Λέτε να έχω δίκιο; (ΤΡΙΛΟΓΙΑ: Μέρος 2ο). Αύγουστος και το παιχνίδι των διακοπών μου, συνεχίζεται στην αρχαία Πεπάρηθο: τη σημερινή Σκόπελο, την όμορφη κοντογειτόνισσα της Σκιάθου και της Αλοννήσου. Από εδώ, ξεκίνησε μία «κουβέντα» που αφορά, στο εάν και κατά πόσον, η ζωή είναι μικρή: με… «δυο πόρτες» που μπαίνεις από τη μια και βγαίνεις από την άλλη «ώσπου να ρθει το δειλινό», ή εάν είναι κάτι πέρα από αυτό…
ΤοποΓράφει η Θέμις Μαυραντή
Το… «μικρό» – όπου ο χρόνος κυλά μέσα από τα δάχτυλα- το ένοιωσα επί ένα μήνα στο νησί, όταν τα πάντα γύρω μου ήταν μία ωραία, καθημερινή επιφάνεια. Μία ενδιαφέρουσα «καρτ-ποστάλ» αλλά, πέραν τούτου ουδέν! Κι αυτό το «ουδέν», είναι ένας παράγων, με τον οποίον οι ίδιοι προδιαγράφουμε τις διαστάσεις της ζωής μας. Αυτής που ορίζουμε, σαν «μικρή» και «σύντομη»…
Μέσα στον «ουδ-ένα» μήνα -που λέτε- στη Σκόπελο, πέρασα πολλές φορές και από αυτό το υπέροχο σύνολο «πραγμάτων»- το σκαλωμένο πάνω στο βουνό –το οποίο δείχνουν οι φωτογραφίες. Πέρασα, θαύμασα, φωτογράφισα κι έφυγα. Η απόλαυση επιφανειακή. Το κέρδος φευγαλέο: χωρίς θεμέλια για να σταθεί ως βιωμένη κατάκτηση και να πάει και πάρα πέρα. Αυτό, έως ότου διάβασα βιβλία για τη Σκόπελο, μέσα στα οποία, οι ντόπιοι έχουν καταθέσει γνώση, αγάπη, και μπόλικη ψυχούλα για τον Ακριβό τους Τόπο, με τις ρίζες τους δυνατές, να χάνονται στα τρίσβαθα των χιλιετιών.
Αυτά, τα πέρασαν και στον δικό μου χωροχρόνο και τότε το «ουδέν», εξαφανίστηκε μέσα στο «άπειρο». Εκείνο, το οποίο εντοπίζεται ανάμεσά μας και είναι ό,τι κληρονομήσαμε από τις -επί εκατοντάδων αιώνων- γενεές ανθρώπων. Των «αρχαίων», των μεταγενέστερων και των σημερινών. Μέσα σ’ αυτό λοιπόν, το πολυσήμαντο χρονικό περιβάλλον, με «βήμα» -που να στέκεται στους αμέτρητους αγώνες για την επιβίωση του ανθρώπου, αλλά και στα θαυμαστά επιτεύγματα για το ευ ζην- η ζωή παίρνει άλλες διαστάσεις…
Κάποια στιγμή λοιπόν, που ξαναπέρασα από αυτήν την έξοχη τρισδιάστατη «καρτ-ποστάλ», στάθηκα κι έζησα: Από το σκάλισμα -με το σφυροκάλεμο -του βράχου για τα σκαλοπάτια, το στρώσιμό τους μετά με τις πηλιορείτικες πλάκες, τη λειτουργική διευθέτηση του χώρου με τη γνώση και την υψηλή αισθητική των μαστόρων -έτσι ώστε τα πέντε κολλητά σπίτια, τα γαντζωμένα στο βουνό, να έχουν το δικό τους σκαλοπατένιο «μονοπάτι», το δικό τους βεραντάκι, την αυλή, τις μικρές αλλά απίστευτα λειτουργικές γωνιές για τις ανάγκες του κάθε νοικοκυριού.
– «Έζησα» με τους αξεπέραστους χτιστάδες, που ξεκινούσαν με το χάραμα της μέρας το χτίσιμο πέτρα την πέτρα τραγουδώντας, πειράζοντας ο ένας τον άλλον, διαδίδοντας και σχολιάζοντας την «είδηση»-μέχρι το σούρουπο, κι αύριο πάλι… «Έζησα» με τους ανθρώπους που κατοίκησαν σ’ αυτά τα πέντε -σαν ρόγες από σταφύλι- πανέμορφα σπίτια, με τις χαρές, τις πίκρες, το παλετιό για τη ζωή. Και τότε, σκαλί-σκαλί, πορτάκι το πορτάκι, βρέθηκα στην αυλή της κυρίας Μάχης, που μαγείρευε σήμερα (!) στην πυροστιά… Έτσι πορευόμενη στο χώρο και στον χρόνο, η κάθε στιγμή συνειδητής ζωής, δόμησε τη μακροζωία μου!…
Όταν λοιπόν, βιώνουμε τις στιγμές, μέσα στη διάσταση του γύρω μας «απείρου», ο χρόνος της ζωής μας γίνεται τεράστιος! Λέτε να έχω δίκιο;…
