Kρίμα που κανένα δάνειο δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει το τεράστιο έλλειμμα ουσιαστικού πολιτικού λόγου που διαπιστώνουμε, με ελάχιστες εξαιρέσεις, στο Δημοτικό Συμβούλιο Αμαρουσίου.
Του Θάνου Σταθόπουλου
Και δεν θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά, αφού τα δανεικά δεν μπορούν να καλύψουν την πολιτική γύμνια ορισμένων μελών της πλειοψηφίας, που λεονταρίζουν στα «πηγαδάκια» κατά αποφάσεων της διοίκησης, αλλά όταν μπαίνουν στην αίθουσα συνεδριάσεων, όχι απλώς συντάσσονται πλήρως μαζί της, αλλά και πλειοδοτούν σε δηλώσεις πλήρους υποταγής.
Όπως, επίσης, ο όποιος δανεισμός δεν μπορεί ν’ αντιμετωπίσει τις απουσίες από την πλευρά της μειοψηφίας, κατά τη συζήτηση ενός τόσο κρίσιμου θέματος, όπως η λήψη ενός δανείου, ούτε και τη… ροπή κάποιων συμβούλων της προς την πολιτικολογία.
Τέλος, τα δανεικά δεν θα μπορούσαν να κρύψουν το θράσος μελών του Συμβουλίου, τα οποία -έχοντας συμμετοχή στην προηγούμενη διοίκηση (άρα και συμμετοχή στα όσα καλά και στα όσα άσχημα διαπράχθησαν κατά τη θητεία της)- δεν διστάζουν να εμφανίζονται ως «αθώοι του αίματος» και, μάλιστα, επιπλήττοντας άλλους συναδέλφους τους ως υποκριτές…
Τα παραπάνω, ωστόσο, αφορούν τα πολιτικά παρεπόμενα της συζήτησης στο Δημοτικό Συμβούλιο, για τη σύναψη νέου δανείου ύψους 14 εκατ. ευρώ, τα οποία μάλλον θα πρέπει να μας προβληματίσουν κατά την προσεχή εκλογική διαδικασία…
Από εκεί και πέρα, το μείζονος σημασίας γεγονός είναι το νέο δάνειο, αυτό καθεαυτό. Η διοίκηση αποφάσισε, παρά το γεγονός ότι κατηγορούσε την προηγούμενη δημοτική αρχή για αντίστοιχες πρακτικές, να προχωρήσει στη σύναψη ενός νέου δανείου, λίγο πριν την εκπνοή της θητείας της. Η στήλη δεν θα υιοθετήσει την άποψη ότι αυτό γίνεται με σκοπό να «υπονομευτούν» οι κινήσεις της επόμενης δημοτικής αρχής. Ωστόσο, μπορεί να υποθέσει, με ελάχιστες πιθανότητες να πέσει έξω, ότι η συγκεκριμένη κίνηση υποδηλώνει την πλήρη αδυναμία του Δήμου Αμαρουσίου ν’ ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, χωρίς να προσφύγει σε δανεικά. Κι εδώ υπάρχει πρόβλημα.
Η ένταση του δημάρχου Γιώργου Πατούλη, όταν αναφέρεται στα χρέη που παρέλαβε, είναι σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένη. Τα μεγάλα οικονομικά βάρη δεν τα δημιούργησε η παρούσα διοίκηση. Αυτή κλήθηκε να τα διαχειριστεί κι από το αποτέλεσμα αυτής της διαχείρισης θα κριθεί στις προσεχείς εκλογές.
Και η παραδοχή του δημάρχου, ότι άλλα υποθέταμε όταν αναλάβαμε κι άλλα βρήκαμε όταν μπήκαμε στον Δήμο, είναι μεν ανθρώπινη, αλλά έπρεπε να συνοδεύεται και από κάτι άλλο. Έπρεπε η διοίκηση, από τη στιγμή που αντιλήφθηκε το βάθος των ελλειμμάτων στον Δήμο, να βγει και να πει άμεσα ότι -είτε επειδή υποτίμησε τη σοβαρότητα της κατάστασης, είτε επειδή υπερτίμησε τις δυνατότητές της, είτε και τα δυο μαζί- θα πρέπει τώρα να εφαρμόσει σκληρή πολιτική συμμαζέματος.
Με άλλα λόγια, για να μη χρειαστεί σήμερα ο δήμαρχος να μετακινείται με το προσωπικό αυτοκίνητό του και χωρίς οδηγό, θα έπρεπε να έχει περικόψει άλλου είδους δαπάνες. Κι επειδή στο παρελθόν είχε αναφέρει ότι δεν θα συνηγορήσει στο να πληγεί το γόητρο του Δήμου, μη συμμετέχοντας σε διάφορες εκθέσεις, ταξίδια κι άλλες εκδηλώσεις, να του θυμίσουμε ότι το γόητρο ενός δήμου πλήττεται όταν τον κυνηγούν οι τράπεζες και οι πιστωτές του για να πάρουν τα λεφτά τους.
Όταν έχει ν’ αντιμετωπίσεις οξύτατα οικονομικά προβλήματα κι απειλείται ακόμη και η ίδια η βιωσιμότητά σου, δεν σκέφτεσαι χορούς, πανηγύρια κι άλλες δαπανηρές φιέστες, αλλά κόβεις απ’ όπου μπορείς για να μαζέψεις το «μαγαζί».
Από εκεί και πέρα, από τη στιγμή που η προσφυγή σε νέο δανεισμό καθίσταται αναπότρεπτη, θα έπρεπε η διοίκηση και κυρίως οι οικονομικοί παράγοντές της, να είναι περισσότερο προετοιμασμένοι κι αναλυτικοί στο γιατί ζητούν νέους πόρους. Με άλλα λόγια, ξέροντας ότι θα δεχθούν τα σχετικά ερωτήματα των συμβούλων της μειοψηφίας, αλλά και προλαμβάνοντας τον οποιοδήποτε κακόπιστο, όφειλαν να έχουν ήδη φέρει στο Σώμα τον ισολογισμό του 2009 (αυτόν που έρχεται, καιρό τώρα, από εβδομάδα σε εβδομάδα) και να καταθέσουν αναλυτικό πίνακα με το πού θα πάει και τι ανάγκη θα καλύψει κάθε ευρώ του νέου δανείου.
Αυτό θα αποδείκνυε στην πράξη την πολιτική πλήρους διαφάνειας, αλλά πρωτίστως θα εξηγούσε σε κάθε Μαρουσιώτισσα και κάθε Μαρουσιώτη γιατί καλείται να χρεωθεί ακόμη περισσότερο, σε μια τόσο δύσκολη περίοδο.
