς συμβούλους! Όταν οι προσκλήσεις για τις δημοτικές συνεδριάσεις αναγράφουν ως ώρα ενάρξεως 19.00 και αρχίζουν στις… 20.00. Και όταν κάποιοι από τους εκλεκτούς του… λαού που αξιώθηκαν να επιτελούν ένα τόσο σοβαρό έργο, θεωρούν την Αίθουσα Συνεδριάσεων  «καφενείο», «παιδική χαρά» ή… «είδα φως και μπήκα», τότε έχω υποχρέωση ως πολίτις, να επιμένω στο δικαίωμα των πιστεύω μου και να θέλω το Δημαρχείο της πόλης μου, να διδάσκει Πολιτισμό.

 2ον: Τα Σχολεία. Βρίσκω βεβαίως εντελώς περιττό, να εξηγήσω το γιατί τα σχολεία -από τα νηπιαγωγεία μέχρι και τα λύκεια- πρέπει να αποτελούν τους Πυλώνες Πολιτισμού στην τοπική μας κοινωνία.

 3ον: Το ίδιο σημαντικός Πυλώνας Πολιτισμού του Αθμόνου-Αμαρουσίου πιστεύω πως είναι το ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ, διότι έχει τέτοια «προικιά» τούτος ο τόπος, που πρέπει να γίνουν γνωστά, να γίνουν κομμάτι της ζωής μας της νοσούσης από αμνησία, ώστε να αγαπηθεί το Μαρούσι από τους νέους κατοίκους του και να μην το θεωρούν «δεδομένο». Κάποιοι Έλληνες, πατεράδες και μανάδες, αγωνίστηκαν σκληρά για το σημερινό… αυτονόητο. Και αυτός ο Πυλώνας είναι ο λατρεμένος μου. Με πονάει όμως κατάκαρδα γιατί ενώ είναι τόσο σπουδαίος, τόσο σημαντικός, βρίσκεται δυστυχώς τόσο μακριά από τα σχέδια και τα οράματα της τοπικής πολιτικής σκέψης με ό,τι μοιραίο αυτό συνεπάγεται.

Επειδή όμως Δημαρχείο και ΙΛΜΑ είναι κομμάτια του… ήλιου που για να γυρίσει «θέλει δουλειά πολλή», θα μείνω στα σχολεία, στη νεολαία στα παιδιά μας.

Διαβάζοντας στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ της 17ης Νοεμβρίου ένα κείμενο της κ. Κατερίνας Αναστασιάδου με τίτλο «Η αξία του Μαθητικού Φεστιβάλ Πολιτισμού και η ανάγκη επαναδιοργάνωσής του», θυμήθηκα τις έξοχες στιγμές που ζήσαμε τότε μικροί – μεγάλοι κι άνοιξα τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες μου. Αυτά με την ετικέτα «Εκδηλώσεις-Νεολαία».

Πόση ομορφιά, Θε μου, πόση χαρά, πόσες φατσούλες έλαμψαν χάρη στο γεγονός! Και το γεγονός ήταν… ολόκληρη θεατρική παράσταση! Ολόκληρο μουσικό ή χορευτικό πρόγραμμα. Κοτζάμ έκθεση ζωγραφικής, χειροτεχνίας, κατασκευών. Και σχολικός Τύπος εξετέθη, όπως και κάθε δραστηριότητα, λαμβάνοντας μέρος στον διαγωνισμό για την επιβράβευση των πιο φιλότιμων και επιτυχημένων προσπαθειών των σχολείων μας. Όλα αυτά, κάτω από τον γενικό τίτλο «Μαθητικό Φεστιβάλ Πολιτισμού» και υπό την αιγίδα του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αμαρουσίου.

– Δημαρχείο Αμαρουσίου. Πρέπει να διδάσκει Πολιτισμό, προσεγγίζοντας την ουσία του όρου.

– Σχολεία Αμαρουσίου. Πρέπει να ενθαρρυνθεί κάθε προσπάθεια, από οπουδήποτε προερχομένη, που θα τείνει να απαλλάξει τα παιδιά από τα βάρη που σήμερα τα συνθλίβουν. Που τους στερούν τη χαρά της δημιουργίας και της ελληνικής Παιδείας.