Χρειάστηκε αυτές τις ημέρες να βγάλω καινούργια ταυτότητα γιατί μου έσπασαν το αυτοκίνητο και μου κλέψανε από το πορτ-μπαγκάζ τη τσάντα με τη παλιά ταυτότητα, και άλλη φορά να ανανεώσω το διαβατήριό μου.
Μου είπαν ότι αυτά γίνονται στην αστυνομία και ότι η τελευταία ευρίσκεται από αρκετά χρόνια στη περιοχή κοντά στο νοσοκομείο «ΥΓΕΙΑ».
Συγκοινωνία δεν περνούσε κοντά. Υποχρεώθηκα να πάω με το αυτοκίνητό μου. Μετά από ερωτήσεις και αφού προηγουμένως είχα περάσει από τα ιδιωτικά θεραπευτήρια ΥΓΕΙΑ και ΜΗΤΕΡΑ και αφού κατόρθωσα να απαλλαγώ από τη -σκύλα-… συγνώμη από τους τελάληδες παρκαδόρους ήθελα να πω (ο ένας είχε φορέσει μία τεράστια ταμπέλα ότι το parking κοστίζει 6 ευρώ το δίωρο, ενώ ο άλλος πιο κάτω μου έκανε με χειρονομίες και σήμερα τροχονόμου νόημα να μπω στο δικό του parking με τα ίδια χρήματα. Ακολουθούσαν 1-2-3-4 ιδιωτικά parking που προσπαθούσαν να σε δελεάσουν με το δικό τους τρόπο.
Μετά από 500-700 μ. έφτασα στο κτίριο της Αστυνομίας του Αμαρουσίου. Εκεί αντιμετώπισα τη Χάρυβδη σαν άλλος Οδυσσέας.
Σε απόσταση 200 και πλέον μέτρων ήταν αδύνατο να αφήσω το αυτοκίνητό μου. Στρατοπέδευσα φαρδιά πλατιά μπροστά στην αστυνομία, αλλά ήλθε ο φρουρός να με διώξει και να μου πει ότι: «απαγορεύεται να αφήσεις το αυτοκίνητό σου μπροστά στο τμήμα». Η συμπεριφορά των υπαλλήλων αστυνομικών και μαύρη και άσπρη. Η μία υπάλληλος -αστυνομικός παρακαλώ- περίπου με μάλωσε επειδή μου κλέψανε τη ταυτότητα. Στο τμήμα διαβατηρίων περίμενε ουρά από 10-12 άτομα. Τα μισά περίπου να καταθέσουν τα χαρτιά τους, όπως όριζε έγγραφο στοιβαγμένο στο περβάζι του χολ. Τα υπόλοιπα να παραλάβουν μετά από 3 εργάσιμες ημέρες προσκομίζοντας άλλα χαρτιά σύμφωνα με άλλη οδηγία και αφού προηγηθεί τηλέφωνο στο τάδε Νο ότι ήταν εντάξει το διαβατήριο. Μου ζήτησαν φωτοτυπία της ταυτότητας, αλλά το πλησιέστερο φωτοτυπικό μηχάνημα απείχε μερικά χιλιόμετρα. Ομολογώ ότι τα κορίτσια αστυνομικοί που εργάζονται στα διαβατήρια ήταν ευγενέστατα.
Φεύγοντας από την αστυνομία βρέθηκα σε μια διασταύρωση απ’ όπου ξεκινούσαν ο δρόμος της αρετής και ο δρόμος της κακίας. Πήρα τον αριστερό που πήγαινε προς το κέντρο του Αμαρουσίου. Δυστυχώς έμπλεξα. Κακοποιημένος χωματόδρομος, λασπωμένος, οδηγούσε σε υψηλά ρείθρα δρόμων και αδιέξοδα μέσα από τα παλιά μαρμαράδικα. Υποχρεώθηκα να γυρίσω πίσω και να πάρω το δρόμο της αρετής ο οποίος πήγαινε αντίθετα από Μαρούσι αλλά σε έβγαζε μετά από δοκιμασία στη Λ. Κηφισιάς προς Αθήνα.
Τα προσωπικά περιστατικά που σας κατέθεσα, αφορούν σε καθημερινή βάση όλους τους Μαρουσιώτες. Διερωτώμαι εάν είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί ένα κτίριο κοντά στο κέντρο του Μαρουσιού που να εξυπηρετεί τις καθημερινές ανάγκες των κατοίκων. Ο δήμαρχος είχε κάνει μία πρόταση για ανάλογο κτίριο. Από τότε κύλησαν πολλά νερά στους δρόμους. Δεν ξέρω τι σταμάτησε τη πρωτοβουλία αυτή.
Π. Χελάς
