ΕπιΤόπου [10/12]

∆εκέμβρης -από τους πιο δύσκολους σε καιρούς ειρήνης ∆εκέμβρηδες της χώρας μας- και ο ∆ήμαρχος Αμαρουσίου, εγκαινίασε τη μία από τις δύο παλαιότερες πλατείες της πόλης. Την πλατεία ΗΡΩΩΝ. Την περιηγήθηκα, δυο-τρεις μέρες μετά τα εγκαίνια, έτσι ανακατασκευασμένη και αναπλασμένη, καθαρή και λαμπερή, κάτω από τον αχάλαστο ακόμα -κατά το ημερολόγιο- χειμωνιάτικο μήνα.

Πριν μπω μέσα, τη χάζεψα απ’ έξω. Γύρω-γύρω. Η γενική εικόνα, όμορφη, κατά την δική μου υποκειμενική κρίση, η οποία έχει πολύ μικρότερη αξία, από την κρίση των ειδικών επιστημόνων, όταν έχουν να κάνουν με θέματα «αναπλάσεων» ιστορικών στοιχείων μιας πόλης. Εκεί, εάν κάποιος θέλει να σταθεί με σεβασμό, σοβαρά και υπεύθυνα απέναντί της, θα πρέπει να απευθυνθεί σε αρμόδιους φορείς, ή πρόσωπα.

Παρεμπιπτόντως, στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ της 13-12-08 ο αρχαιολόγος κ. Γεώργιος Πάλλης, έδωσε σε όλους μας ένα καλό μάθημα, όταν καταπιάστηκε με την «αναπαλαίωση» του Παλιού ∆ημαρχείου την οποία «κατήγγειλε» ως «κακοποίηση» και υπέδειξε τα επί μέρους σημεία που τη συνιστούν. Έτσι λοιπόν. Σε τέτοιου είδους «έργα»-παρεμβάσεις, για τους ενδιαφερόμενους, τους περαστικούς από την πόλη, τους έχοντας ροπή προς τις όμορφες γωνιές του τόπου μας -σαν εμένα δηλαδή- τα θετικά σχόλια είναι δεδομένα. Από εκεί και πέρα δεν ξέρω τι γίνεται. Αυτό όμως, δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να εκφράζεται μία άποψη όποια κι αν είναι, όταν αφορά σε έργα που γίνονται στην πόλη. Είτε αρέσουν, είτε όχι. Κι εμένα η Πλατεία Ηρώων στο σύνολό της, μου αρέσει πάρα πολύ.

Μπήκα μέσα, στάθηκα στα διάφορα υποσύνολά της και φωτογράφησα. Γλύκανε η ματιά μου, μπροστά στην παλιά μαρμάρινη κρήνη, η οποία καμαρώνει πανέμορφη πλέον, μέσα στον χαριτωμένο μικρόκοσμό της. Οι πλάκες, τα σκαλοπάτια, τα υπέροχα παγκάκια, έδεναν αρμονικά με τις ξύλινες πέργκολες τις τοποθετημένες στα σωστά σημεία της πλατείας. Το κάρο με τις κανάτες, τα διάσπαρτα φυτεμένα με λουλούδια κεραμικά στοιχεία, το …τεράστιο σκάκι, η λιμνούλα με το σιντριβάνι, όλα έδεναν έξοχα μεταξύ τους. Για τη δική μου ματιά, για τη δική μου αισθητική.

Κι ύστερα; Κι ύστερα δεν ήρθαν οι μέλισσες. Ύστερα μού ‘ρθε η μαρμάρινη τεράστια πλάκα -η ξαπλωμένη φιλόδοξα στην… πλαγιά του Παλαιού ∆ημαρχείου- στο κεφάλι!!!
Έβλεπα και δεν πίστευα στα μάτια μου. Αναρωτήθηκα για μια στιγμή εάν τα θάμπωσε η ομορφιά ή κάτι άλλο και… τά ‘παιξα η γυναίκα.

∆υστυχώς, καλοί μου άνθρωποι, κάτι άλλο ήταν αυτό που μου χάλασε την μέχρι τότε ωραία διάθεση, την πανέτοιμη να αποδώσει τα εύσημα εκεί που θα έπρεπε. ∆εν γίνεται όμως! Και δεν γίνεται, διότι όταν όποιο έργο κι αν επιτελεσθεί, όσο σπουδαίο και σημαντικό κι αν είναι, ακολουθείται από ένα τεράστιο υπενθυμητικό «μνημείο», σαν την «ταφόπλακα» κάτω από την οποία αναπαύονται μακαρίως η ΣΕΜΝΟΤΗΣ & η ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΣ, στην Πλατεία Ηρώων Αμαρουσίου, τότε κατά τη δική μου και πάλιν υποκειμενική κρίση, σβήνονται όλα. Είναι σαν να μην έγιναν. ∆ιότι δεν έγιναν γιατί έπρεπε να γίνουν. Έγιναν για να φαίνονται πως έγιναν …

«ΕΠΙ ∆ΗΜΑΡΧΕΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΤΟΥΛΗ 2008» γράφει πάνω στη μαρμάρινη πλάκα της φωτογραφίας. Έτσι καμαρωτά. Έτσι ΑΚΟΜΨΑ. Τόσο…ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΑ!!!
Εν κατακλείδι. Όταν αντιληφθούν οι αρμόδιοι πως η ∆ημαρχία είναι Αξίωμα, και επομένως η πλάκα θα μπορούσε να εκπέμπει την επίγνωση της σοβαρότητάς του. Τα ξαναλέμε Θεού θέλοντος.

ΤοποΓράφει η θέμις