ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ στις 20 Ιουλίου του 1933. Κόρη του πρώην νομάρχη Αρκαδίας, νομικού Ιωάννη Βουγιουκλάκη και της Αιμιλίας Κουμουνδούρου. Τρεις μήνες μετά τη γέννησή της αρρώστησε βαριά με πνευμονία και την αεροβαπτίζουν, δίνοντάς της τα ονόματα Αλίκη και Σταματίνα. Γύρω στα 8 της χρόνια, ανεβάζει την πρώτη θεατρική της παράσταση σε δικό της σενάριο και σκηνοθεσία, με πρωταγωνίστρια την ίδια και την…αναγκαστική σύμπραξη των αδελφών της Αντώνη και Τάκη. Τίτλος του έργου, «Η ηρωική Ελλάς». Το 1946 παίζει ως πρωταγωνίστρια σε σχολική θεατρική παράσταση σ’ ένα έμμετρο μονόπρακτο του Σωτήρη Σκίπη, ο οποίος βλέπει την παράσταση και την προτρέπει να γίνει ηθοποιός.
ΤοποΓράφει η Θέµις Μαυραντή
ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ: Στο μοναδικό τα χρόνια εκείνα Γυμνάσιο Αμαρουσίου (με την εξαετή φοίτηση, και το 1ο Γυμνάσιο-Λύκειο, για τα σημερινά δεδομένα) αυτό το κορίτσι, στα 13 του χρόνια ένοιωσε τον παράφορο έρωτα -τον ανίκητο στη μάχη- για τον καθηγητή των φυσικομαθηματικών, κ. Πυθαγόρα. Κι αυτός ο έρωτας, θα συντελέσει αργότερα στην έμπνευση του σεναρίου για το κινηματογραφικό έργο «Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο». Έτσι μοιραία σχεδιάστηκαν όλα –από τον Μεγάλο Αρχιτέκτονα- για το παιχνίδι με τον Έρωτα, με τη Ζωή, με το Στερέωμα και με το Θάνατο ενός κοριτσιού, σαν αυτά τα μοναδικά κορίτσια των παραμυθιών. (Σ.Σ. Τα στοιχεία που προαναφέρθηκαν προέρχονται από τις«Μικρές βιογραφίες» του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΙΑΝΗ στη Real news).
ΑΛΙΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ: Μια φορά κι έναν καιρό, στο Μαρούσι το καταπράσινο, το νερένιο, το φεγγαρόλουστο, γεννήθηκε μια νεράιδα. Κι ήταν κατακαλόκαιρο. Μεγαλώνοντας, νεράιδα αυτή, έψαξε για φιλενάδα αντάξιά της. Και βρήκε. Τη θεά Άρτεμη. Μαζί παίξανε στους κάμπους, στα δάση, στ’ αμπέλια και στους ελαιώνες του Μαρουσιού. Μαζί πλατσούρισαν στις αμπολές του και σαν στέγνωνε το στόμα από τα γέλια και τις φωνές, μαζί δροσίζονταν μασώντας τρυφερό αγριόδυοσμο, φρεσκολουσμένο από το κρυστάλλινο τρεχούμενο νερό. Κι όταν απόκαμναν τις φεγγαρόλουστες νύχτες, ξάπλωναν πάνω σε στρωσίδια από γιασεμιά και αιγοκλήματα και με γεμάτο το κοριτσίστικο μπούστο με γαζίες, αποκοιμιόνταν μέχρι το ξημέρωμα.
Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕ. Αποχαιρέτησε την Άρτεμη που κι αυτή έπρεπε να σταματήσει τα παιχνίδια, και το 1952 δίνει εξετάσεις στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου (τότε Βασιλικό) και έτσι αρχίζει η καριέρα και η ανοδική πορεία της νεράιδας-θεατρίνας, η οποία παίζει τον πρώτο της ρόλο στο Εθνικό Θέατρο στο έργο «Κατά φαντασίαν ασθενής» του Μολιέρου, όπου υποδύεται τη Λουιζόν. Το 1954 κάνει την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση στην ταινία «Το ποντικάκι».
Είναι ένα πλάσμα πανέμορφο, λαμπερό, σπιρτόζο, χαριτωμένο, έξυπνο και δυνατό σαν καθαρόαιμο άτι, που γοητεύει τους πάντες γύρω της. Κι ανεβαίνει, όλο ανεβαίνει σαν «αστέρι-αστεράκι» παρασύροντας θηλυκά κι αρσενικά στα άδυτα του ονείρου. Οδηγώντας μικρούς και μεγάλους, σπουδαίους και σημαντικούς, απλούς και αμύητους στον αστερισμό της χαράς, της αισιοδοξίας, της «γλυκιάς ζωής» του παντοδύναμου ζωοδότη Έρωτα. Δουλεύει σκληρά και η μία επιτυχία σε κινηματογράφο και θέατρο φέρνει την άλλη. Η δόξα, η αναγνώριση, η αγάπη του κόσμου κερδήθηκε «αντρίκια» και λεβέντικα. Έτσι όπως έζησε, έτσι όπως μεγάλωσε χωρίς ποτέ να γεράσει, έτσι όπως έφυγε στα 63 της χρόνια.
•••
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ, η Αλίκη που γεννήθηκε στο Μαρούσι, καβάλησε στις 23 Ιουλίου του 1996 μια πρωινή λαμπερή ηλιαχτίδα και χάθηκε στο απέραντο γαλάζιο τ’ ουρανού να συνεχίσει το όνειρο. Νεράιδα ήταν, ό,τι ήθελε έκανε.
