Φωτογραφήματα [17/11]

Άδικα αγωνιούσε ο Καβάφης

– Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

Κι αφού συνέβησαν διάφορα τα οποία αφορούσαν στην… υποδοχή των βαρβάρων, από τη Σύγκλητο, τον αυτοκράτορα, τους υπάτους και τους πραίτορες, τους «άξιους ρήτορες», όλες οι προετοιμασίες της προϋπάντησης των βαρβάρων πήγαν χαμένες… δυστυχώς!

Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους;

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Αυτά από τον Κωνσταντίνο Καβάφη. Αφορούν στην αναμονή των βαρβάρων που τελικά δεν πήγαν, το δε ποίημα γράφτηκε το 1904. Σήμερα, φίλοι συνέλληνες, 103 χρόνια μετά, η αγωνία του Καβάφη, η οποία εκφράζεται μέσα από τον στίχο: «Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους», δεν έχει καμία τύχη επιβίωσης πάνω σε τούτον τον πλανήτη. Οι αποδείξεις, ταυτοποιημένες διά της παγκοσμιοποιήσεως, εισάγονται και εξάγονται από ήπειρο σε ήπειρο, από χώρα σε χώρα, και από διαύλου εις δίαυλον, μηδ' εξαιρουμένου του Διαδικτύου βεβαίως.

Εμείς εδώ, ως κάτοικοι μιας χώρας η οποία φώτισε με την παιδεία και τον πολιτισμό της όλη την ανθρωπότητα εδώ και κάποιες χιλιάδες χρόνια, έχει προ πολλού ξεπεράσει την καβάφειο αγωνία. Δεν περιμένει κανέναν βάρβαρο προκειμένου να σώσει καταστάσεις, εξ αφορμής της ελεύσεώς τους. Εμείς εδώ, έχουμε ΠΑΡΑΓΩΓΗ! Μπορούμε λοιπόν να είμαστε ήσυχοι. Αυτοκράτορες, ύπατοι, πραίτορες, λόγιοι, ρήτορες οι και «πνευματικοί άνθρωποι» επονομαζόμενοι, καθώς και σύμπας ο λαός, από άκρου εις άκρον της Ευρωπαίας Ελλάδος. H νομοθετούσα «Σύγκλητος» φροντίζει επί σειράν πολλών τετραετιών για τον απεμπλουτισμό των Ελλήνων, από τα όποια στοιχεία πολιτισμού είχαν κληρονομήσει από τους προγόνους τους, προκειμένου να ξεχάσουν και να απαξιώσουν αξίες πανανθρώπινες.

Η… παιδεία των Νεοελλήνων είναι τέτοια, που εγγυάται με τον εγκυρότερο τρόπο την παραγωγή βαρβάρων. Έτσι, όσοι έχουν συμφέρον να παράγουν-εκτρέφουν-συντηρούν το είδος, είναι ήσυχοι πως ανά πάσα στιγμή, θα τους έχουν εύκαιρους να τους καταδεικνύουν ως… «λύση»!

«Όπου κι αν πάω, η Ελλάδα με πληγώνει», είπε ένας άλλος μεγάλος ποιητής μας κι εγώ πατώντας σταθερά πάνω στο ξεκάθαρο «τοπίο» του ρεαλισμού, υποστηρίζω με πάθος, πως όπου κι αν πάω, ο Έλληνας με πληγώνει! Αυτή η γη, αυτή η πανέμορφη χώρα, αυτή η χιλιάκριβη πατρίδα, αυτή η απαστράπτουσα εις τους αιώνας των αιώνων ΕΛΛΑΣ, δεν πλήγωσε ποτέ κανέναν. Δεν το μπορεί, ακόμα κι αν υποθέσουμε πως το «θέλει».

Ένας ρεαλιστής λοιπόν και αντικειμενικός παρατηρητής, όπου κι αν πάει, θα δει πως όλο και κάποιος Έλληνας θα σπεύσει να τον πληγώσει. Στο δρόμο; Στο… πεζοδρόμιο; Στις «μεγάλες πόρτες» όλων των ειδικοτήτων; Εντός ιερών χώρων και θεσμικών οργάνων; Στους… ναούς της τρισμέγιστης Ιστορίας της -σαν ετούτον της φωτογραφίας-, της Δημοκρατίας, του Ασκληπιού, των Μουσών, της ζωής και του θανάτου ακόμα-ακόμα; Τουτέστιν, όπου πατάει, πετάει, κολυμπάει ο παγκοσμιοποιηθείς Νεοέλλην, ΠΛΗΓΩΝΕΙ!

Με μία βόλτα στο οικοδομικό σας τετράγωνο. Μια εκδρομή σε βουνό ή θάλασσα. Ένα πέρασμα, μέσα από πλατεία, πάρκο, παιδική χαρά, δίπλα από τους μπλε και πράσινους κάδους των σκουπιδιών μας, έξω από σχολείο, από το ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ της πόλης, το οποίο ΠΡΕΠΕΙ να διδάσκει ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ από μέσα και απ' έξω (η 2η φωτογραφία άλλο… διδάσκει), δύο τινά μπορούν να σας συμβούν. Ή θα πληγώσετε ή θα πληγωθείτε. Οι βάρβαροι είναι… ανάγκη να δίνουν το παρών πάντα και παντού. Η ασφάλεια του καθεστώτος πάνω απ' όλα!