Λίγες ώρες απομένουν έως τη στιγμή που θα ανοίξουν οι κάλπες των βουλευτικών εκλογών της 16ης Σεπτεμβρίου, οπότε και θα μάθουμε πώς εκφράστηκε και τούτη τη φορά η βούληση του ελληνικού λαού. Το φύλλο που κρατάτε στα χέρια σας γράφτηκε πριν από τις εκλογές, αλλά θα διαβαστεί και μετά από αυτές. Άρα, ό,τι αναφέρεται σε αυτό, θα πρέπει να μπορεί να διαβαστεί τόσο από όσους δεν έχουν ασκήσει ακόμη το εκλογικό δικαίωμά τους, όσο και από εκείνους που έχουν πλέον απομακρυνθεί από την κάλπη.
Το ίδιο θα επιδιώξει και η παρούσα στήλη, η οποία θα προσπαθήσει να εστιάσει σε ένα και μόνο θέμα, το οποίο πιστεύουμε ότι αποτελεί δείγμα για το τι πρέπει να περιμένουμε την επομένη των εκλογών. Αναφερόμαστε, φυσικά, στην περιβόητη τηλεοπτική παρουσία των πολιτικών αρχηγών (για το κατά πόσο ήταν debate επιτρέψτε μας να διατηρήσουμε τις επιφυλάξεις μας). Ίσως, ήταν η πρώτη φορά που τα σχόλια της επόμενης μέρας δεν εστιάστηκαν στους πρωταγωνιστές, που θα έπρεπε να ήταν οι πολιτικοί, αλλά στους ερωτώντες (κι εδώ επιτρέψτε μας να διατηρήσουμε τις επιφυλάξεις μας για την αμιγώς δημοσιογραφική ιδιότητα των τελευταίων, πλην της κ. Χούκλη). Το τι ακούσαμε για τους «συναδέλφους» την επομένη αυτής της τηλεοπτικής παραγωγής δεν γράφεται. Ωστόσο, πέρα από τις παρατηρήσεις που λόγω της… οξύτητάς τους δεν μπορούν να μεταφερθούν στο χαρτί, υπήρχαν και κάποιες άλλες που αξίζει να μας προβληματίσουν.
Πρώτα απ' όλα, τέθηκε το θέμα της επιλογής όσων υπέβαλαν τις ερωτήσεις. Βάσει ποιων κριτηρίων οι συγκεκριμένοι παρουσιαστές αντιπροσωπεύουν το σύνολο του ελληνικού λαού; Γιατί δεν υπήρχε θέση για εκπροσώπους της έντυπης δημοσιογραφίας; Γιατί δεν ήταν παρόντες δημοσιογράφοι από μη αθηναϊκούς (και επί το πλείστον αθηνοκεντρικούς) τηλεοπτικούς σταθμούς; Τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα καλούνται να απαντήσουν οι Ενώσεις Συντακτών (βλέπετε έχουμε και πολλές) κι ελπίζουμε κάποτε να το πράξουν.
Περνάμε στο θέμα της προκλητικής συμπεριφοράς των συμμετεχόντων «δημοσιογράφων». Και μόνο η είσοδός τους στο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής, με τα πολυτελή αυτοκίνητα και το ύφος των «χιλίων καρδιναλίων», ήταν αρκετή για να τους καταστήσουν αντιπαθείς στην πλειονότητα των τηλεθεατών. Εικόνα που, δυστυχώς, επιδεινώθηκε κατά τη διάρκεια της εκπομπής, οπότε βρήκαν την ευκαιρία να «αλληλοκαρφωθούν» μεταξύ τους, δείχνοντας πόσο σέβονται τους ανθρώπους που τους παρακολουθούσαν.
Και καταλήγουμε στα ερωτήματα που τέθηκαν. Εδώ πια έγινε το θαύμα! Όλες τις προηγούμενες ημέρες οι σταθμοί όπου «εργάζονται» οι εν λόγω κύριοι και κυρίες δεν σταμάτησαν να αναφέρονται στην εθνική τραγωδία που έπληξε τη χώρα. Ως διά μαγείας, πλην μίας εξαίρεσης, ουδείς σκέφτηκε να ρωτήσει τους παριστάμενους αρχηγούς κομμάτων για το μέγα θέμα της περιβαλλοντικής προστασίας. Το ερώτημα για το τι έγινε και καήκαμε είναι πλέον παρωχημένο και δεν αποκαθιστά την καταστροφή που συντελέστηκε. Το ερώτημα που θα είχε κάθε Έλληνας πολίτης είναι «τι γίνεται, ρε παιδιά, από εδώ και πέρα; Ποια συγκεκριμένα μέτρα δεσμεύεστε να πάρετε για να μην ξαναζήσουμε την ίδια τραγωδία;».
Φαίνεται ότι η αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης ή το ποιος θα πετύχει την αυτοδυναμία απασχολούν περισσότερο τον Έλληνα και την Ελληνίδα από το εάν θα πνιγεί τον προσεχή χειμώνα ή δεν θα μπορεί να πάρει ανάσα το προσεχές καλοκαίρι. (Για κοίτα που κάπως αλλιώς μας τα μάθαιναν στη σχολή δημοσιογραφίας…)
Πολύ φοβούμαστε ότι η επιλογή των ερωτώντων, αλλά και τα ερωτήματα που τέθηκαν δεν ήταν απόρροια άγνοιας των δημοσιογραφικών κανόνων, αλλά συνειδητής παραβίασής τους. Αποτέλεσμα και «προϊόν» της σφιχτής διαπλοκής μεταξύ ΜΜΕ και πολιτικής εξουσίας. Δεν μπορεί η πλειονότητα όσων παρακολούθησαν αυτήν την τηλεοπτική παραγωγή να γελούσαν ειρωνικά -στην καλύτερη και κοσμιότερη περίπτωση- και όσοι συμμετείχαν σε αυτήν, «δημοσιογράφοι» και πολιτικοί, να πίστευαν ότι κάνουν όπως πρέπει τη δουλειά τους. Η μία, τουλάχιστον, πλευρά ήξερε πολύ καλά τι κάνει. Η δύναμη της τηλεόρασης είναι αναμφισβήτητη, προς το παρόν. Ό,τι δεν εκπέμπεται από το «χαζοκούτι» απλώς δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει άρθρο 24, δεν υπάρχει Ιονία Οδός, δεν υπάρχουν κατασκευαστικά συμφέροντα, δεν υπάρχει μετοχική σχέση κορυφαίων εργοληπτών με ΜΜΕ. Αντιθέτως, υπάρχει κίνδυνος η χώρα να μη βγάλει αυτοδύναμη κυβέρνηση, οπότε να περιπέσει σε κατάσταση χάους, δηλαδή να απολέσει όσα θετικά απολαμβάνει σήμερα. Δηλαδή, να χάσει την αποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού, τη δημόσια και δωρεάν παιδεία, το σύγχρονο σύστημα υγείας, την αξιοκρατία, τη δίκαιη φορολογία κ.λπ.
Ότι κάποιοι μας δουλεύουν είναι βέβαιο. Ότι το έχουμε καταλάβει και είμαστε αποφασισμένοι να τους βάλουμε στη θέση τους είναι το ζητούμενο. Σε λίγες ώρες θα γνωρίζουμε εάν είμαστε έτοιμοι να ξεφύγουμε από την κατάσταση «νιρβάνας» στην οποία μας έχουν καταδικάσει να ζούμε ή θα ακολουθήσουμε την πεπατημένη, επιβραβεύοντας αυτούς που την επομένη των εκλογών θα αρχίσουμε να ξαναβρίζουμε. Η ευκαιρία να αλλάξουμε κάτι είναι μπροστά μας, αλλά όπως συμβαίνει πάντα, δεν θα μας περιμένει. Ή την αρπάζουμε από τα μαλλιά ή την αφήνουμε να μας ξεφύγει. Μέση οδός δεν υπάρχει. Και μην ξεχνάμε ότι στην ερώτηση «Πού είναι το κράτος;» η απάντηση είναι «Το κράτος είμαστε εμείς!».
Θάνος Σταθόπουλος
