Σύμφωνα με κοινωνικούς αναλυτές, η ιστορία των λαών δεν τελειώνει μαζί με τα γεγονότα μιας εποχής στο παρελθόν. Τα γεγονότα έχουν συνέπειες και συνέχεια στη διάπλαση της συμπεριφοράς των ανθρώπων σε πολύ μεγάλο βάθος χρόνου προς τα εμπρός. Κάποιοι λένε πως για την ιστορία, τα διακόσια χρόνια μοιάζουν μόνο με δύο χρόνια για να δείξουν πόσο ισχυρή και ζωντανή μένει η νοοτροπία (καλή ή κακή) για λαούς οι πρόγονοι των οποίων έζησαν συνταρακτικά γεγονότα.
Ένας καταστρεπτικός σεισμός και ένα τσουνάμι, που συνήθως ακολουθεί, φέρνει δραματικές συνέπειες για τους λαούς που θα τα υποστούν. Αυτές οι φυσικές καταστροφές ωστόσο, έχουν ένα τέλος. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να εμποδίσει ένα σεισμό. Το μεγάλο πρόβλημα για τους λαούς (πολιτικούς και πολίτες) είναι η ανθρώπινη «βλακεία’ που δεν έχει τέλος.
Τη βλακεία μπορεί να την ονομάσουμε απερισκεψία, αφροσύνη, ή όπως αλλιώς θέλουμε. Πώς θα την πούμε δεν έχει τόση σημασία.
– Όλοι οι Έλληνες τα τελευταία δύο χρόνια ψαχνόμαστε γιατί η πατρίδα μας έφτασε εκεί που είναι. Ποιος φταίει;
Αν κοιτάξουμε τα αποτελέσματα αυτής της κατάστασης, το πρώτο πράγμα που είναι φανερό είναι ότι οι πολίτες και οι πολιτικοί δεν είναι τόσο σοφοί, όσο διατείνονται ότι είναι. Με μεγαλύτερη ευθύνη «προδοτικού χαρακτήρα» στους πολιτικούς και το σύστημα. Αυτό το βλέπουμε στη δική μας νεοελληνική ιστορία που είναι γεμάτη αντιφάσεις υπέρμετρες φιλοδοξίες και δραματικά γεγονότα που άφησαν πίσω τους ατομικά και συλλογικά απωθημένα σύνδρομα στέρησης, τα οποία ευκαιρίας δεδομένης, έπρεπε να ικανοποιηθούν. Η πολύπλευρη κρίση που περνά η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια δεν είναι εισαγόμενο προϊόν όπως τα αυτοκίνητα. Ούτε είναι η πρώτη. Είναι αποτέλεσμα ενός λαού που κουβαλάει τα βαρίδια άλλων πονεμένων ιστορικά εποχών. Με μόνη τη διαφορά, τώρα, αντί τα βαρίδια να είναι αλυσοδεμένα στα πόδια, όπως στα σκλαβοπάζαρα της Αιγύπτου, τώρα τα έχει ενσωματωμένα στη συνείδηση, την νοοτροπία, δεν φαίνονται από πρώτη ανάγνωση (prima vista). Η αφροσύνη, ή βλακεία κατά το λαϊκότερον φίλοι μου, είναι και αμερόληπτη, δεν κάνει διακρίσεις.
Μπορεί να χτυπήσει πλούσιους και φτωχούς. Να συνοδεύει βασιλιάδες, πολιτικούς και κατέχοντες διδακτορικά μεγαλόσχημους. Στη δική μας περίπτωση, είναι τώρα φανερό ότι το «μικρόβιο» χτύπησε τους πολιτικούς μας της τελευταίας τριακονταετίας. Για να είμαστε περισσότερο ακριβοδίκαιοι το μικρόβιο της φαυλότητας ποτέ δεν μας εγκατέλειψε, αρχής γενομένης από την ανασύσταση του ελληνικού κράτους με τους περιβόητους Κωλέττηδες, Δεληγιάννηδες, Βούλγαρη κ.ά. Αυτοί οι μοιραίοι της πολιτικής τότε και τώρα, ανεπάγγελτοι, νεποτιστές και διαπλεκόμενοι, μια μεγάλη αργόσχολη τάξη, πλούτισε ανταλλάσσοντας εξαχρείωση μέσω της κομματικής πελατείας. Στο συνοικέσιο που μας έκανε ο Καραμανλής με την τότε ΕΟΚ ο αρραβώνας και ο γάμος μας με την Ευρώπη τα πρώτα χρόνια έδειχνε ότι πάει καλά. Μας δεχθήκανε χάρις του κλασικού πολιτισμού μας. Δεν ήταν δυνατόν η «νύφη – Ελλάδα» που έδωσε το όνομά της στην Ευρώπη να μείνει εκτός νυμφώνος. Αυτά ώσπου να μαθευτούν τα κακά χούγια της «νύφης». Η νύφη κακομαθημένη και σπάταλη άδραξε την «ευκαιρία» της καλοπέρασης, περιφρόνησε τους κανόνες που διέπουν ευνοούμενες κοινωνίες ώσπου να γίνει αντιληπτό ότι σπαταλούσε δανεικά (και αγύριστα) χρήματα από τον ευρωπαϊκό κορβανά. έτσι γέμισε η Ελλάδα από αμέτρητους «χρυσοκάνθαρους» πολλοί από τους οποίους, δεν δούλεψαν ούτε μια μέρα στη ζωή τους. Και τώρα το δραματικό παράδοξο είναι ότι η Ελλάδα θυσιάζει τα παιδιά της για τις αμαρτίες μιας κούφιας και ανιστόρητης τζετ σετ πολιτικών και πολιτών με κρυφούς λογαριασμούς σε ξένες τράπεζες.
Γράφει ο Γιώργος Σταυράκης
κοινωνιολόγος, καθηγητής Αγγλικής
