Όλοι έχουμε σίγουρα ακούσει πολλές φορές τους κ.κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου να επαίρονται για το πόσες φορές έκαναν τον γύρο της υφηλίου προκειμένου να «διασώσουν» την ελληνική οικονομία. Αυτό που «ξέχασαν» να μας πούνε, είναι ότι όχι μόνο δεν τη διέσωσαν, αλλά κυριολεκτικά τη διέσυραν. Οι απόψεις μου δεν θα ‘χαν καμιά απολύτως αξία μιας και πλειάδα έγκριτων οικονομολόγων και πολιτικών έχουν αναφερθεί διεξοδικά και επανειλημμένα στις ολέθριες συνέπειες της τακτικής τους αυτής, καθώς και της εν γένει πολιτικής τους για την ελληνική οικονομία. Η μόνη συμβολή μου και την οποία επιθυμώ μα μοιραστώ μαζί σας είναι η προσωπική μου εμπειρία από τα πιο απίθανα μέρη του κόσμου:
1) Ιούνιος 2010: Με τους Δημήτρη Μογνιέ & Κώστα Κωνσταντινίδη βρισκόμαστε για ανθρωπιστικούς φυσικά λόγους στη Λωρίδα της Γάζας. Γινόμαστε δεκτοί από τον υπουργό Υγείας της Γάζας, ο οποίος μας ρωτά: «Τι γίνεται, ρε παιδιά, στην Ελλάδα;» Του απαντώ: «Υπουργέ μου, εμείς προσωπικά που ζήσαμε τους βομβαρδισμούς της Γάζας τον Γενάρη του 2009 θεωρούμε τουλάχιστον ιεροσυλία να ‘μαστε στη Γάζα και να μιλάμε για τα προβλήματα της Ελλάδας». «Καλά, ρε παιδί μου», μου απαντά, «δεν λέω, δίκιο έχεις, αλλά ρωτάω έτσι, επειδή είναι επίκαιρο». Οπότε του απαντώ κι εγώ ότι το πολύ-πολύ να πτωχεύσουμε. Και με καθησυχάζει λέγοντάς μου: «Μη σκάτε. Θα ‘ρθουμε εμείς να σας βοηθήσουμε που έχουμε το know how. Εμείς επιβιώσαμε με embargo, με παράνομο εμπόριο μέσω των τούνελ κ.ο.κ.».
2) Οκτώβριος 2010: Με τον Δημήτρη Μογνιέ είμαστε προσκεκλημένοι της ιρακινής κυβέρνησης στα πλαίσια μιας ανθρωπιστικής συνεργασίας για τα θύματα του Anfal, της γενοκτονίας δηλαδή των Κούρδων του Ιράκ από τον Σαντάμ Χουσεΐν. Προσφωνώντας μας ενώπιον των ΜΜΕ, ο αρμόδιος υπουργός είπε μεταξύ άλλων: «Εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας προς τους Γιατρούς της Ειρήνης που ήρθαν στο Ιράκ για να συνδράμουν τον λαό μας, παρά τα τεράστια οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα τους».
3) Σήμερα, 29 Ιουνίου 2011, επικοινώνησα τηλεφωνικά με τον Δημήτρη Μογνιέ, που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή στη μαρτυρική Μισράτα της Λιβύης. Του λέω: «Ευτυχώς που λείπεις. Η κατάσταση εδώ χειροτερεύει μέρα με την ημέρα». Και μου απαντά: «Το ξέρω, Νίκο μου. Σ’ όλα τα κανάλια είμαστε δεύτερη είδηση».
Υ.Γ.: Θα ’μασταν πρώτη, αν δεν είχαν πόλεμο.
Αυτές είναι οι προσωπικές μου εμπειρίες, για να μην αναφερθώ σε φίλο μου που πήγε στο Μόναχο, πήρε ταξί, άνοιξε κουβέντα με τον ταξιτζή και όταν η κουβέντα το ’φερε στην ελληνική καταγωγή του, ο ταξιτζής τού ζήτησε να προπληρώσει την κούρσα, ή σε φίλο μου έμπορο, που στην παρατήρησή μου ότι το μαγαζί του δείχνει φτωχότερο σε εμπόρευμα, μου απάντησε: «Έχεις απόλυτο δίκιο, αλλά ο Ιταλός εξαγωγέας που συνεργαζόμασταν αρμονικά επί 15 χρόνια, μου ’κοψε πλέον την πίστωση».
Dr. Νίκος Δούσης-Ρασσιάς
Ιατρός Μικροβιολόγος
