Η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς κρίσης, ενώ το πολιτικό σύστημα καταρρέει. Πριν βρεθούμε μπροστά σε επικίνδυνο κενό εξουσίας, πρέπει να οδηγηθούμε σε εναλλακτικές λύσεις, που θα καθιστούν την Ελλάδα και πάλι ανεξάρτητη και σεβαστή.
Χιλιάδες πολίτες καταθέτουν καθημερινά τον προβληματισμό τους στα ηλεκτρονικά και περιφερειακά μέσα, αφού τα «καθιερωμένα» έχουν τις σελίδες τους σφραγισμένες αεροστεγώς.
Μια τέτοια πρωτοβουλία ανακοινώνεται σήμερα από τις σελίδες της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ και θα χρησιμεύσει ως βάση για ένα μελλοντικό κίνημα πολιτών. Κίνημα της βάσης και μόνο, μακριά από το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα, που μας οδήγησε στο αδιέξοδο.
Η επιστροφή στις ρίζες μας δεν είναι «αναχρονισμός». Οι πολίτες δεν αναζητούν μια Ελλάδα του «δωδεκάθεου» ή των αέναων φιλοσοφικών συζητήσεων, αλλά μια μοντέρνα χώρα που θα στηριχθεί στον πολιτισμό της, στα πλούσια χαρίσματα της φύσης και των κατοίκων της, αλλά και σε επιτυχημένα μοντέλα διοίκησης άλλων χωρών, σε όλα τα επίπεδα.
Είναι μόνον η αρχή, αλλά οι πρώτες ενδείξεις δείχνουν ότι ο προβληματισμός που ξεκίνησε θα έχει λαμπρή συνέχεια. Αρκεί να τον δούμε έτσι όπως είναι: φρέσκο και συλλογικό.
Μετά από τρεις καταστροφικές δεκαετίες, η χώρα μας βρίσκεται στη δίνη ενός διογκούμενου χρέους και τεράστιων δομικών προβλημάτων. Οι κύριοι υπεύθυνοι, τα δύο κόμματα εξουσίας και οι μηχανισμοί τους, όχι μόνο δεν ανέλαβαν τις ευθύνες τους, αλλά συνεχίζουν ακάθεκτοι να διαχειρίζονται την εξουσία και να εναλλάσσονται σ’ αυτήν. Οι διαρκώς εμπλουτιζόμενοι ισχυρισμοί τους, περί μιας «νέας» μορφής διακυβέρνησης, αν και στηρίζονται πλήρως από τα μεγάλα ΜΜΕ, δεν πείθουν ούτε τους ίδιους τους ψηφοφόρους τους. Πρωταθλητής των δημοσκοπήσεων είναι ο… «κανένας», γεγονός που υποδηλώνει την αγανάκτηση των πολιτών!
Ο λαός, καθόλου άμοιρος ευθυνών για την καταστροφική πορεία, στέκεται τώρα στη γωνία, βυθισμένος στην απόγνωση και την κατάθλιψη. Οι άσπονδοι «φίλοι» μας έχουν μόνο προσβλητικές εκφράσεις για την Ελλάδα. Είμαστε κατ’ αυτούς το παγκόσμιο πρότυπο προς αποφυγή!
Σ’ αυτό το θλιβερό τοπίο, διαφαίνεται μια μεγάλη ελπίδα. Ο προβληματισμός μεταξύ των συνειδητών πολιτών αυξάνει καθημερινά. Από την απελπισία, οδηγούνται σταδιακά στην αναζήτηση εξόδου. Λόγω του αποκλεισμού παρομοίων «επικινδύνων» σκέψεων από τα ΜΜΕ, η ηλεκτρονική επικοινωνία και τα περιφερειακά, αδέσμευτα μέσα, είναι το μοναδικό πεδίο πραγματικού προβληματισμού. Πολλές ενδιαφέρουσες απόψεις και προτάσεις διακινούνται καθημερινά.
Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ δεν θα μπορούσε παρά να αφουγκραστεί και να στηρίξει αυτή την πατριωτική προσπάθεια. Πιστεύουμε ότι με τα γκρεμίσματα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας δε γίνεται να χτιστεί ένα καλύτερο μέλλον. Χρειάζεται μια εντελώς διαφορετική Ελλάδα. Μια Ελλάδα που σταδιακά θα γίνει πλήρως ανεξάρτητη, αδέσμευτη, αποστρατικοποιημένη. Μια χώρα-παγκόσμιο προσκύνημα Πολιτισμού, με την εγγύηση του ΟΗΕ και υπό την προστασία της UNESCO!
Μπορεί αυτό το όραμα να μοιάζει σήμερα ακατόρθωτο, όμως έτσι έμοιαζε και το ’21, το ’40, η Αντίσταση και το Πολυτεχνείο. Πάντα οι «νομοταγείς» κατηγορούσαν όσους ονειρεύονταν την ανατροπή. ΄Όμως, όπως είπε κάποιος, «αν ένας παγκόσμιος χάρτης δεν περιλαμβάνει την Ουτοπία, δεν αξίζει ούτε μια ματιά μας»!
Δημοσιοποιούμε σήμερα την ιδέα αυτή, η οποία μας ενθουσίασε από τη γέννησή της και θεωρούμε ότι είναι υποχρέωση κάθε αναγνώστη μας να την προωθήσει με όσα μέσα διαθέτει, σε όσο γίνεται περισσότερους πολίτες. Απελευθερώνοντας τις προτάσεις αυτές, κάνουμε όλους όσους τις διαβάζουν κοινωνούς της. Η προσπάθεια αυτή δεν μπορεί παρά να είναι συλλογική, αφού είναι εθνική και πατριωτική. Στην πορεία, θα εκπλαγούμε από την δύναμη που βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση, μεταξύ εκατοντάδων χιλιάδων σκεπτομένων πολιτών.
Χρειάζονται η στήριξή σας, οι ιδέες σας, οι αντιρρήσεις σας. Δεν πρόκειται για την τέλεια λύση, αλλά για μια επαναστατική πρόταση, για μιαν Άλλη Ελλάδα!
Η κατάσταση σήμερα
Η παγκόσμια κατάσταση σήμερα χαρακτηρίζεται από τον κύριο στόχο του κέρδους και της συγκέντρωσης της οικονομικής δύναμης σε μικρό αριθμό κρατών και ανθρώπων.
Η έννοια «άνθρωπος» έρχεται σε δεύτερη μοίρα και χρησιμοποιείται μόνον ως φορέας δημιουργίας υπεραξίας, ως υποκείμενο κατανάλωσης για το κέρδος των παραγωγών και ως άλλοθι για τη λήψη αποφάσεων, μέσω ενός στρεβλού πολιτικού συστήματος.
Ο Πολιτισμός, ως ανθρώπινη δραστηριότητα και σκοπός, ως αξία και στόχος ζωής, ως μέσο αυτογνωσίας και ποιοτικής διαβίωσης, έχει έρθει σε δεύτερη μοίρα και γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, μόνον αν παράγει οικονομικό κέρδος. Οι πολίτες κάθε χώρας απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τις παραδοσιακές τους πολιτισμικές αρχές και αξίες.
