Διαβάζοντας κανείς τον αρχαίο ποιητικό λόγο ακόμη και αυτόν της τραγωδίας και κωμωδίας, γιατί όχι και τα ιστορικά γεγονότα, εύκολα διαπιστώνει πως οι ανθρώπινες επιθυμίες και τα πάθη είναι ίδια.
Ακόμη και ο τρόπος πρακτικής έκφρασης των –τηρουμένων των αναλογιών– είναι ίδιος, με τη διαφορά του επιπέδου των υλικών μέσων δηλαδή της τεχνολογίας.
Φαίνεται λοιπόν πως η επιθυμία των ανθρώπων για πολλά και ποικίλα αγαθά είναι άπλειστη από φυσική τάση, καθώς και η φιληδονία.
Ταυτόχρονα επειδή η φύση του ανθρώπου είναι αγελαία έχει την τάση το άτομο να ηγεμονεύει στο πλήθος, και βεβαίως στην κοινωνία διά της πολιτικής εξουσίας.
Αυτές οι φυσικές τάσεις είναι που φέρνουν τις συγκρούσεις (πολέμους, επαναστάσεις, και κάθε μορφή βίας) μέχρι της επιβολής της κυριαρχίας του ενός (Βασιλεία), των ολίγων (ολιγαρχία), των πολλών (Δημοκρατία).
Αυτά παρατηρώντας οι πρόγονοί μας στην ιστορία των λαών, αλλά διϋλίζοντας προτίστως την δική τους εμπειρία κατέληξαν στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ χωρίς προσθετικά (λαϊκή, κοινοβουλευτική, βασιλευομένη, νέα, σοσιαλιστική, εθνοικοσοσιαλιστική, κομμουνιστική κ.ά.).
Ύστερα από μακρόχρονη και βασανιστική διαδικασία έφτασαν στην ιδέα πως η μεγαλύτερη δυναμή των είναι, διά της ΕΝΩΣΕΩΣ των ΕΛΛΗΝΩΝ υιοθετώντας την αρχή της ισότητας των υποχρεώσεων και των δικαιωμάτων, στη συμμετοχή, τον λόγο, την ψήφο την ανάδειξη των αξιωμάτων και την δίκη αυτών.
Κατέγραψαν λοιπόν πως πολιτική είναι η των ελευθέρων και ίσων αρχή (1), που στοχεύει στην σύλληψη και την πρακτική έκφραση των κοινωνικών αναγκών.
Έτσι όρισαν πως στη Δημοκρατία υπέρτατη αρχή είναι ο Νόμος και αυτόν πάντες πρέπει να φοβούνται ως τύρρανον (2) αλλά και πως η δημοκρατία διά της οικονομικής πολιτικής (φόροι, τιμές, χορηγίες, πιστώσεις, δασμοί κ.ά.) να εξισοροπεί τις αντιθέσεις ώστε να αποτρέπει την συσώρευση υπερβολικής πενίας ή πλούτου στους πολίτες (3).
Έκριναν με περίσκεψη πως είναι εξίσου απάνθρωπον και ανάξιον να φέρονται δουλικά ή δεσποτικά (4).
Είδαν στην πράξη πως οι αποφάσεις των είναι κατά κανόνα χρηστότερες και λογικότερες όταν προκύπτουν από τους πολλούς και ας μην είναι διακεκριμένοι (5), παράλληλα όμως έδιναν τη δυνατότητα στους ειδικούς να φανερώνουν τα ταλέντα τους ή την εξειδικευμένη γνώση προς όφελος της πολιτείας (6).
Εκεί ή διά χειροτονίας ή διά ψήφου εκλογή ήταν επιβεβλημένη όσο και η ανάγκη της διά κληρώσεως γενική συμμετοχή στα δικαστήρια (7).
Στο επιχείρημα πως η κλήρωση πολλών αξιωμάτων απαξιώνει την ικανότητα, έχει προ πολλού καταρριφθεί από τους προγόνους μας, διότι ήξεραν πως οι ιδιοφυΐες και οι ηλίθιοι ανήκουν στο 1%, τουτέστιν ελάχιστα μπορούν να επηρεάζουν την πολιτική. Γνώριζαν πως τα άριστα βρίσκονται στο μέσον και στις παρυφές του (8).
Προβληματίστικαν σοβαρά για τη θητεία των αξιωμάτων. Είχαν διαπιστώσει πως ο μεγάλος χρόνος ασκησης ενός αξιώματος δημιουργεί κατεστημένα και ηγεμονικά χαρακτηριστικά.
Ο φιλόσοφος Σωκράτης χλεύαζε και προειδοποιούσε πως το πιο ατίθασο άλογο είναι το «καλάμι»!.. Έτσι αποφάσισαν πως όλοι οι βουλευτές θα αναδεικνύονται με κλήρωση όπως και οι περισσότεροι δικαστές (9).
Και για να κατακυρώσουν τον δημοκρατικό χαρακτήρα του πολιτεύματός των ψήφισαν πως δεν παίρνει κανείς δύο φορές κληρωτό αξίωμα στην ίδια αρχήαν δεν περάσουν απ’ αυτό όλοι οι πολίτες (10).
Μάλιστα οι Σπαρτιάτες διά νόμου δεν επέτρεπαν να εκλεγεί έφορος για δεύτερη χρονιά και δεύτερη φορά (!), παρ’ όλο που τούτο το αξίωμα ήταν το ανώτερο της εκτελεστικής εξουσίας όπως σήμερα του πρωθυπουργού και των υπουργών. Είχαν στο μυαλό τους πως η επιδίωξη των αρχών πολλές φορές δεν είναι ούτε σοφό, ούτε σεμνό, ούτε δημοκρατικό (11).
Αυτοί λοιπόν που έφτιαξαν την δημοκρατία και μέσω αυτής εστίαζαν τον ανθρώπινο πολιτισμό στους ουρανούς, ήθελαν «το εν μέρει άρχειν και άρχεσθαι» και πρότειναν δια στόματος Σόλωνα πως: – για να μπορείς και να θέλεις να κυβερνάς, πρώτα πρέπει να μπορείς και να θέλεις να κυβερνιέσε (12).
Επίσης, πήραν νομοθετικά μέτρα ώστε να υποχρεώνουν τους έντιμους πολίτες να μετέχουν στις αρχές, κατοχυρώνοντας την αξιοκρατία, και μέτρα που απέτρεπαν τους πονηρούς, τους ανέντιμους και τους κλέφτες να παίρνουν την Εξουσία (13).
Τούτο αποδεικνύει πως για να πάρουν αξίωμα, είχαν πιθανότητες πιο πολλές οι ενάρετοι φτωχοί, παρά οι ανέντιμοι πλούσιοι (14).
Αντίθετα, σήμερα, οι ίδιες «άγιες» οικογένειες σε κάθε γωνιά της Ελλάδας έχει τα αξιώματα σχεδόν κληρονομικά, και ο λαός κάθε τόσο επιλέγει ανάμεσα στις εταιρίες (κόμματα) και των γόνων κατα κανόνα των πλουσίων οικογενειών. Βέβαια την λίστα των υποψηφίων την φτιάχνει ο «σοφός» αρχηγός ή το «πεφωτισμένο» διευθυντήριο με κριτήρια την οικογενειακή προέλευση, την οικονομική επιφάνεια, τις κοσμοπολίτικες σχέσεις με διάφορα κέντρα εξουσίας και την κομματική αφοσίωση στην νομή της εξουσίας. «Αλοίμονο, η δάφνις κατεμαράνθη!» θα έγραφε ο Δ. Σολωμός.
Τούτο κάνει ένα μέρος του λαού να συμπεριφέρεται ως γυμνοσάλιαγκα «έρποντας και γλύφοντας» τους εξουσιαστές για μιά θέση εργασίας ή την όποια προσωπική εξυπηρέτηση, ή μια θέση στον ήλιο!
Κάποιους άλλους τους σπρώχνει στον χρηματισμό και την διαφθορά, και το χειρότερο, ένα ποσοστό που δυστυχώς μεγαλώνει, την αποχή, την αδιαφορία, τη φυγή και την απογοήτευση, ο νέος Αριστοφάνης θα έγραφε: – Άχθομαι και φέρω βαρέως τα της πόλεως σαπέντα (15) και ο Ισοκράτης θα συμπλήρωνε σκωπτικά (!) – Το ήθος όλων των πολιτών έχει την τάση να μοιάσει με αυτό των Κυβερνόντων (16) .
Βέβαια, οι πολίτες που απέχουν αηδιασμένοι από την πολιτική, έχουν ελαφρυντικά, αλλά την πράξη τους δεν θα την δικαιολογούσε ο γέρο Σόλων κουνόντας απειλητικά το ραβδί του:
– Αυτός, που δεν ψηφίζει και δεν μιλάει για τις διαφορές είναι άτιμος (17), ο δε Αρισστοτέλης θα μας ξανάλεγε για να το εμπεδώσουμε καλά πως:
– Αυτόν που δεν μετέχει στα κοινά ενώ δύναται, τον θεωρούμε άχρηστον (18).
Αλλά και αυτοί που ψηφίζουν, εκχωρόντας την θέλησή των δηλ. τις σκέψεις και τις επιθυμίες των στους βουλευτές, δημάρχους, προέδρους κ.ά., χωρίς οι ίδιοι να μετέχουν στους μηχανισμούς ελέγχου, είναι σαν να επικυρώνουν και να νομιμοποιούν την αυθαιρεσία και την διαφθορά των πολιτικών αρχών (19).
Η αντιπροσωπευτική λοιπόν δημοκρατία με τα όποια «ενισχυμένα αναλογικά» συστήματα εκλογών, μοιάζει καρικατούρα δημοκρατίας και απάτη για τους πολίτες. Και άν κάποιος εκ των αντιπροσώπων τολμήσει να εκφραστεί ελευθέρως και αντίθετα με την κεντρική εξουσία που ανήκει, καρατομείται ταχέως.
Τούτο ισχύει σε μεγάλο βαθμό σε όλη την κλίμακα, που κάνει πρωτίστως αυτούς που μετέχουν της εξουσίας να συμπεριφέρονται ως κόλακες προς τους ανώτερους και ως τύραννοι προς τους κατώτερους.
Τελικός αποδέκτης της αλαζονίας και της αυθαιρεσίας του κράτους, ο ταλαίπωρος και ανίσχυρος πολίτης που διώκεται απ’ όλες τις υπηρεσίες, λες και είναι το κακομαθημένο και άτακτο παιδί. Στην προσπάθειά του να επιβιώσει -και εδώ βρίσκεται το ελαφρυντικό- ελίσσεται πονηρά κλέβοντας κάτω από το τραπέζι τρήματα της εξουσίας, διογκώνοντας την παραοικονομία, την γραφειοκρατία, την αναξιοκρατία και την γενικότερη υλική, ηθική και πνευματική διαφθορά (20).
Εδώ βρίσκεται κυρίως η ευθύνη των έντιμων και μορφωμένων ελλήνων, να δώσουν γνώση αλλά και κουράγιο στον περίπαθο λαό, ώστε να δώσει λύση στο πολιτικό πρόβλημα, διότι είναι ο δυνατότερος και ο αρμοδιότερος παντός άλλου και μόνον εκ του αριθμού του. «Όταν τα φώτα της γνώσης λάμψουν όλες οι δουλείες θα εκλείψουν» διακήρυσσε ο Αδ. Κοραής.
Καί είχε δίκιο. Αν ο λαός μάθει πια είναι η πραγματική ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ τότε ο ίδιος δηλαδή ο ΔΗΜΟΣ θα ΚΡΑΤΕΙ.
Τότε δεν θα αφήνει τους χειρότερους να άρχουν, και να προστατεύουν δήθεν τους φρόνιμους (21).
Τότε ή χώρα δεν θα χρειάζεται προστάτες γιατί θα έχει ΟΠΛΙΤΕΣ τους αναγραμματιζόμενους πολίτες (22), και θα την σώζουν ή γεναιότητα, η σύνεση και πατριωτισμός των τέκνων της, και όχι τα προσκυνήματα και τα λιβανιστήρια στους δήθεν σωτήρες και φίλους μας (23).
