Δείτε, για παράδειγμα, τι γίνεται με τον «Καλλικράτη». Οι αλλαγές που επιχειρούνται μέσω αυτού του νόμου στην Τοπική Αυτοδιοίκηση χαρακτηρίζονται απ’ όλες τις πλευρές και μεγάλες και κρίσιμες. Παρ’ όλα αυτά, οι πρώτες ζυμώσεις που γίνονται για το «κτίσιμο» των συνδυασμών που θα διεκδικήσουν τα νέα χρίσματα, κινούνται -στην καλύτερη περίπτωση- στην πεπατημένη των περασμένων δεκαετιών.
Υποψηφιότητες που «φιλτράρονται» μέσα από το «κόσκινο» κομματικών μηχανισμών, συμμαχίες που στήνονται με αποκλειστικό σκοπό την «αλίευση» ψήφων, ισορροπίες και… προαπαιτούμενα που, ελάχιστα -έως καθόλου- εκφράζουν το κοινό αίσθημα των τοπικών κοινωνιών.
Κι απέναντι σε όλα αυτά εσύ, εγώ, όλοι οι ψηφοφόροι που θα κληθούμε σε λίγους μήνες ν’ αναδείξουμε τις νέες αυτοδιοικητικές αρχές. Εδώ έρχεται να «κολλήσει» το ερώτημα, εάν οι αναφορές που κάναμε στην αρχή του άρθρου προτείνουν κάποια διέξοδο. Φυσικά και δεν προτείνουν. Εύκολες ή έτοιμες λύσεις δεν υπάρχουν κι όποιος υποστηρίζει το αντίθετο, το κάνει γιατί βολεύεται με την «αλά καρτ» Δημοκρατία κι ενδιαφέρεται να «καλουπώνει» το εκλογικό σώμα κατά τη βούλησή του.
Τούτη η στήλη το έχει γράψει πολλές φορές. Ο «από μηχανής Θεός» βρίσκεται μέσα μας, στις πράξεις μας, στις σκέψεις μας, στις επιλογές μας. Ας οραματισθούμε σε ποια χώρα, πόλη και χωριό θέλουμε να ζήσουμε κι ας αποφασίσουμε να επιλέξουμε για τη διοίκησή τους ανθρώπους που συμμερίζονται και κυρίως μπορούν να υλοποιήσουν τα οράματά μας.
Με παλιές περπατησιές, δεν ανοίγονται καινούργιοι δρόμοι. Χρειάζονται φρέσκιες ιδέες, άφθαρτα πρόσωπα, γνώση κι εμπειρία για να προχωρήσουμε μπροστά, αφήνοντας στο χθες ό,τι μας κατάντησε περίγελο στο εξωτερικό και μας βύθισε στην εθνική μελαγχολία μας. Οι κομματικές ταυτότητες, παρ’ ότι αποτελούν τίτλους τιμής γι’ αυτούς που επιθυμούν να τις κατέχουν, δεν μπορούν εσαεί ν’ αποτελούν «διαβατήριο» για την ανάληψη κάθε είδους εξουσίας, ακόμη και σε επίπεδο τοπικού συλλόγου.
Ιδιαίτερα στον δημοκρατικό θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όπου οι «μέτοχοι»-δημότες έρχονται σε άμεση και καθημερινή επαφή με τα τοπικά κέντρα εξουσίας, θα πρέπει οι κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού να είναι διάφανοι και κοινωνικά αποδεκτοί.
Η ανάδειξη των αξίων και ικανών ν’ αναλάβουν οποιαδήποτε ρόλο εξουσίας δεν μπορεί ν’ προ-αποφασίζεται σε κλειστά γραφεία και ν’ αναγγέλλεται σε δήθεν ανοικτές συγκεντρώσεις. Αντιθέτως, οι όποιες υποψηφιότητες θα πρέπει να «ζυμώνονται» στην κοινωνία, να «ψήνονται» σε βάθος χρόνου και να «ξεφουρνίζονται» την κατάλληλη στιγμή…
Όλα τ’ άλλα αποτελούν ασφαλή τρόπο για να συντηρηθεί το παλιό, το δοκιμασμένο κι αποτυχημένο, που θα «πριονίσει» οποιοδήποτε φιλόδοξο σχέδιο αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, πριν ακόμη αυτό εφαρμοσθεί στην πράξη.
Εμείς, οι πολίτες, έχουμε την ευκαιρία και τη δύναμη ν’ αλλάξουμε τα δεδομένα του παιχνιδιού και μαζί μ’ αυτά ό,τι μας υποβαθμίζει χρόνια τώρα σε άβουλα πιόνια των εκάστοτε εξουσιών. Το ζητούμενο είναι εάν έχουμε και τη βούληση να το κάνουμε. Αλλά αυτό θα φανεί σε λίγους μήνες…
