ΑΛΗΘΕΙΑ: «Τι Χάσαμε;»!… Στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ της 25ης Σεπτεμβρίου, διάβασα ένα κείμενο δημοτικού συμβούλου Αμαρουσίου – από τους ελάχιστους που απέμειναν να εκτιμώ και να πιστεύω.
ΤοποΓράφει η Θέμις Μαυραντή
Η εκτίμηση αυτή, βασίζεται σ’ εκείνους τους λόγους, που αφορούν στη σοβαρότητα, στη συγκρότηση, στις ευαισθησίες: τις οποίες η πολιτική του κρίση, θεωρεί υποχρέωση να τις κοινοποιεί στον τοπικό Τύπο, να μας κάνει κοινωνούς των θέσεων-απόψεών του και πάρα πέρα, να μας «θυμίζει» πως ο δημόσιος διάλογος (γραπτός ή προφορικός) είναι αυτός που εξελίσσει τις κοινωνίες των ανθρώπων, σε κοινωνίες πολιτών. Ο περί ου ο λόγος δημοτικός σύμβουλος ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ είναι ο Αλέξανδρος Μπρέγιαννης και τώρα πια (!) θα κάνω χρήση των δημοσιοποιημένων θέσεών του, οι οποίες στεγάζονται κάτω από τον τίτλο….
«Προς αναζήτηση οράματος…»
«…Σήμερα, λίγο πριν τις επόμενες εκλογές, καλούμαστε να διαλέξουμε ποια διοίκηση θέλουμε, αλλά κυρίως και ποια πόλη επιθυμούμε. Με λίγα λόγια, καλούμαστε να διατυπώσουμε με σαφήνεια και τεκμηρίωση το συνολικό όραμα για το Μαρούσι του μέλλοντος. Ένα στρατηγικό σχέδιο που θα θέσει συγκεκριμένους στόχους για την αναβάθμιση, τόσο της καθημερινότητας των πολιτών, όσο και για τη συνολική εικόνα της πόλης. Το όραμα αυτό δεν μπορεί να βασίζεται σε αφηρημένα ποσοτικά δεδομένα και στερεότυπα, όπως η αύξηση γενικά του «πράσινου», αλλά πρέπει να εστιάζει σε συγκεκριμένες ιδέες, ικανές να προσδώσουν νόημα στον αστικό χώρο και να εμπνεύσουν τον πληθυσμό της πόλης…
Το σύγχρονο Μαρούσι απαιτεί νέες παρεμβάσεις, ικανές να ενοποιήσουν τους κατακερματισμένους δημόσιους χώρους και να ανανεώσουν την εικόνα της πόλης. Στην κατεύθυνση αυτή, μια ιδέα, με ισχυρό συμβολικό περιεχόμενο, θα μπορούσε να αφορά στη σταδιακή αναβάθμιση των ρεμάτων της πόλης και την μετεξέλιξή τους σε ένα δίκτυο γραμμικών υδάτινων πάρκων μέσα στην πόλη. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι τα οφέλη που αποκόμισαν πόλεις που επένδυσαν στην ανάπλαση και αναβάθμιση των αστικών ρεμάτων είναι πολλά και σημαντικά. Η ζωή της πόλης αναβαθμίζεται, καθώς δημιουργούνται νέα δίκτυα περιπάτου, τα οποία συνδέουν τους κατακερματισμένους δημόσιους χώρους. Το μικροκλίμα της περιοχής βελτιώνεται, καθώς δημιουργούνται «πράσινοι διάδρομοι» οι οποίοι δημιουργούν ψυχρά ρεύματα αέρα και χαμηλώνουν τη θερμοκρασία των γύρω κατοικημένων περιοχών…
Τέλος, αντιμετωπίζεται το πρόβλημα της αντιπλημμυρικής προστασίας, καθώς είναι διαπιστωμένο ότι τα φυσικά πρανή, βοηθούν πολύ περισσότερο από τους ανοιχτούς τσιμεντένιους οχετούς, στην αποκατάσταση της ομαλής λειτουργίας του φυσικού κύκλου νερού.
Η δυσκολία ενός τέτοιου εγχειρήματος στο Μαρούσι δεν αφορά ούτε στο πρόβλημα της αναθεώρησης της κυκλοφοριακής οργάνωσης, αλλά ούτε και στο υπερβολικό κόστος υλοποίησης. Η δυσκολία του εγχειρήματος αφορά στην ανάγκη εφαρμογής, ενός διαφορετικού μοντέλου ανάπτυξης του Αμαρουσίου…» (Σ.σ: Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου).
ΑΛΗΘΕΙΑ: Τι χάσαμε παιδιά της… «Επιστροφής…» μωρέ παιδιά καημένα;…
Μήπως είχαμε κανένα όραμα σαν αυτό του… «απλού» δημοτικού συμβούλου Αμαρουσίου, και… το χάσαμε;
\Σάμπως είχαμε ενοχληθεί από την μούχλα και τις αράχνες της παλαιοκομματικής πολιτικής υποκουλτούρας, που βασίζεται στη συντήρηση όλων αυτών των μεθόδων, οι οποίες οδήγησαν τη χώρα στον γκρεμό και τους Έλληνες στο χώρο των ελλαδιτών της παγκοσμιοποιημένης ξεφτίλας;
Είχαμε ονειρευτεί – οραματιστεί (καλή ώρα) πράγματα για τα Φυσικά, τα Πολιτισμικά, τα Ιστορικά προικιά του Μαρουσιού, αλλά και για το ΑΝΑΞΙΟΠΟΙΗΤΟ Ανθρώπινο Δυναμικό του και τα χάσαμε;… Ή μπας -βρε μπας, λέω εγώ τώρα- και ο… «αγώνας» -στις δημοτικές εκλογές του Νοέμβρη- μεταξύ πράσινων και βένετων στου Μαρουσιού τ’ αλώνια, έλαβε χώρα με τον ερασιτεχνισμό τού: «εθιμοτυπικώς» αναγκαίου να δοθεί, λόγω… εκλογικής νομοθεσίας;
Και βεβαίως υπό αυτήν την οπτική γωνία, μπορεί να πει κανείς: «Τι χάσαμε;». Κάποιοι άλλοι, που συνεχίζουν να ονειρεύονται-οραματίζονται, θα πούμε: Χάσαμε το… «μέλλον»!…







































































































