Η αποχή απ’ τις κάλπες είναι αυτοκαταστροφική. Αυτά που γράφω σήμερα είναι πολλές φορές σημεία αναφοράς στα κείμενά μου. Όμως έπρεπε να τα ξαναγράψω. Είναι ντροπή, είναι αδιανόητο, να έχεις το δικαίωμα να στείλεις στον διάολο αυτούς, που ενώ εξέλεξες να σε διοικούν χρηστά, αυτοί σε κλέβουν, σου παίρνουν και αυτά που πλήρωνες μια ζωή, για να καλύψουν τα κλεμμένα τους, κι’ εσύ να απέχεις και να μην παλεύεις εναντίον τους, για να γλυτώσεις τη ζωή σου.
Της Χαριτίνης Ρασιά
Η αποχή δεν είναι διαμαρτυρία, είναι σιωπηρή συναίνεση. Έτσι την εκλαμβάνουν οι τυφλοπόντικες που μας διοικούν και προχωρούν στο παρασύνθημα, των αλλοδαπών καραγκιόζηδων που μας κυβερνάνε στην ουσία. Η αποχή των δύο εκατομμυρίων ψηφοφόρων στρέφεται και εναντίον της πατρίδας. Η Ελλάδα, ούτε από τον πόλεμο του ’40 ούτε απ’ τον αλληλοσπαραγμό δεν κινδύνευσε να χάσει εδάφη. Αντιθέτως το 1948 ξαναπήραμε τα Δωδεκάνησά μας. Σήμερα χάνουμε κομμάτια, όμως πιστεύω πως οι γκαουλάιτερ της συμφοράς, θα εισπράξουν το τίμημα του εξανδραποδισμού της Ιερής Ελλάδας. Θα βρεθούν μπροστά στην οργή του Ολύμπου και «ουαί και αλίμονο» τι τους περιμένει. Πιστεύω ακράδαντα στη Νέμεση. Και θα χαρώ να τους εκδικηθούμε.
Αυτόν τον ιερό χώρο της πατρίδας μας, ο οποίος δέχεται πάνω του αυτό το άθλιο συνονθύλευμα ενός αχταρμά αδαών και αθλίων, αλλά και απανθρώπων διαχειριστών μας, που χωρίς ντροπή υβρίζει τα ιερά και τα όσια της φυλής μας, εμείς με την αποχή μας τους δώσαμε το δικαίωμα να συνεχίσουν την εξαφάνιση των σεβάσμιων αυτών που μας γέννησαν και μας γαλούχησαν, των γονιών μας. Οι Έλληνες σέβονταν τους πατεράδες τους και τις μανάδες τους και τους τιμούσαν. Μην ξεχνάμε τους δύο Ολυμπιονίκες, που μπήκαν στο στάδιο της Ολυμπίας κρατώντας στους ώμους τους τον γέροντα πατέρα τους, του Διαγόρα! Αυτήν την Ελλάδα, τα τσιράκια των άθλιων διαχειριστών της πατρίδας, την εκπορνεύσανε με όλα τα μέσα.
Από τη μεταπολίτευση και μετά, στόχος όλων όσων κυβέρνησαν τον τόπο, ήταν η διάλυση των θεσμών, των αξιών, αλλά και ο εκμαυλισμός της νεολαίας μας, μέσω των μέσων της ενημέρωσης. Αποθεώσανε τους αρσενοκοίτες και όλα τα περιθωριακά στοιχεία και τα κάνανε παραδείγματα προς μίμηση των νέων μας. Αποθεώσανε το σεξ, ως το μέσον ακόμη και ευρέσεως εργασίας. Ξετσιπώσανε τις γυναίκες τον θεμέλιο λίθο της οικογένειας και της κοινωνίας γενικώς, και τις βγάλανε στο κυνήγι της καριέρας! Διερωτήθηκα πολλές φορές, τι σόι μανάδες είναι αυτές, που παρατάνε τα παιδιά τους, στους ξένους και που δεν θεωρούν ως την πλέον αποδοτική καριέρα το μεγάλωμα των παιδιών τους;
Διαλύουν τις οικογένειές τους για ψύλλου πήδημα, χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψη τους τα παιδιά τους, αραδιάζουν χιλιάδες ανόητες δικαιολογίες οι οποίες δεν αντέχουν ούτε στην κοινή λογική. Τι θα πει μπορεί να μην έχω πολλές ώρες διαθέσιμες για τα παιδιά μου, όμως όση ώρα διαθέτω είναι «ποιοτική»; Το πόσο ποιοτική είναι η επαφή με τη «μάνα», το δείχνουν τα κτήρια του ΟΚΑΝΑ που πληθαίνουν συνεχώς.
Και το κακό συνεχίζεται, όταν τα παιδιά πάνε στο σχολείο. Οι δάσκαλοι τύπου Δραγώνα, Ρεπούση και λοιπών ανθελλήνων δασκάλων, διδάσκουν τα παιδιά μας πράγματα αδιανόητα. Αντί να γεμίζουν τα κεφάλια των παιδιών μας, με την ένδοξη ιστορία της φυλής μας, τους αδειάζουν τα μυαλά ακόμα απ’ αυτά που ακούσανε απ’ τους γονείς τους, όσοι γονείς ενδιαφέρθηκαν για να τα κάμουν χρηστούς πολίτες και πάνω απ’ όλα πατριώτες. Τα διοικούντα ανδράποδα, βομβαρδίζουν συνεχώς τους Έλληνες για τα αγαθά που φέρνει η παγκοσμιοποίηση! Και βάσει της θεωρίας αυτής, δεν υπάρχουν σύνορα, δεν υπάρχει εθνικός χώρος, δεν υπάρχει στην ουσία καμιά αξία, όλα τα ρίξανε στον Καιάδα.
